Het kruis en de oogst

Gezaaid om te sterven
De heerlijkheid van Christus is de heerlijkheid van een tarwekorrel, die wordt gezaaid en sterft om vrucht te dragen. Voor je kunt oogsten, moet je zaaien. Voor de Heere Jezus Zijn oogst kan binnenhalen, moet Hij de weg van het tarwegraan gaan en sterven aan het kruis. Dat is zo'n fundamentele waarheid, dat daar een dubbel 'voorwaar' aan voorafgaat. 'Amen, amen', is dat in de grondtekst. Dat vraagt om verhoogde aandacht, om een aandachtige luisterhouding. Hier vallen beslissingen. Kennen we Christus werkelijk? Verstaan we, waarom Hij moest lijden en sterven? Delen we persoonlijk, door het geloof, in de vrucht van Zijn offer?
Het tarwegraan valt in de aarde en sterft. Dat is de weg van alle zaai- en pootgoed. Het moet in de grond. En daar sterft het. Kinderen zaaien soms op school in een potje. En ze zien hoe er een plantje uit groeit. Er komt nieuw leven. Maar wat gepoot is, vergaat. Zo ook de graankorrel, die wordt gezaaid. Als de graankorrels in zakken worden opgeslagen, onder de goede omstandigheden, dan blijven ze goed. De wintertarwe, die door het natte weer in de herfst van 1998 niet kon worden gezaaid, wordt nu bewaard tot de volgende herfst. Dat is mogelijk. Maar als de graankorrel wordt gezaaid in de aarde, is er geen ontkomen aan. Dan sterft het tarwegraan. Dan vergaat de graankorrel in de aarde.
Dat is de weg, die de Heere Jezus voor Zich ziet. Dat is de weg, die Hij wil gaan. Hij is bereid om als tarwegraan te sterven in de akker. Sterven: dat is het loon op de zonde. 'Want ten dage, als gij daarvan eet, zult gij de dood sterven' (Genesis 2 : 17). Dat vonnis geldt de Heere Jezus niet. Hij is immers zonder zonde. Toch wordt Hij gevonnist. Vrijwillig neemt Hij dit oordeel op Zich. Hij gaat aan Gods recht voldoen. Hij gaat sterven. En het vonnis zal worden voltrokken door middel van het kruis. Dat is het vloekhout. Daar zal Hij, van God verlaten, nederdalen ter helle. Dieper kan de graankorrel niet in de aarde. Hij stierf de eeuwige dood. En dat in enkele uren. Daar kunnen wij ons geen voorstelling van maken. Er blijft niets, werkelijk niets van het tarwegraan over. Het gaat tot het uiterste. En dat voor zondaren? Voor u, voor jou, voor mij? Wat een opofferende liefde! Hier weidt mijn ziel met een verwond'rend oog.
De Heere Jezus stelt het voor als een wetmatigheid. Het tarwegraan moet sterven. Daar valt niet aan te ontkomen. Raakt u dat? Doe dat jou iets? Dringt het tot ons door, dat wij hiervoor verantwoordelijk zijn? De dood, die Christus sterft, is onze dood. Omdat God onze zonde niet ongestraft kan laten, heeft Hij die gestraft aan Zijn lieve Zoon Jezus Christus. Daarom klaagt het lijdensevangelie ons aan. Daarom is de lijdenstijd een tijd om ons te verootmoedigen voor de Heere. Het is een tijd van inkeer en berouw. Het is een tijd om te sterven aan onszelf en te belijden: 'Heere Jezus, ik heb U dit aangedaan. Om mijn zonden moest U de weg gaan van het tarwegraan'. Echte verootmoediging leren we aan de voet van het kruis.
Maar wat Christus zegt, biedt ook een heerlijk perspectief. Dat Hij als tarwegraan is gezaaid om te sterven, dat maakt voor ieder, die in Hem gelooft, het gezaaid worden in de dodenakker geheel anders. Misschien vroeg u het zich al af: 'Zo dan Christus voor ons is gezaaid om te sterven, hoe komt het dat ons lichaam dan ook nog moet worden gezaaid?' In 1 Korinthe 15 (o.a. in vers 42) krijgt u antwoord. Omdat Christus is gestorven en opgestaan, geloven wij de wederopstanding van het lichaam en het eeuwige leven. Voor ieder, die in Christus is, volgt op het zaaien van het sterfelijke lichaam de opwekking van het verheerlijkte lichaam. Dan wordt het lichaam gezaaid in verderfelijkheid, maar opgewekt in onverderfelijkheid. Dat is, omdat de Heere Jezus de weg van het tarwegraan plaatsvervangend is gegaan. Bent u met Hem gezaaid, met Hem gestorven? Dan zult u ook met Hem leven, tot in eeuwigheid. Dan haalt Hij in Zijn oogst ook u binnen.

Gestorven om vrucht te dragen
Als het tarwegraan niet wordt gezaaid en sterft, blijft het alleen. Het zaaigoed, dat in voorraad blijft, wordt niet meer. Er komt niets bij. Maar als het sterft in de akker, dan brengt het veel vrucht voort. En daar doe je het toch voor? Zaaien doen we om straks te kunnen oogsten.
Dat heeft de Heere Jezus ook voor ogen: veel vrucht! Zijn kruis heeft op Golgotha gestaan met het oog op de oogst. Grieken, die kwamen, waren al een voorbode van de grote oogst. En sinds Pinksteren wordt de oogst binnengehaald, uit alle volken. Nog steeds doet de Heere dagelijks mensen tot de gemeente, die zalig worden (Handelingen 2 : 47). Dat gaat door tot de jongste dag.
De Heere Jezus spreekt over veel vrucht. De kiemkracht van het tarwegraan dat Christus is, is zelfs zo sterk, dat de vrucht alomvattend had kunnen zijn. De dood van de Zoon van God is 'van oneindige kracht en waardigheid, overvloedig genoegzaam tot verzoening van de zonden van de hele wereld' (Dordtse Leerregels II.3). De prediking van Zijn verzoenend lijden en sterven mag daarom tot iedereen uitgaan. Als u altijd dacht, dat slechts weinigen behouden kunnen worden, hoor dan wat een grote vergissing dat is. De roep van het Evangelie gaat zonder enige beperking uit. In de evangeliedienst mag met ruime hand worden gezaaid. Het gevolg is, dat veel zaad in verkeerde aarde valt. Maar het valt ook in goede aarde. Er komt ook veel vrucht, honderd-, zestig- en dertigvoud (Mattheüs 13 : 8 en 23). Dat is veel vrucht, dankzij de dood van die Ene, Jezus Christus.
Hij is gestorven om niet alleen te blijven. Het gaat Hem om de vrucht. Zijn Naam zegt het al. Hij is gekomen om zondaren zalig te maken. Proeft u hier Zijn hartstocht? Hij wil niet alleen blijven. Hij wil vrucht dragen! Veel vrucht! Als Hij mensen ziet, die nog niet bij Zijn oogst horen, dan is Hij met innerlijke ontferming over hen bewogen. 'Al wat Mij de Vader geeft, zal tot Mij komen; en die tot Mij komt, zal Ik geenszins uitwerpen' (Johannes 6 : 37). Dat drijft Hem naar het kruis. Zijn sterven is geen zinloos sterven. Zijn sterven is geen roemloos einde of de mislukking van Zijn missie. Het tegendeel is zelfs waar. Hier kwam Hij voor naar de wereld, om te sterven, om gezaaid te worden, en dat met het oog op de vrucht. Zo moest het gaan, naar Gods raad. En zo is het ook gegaan.
Voelt u wat een appèl dit Evangelie op ons doet? Kunt u dit Woord van de Heere Jezus nog horen, zonder diep te worden geraakt? Kom dan met uw nood en dood tot Hem! Hij zal u geenszins uitwerpen. Want Hij verheugt Zich in de vrucht. Hoe meer vrucht, hoe meer vreugde. Dan zal Hij u het leven schenken. En u zult het niet op kunnen. 'Hij voor mij, gezaaid om te sterven, gestorven om vrucht te dragen, om mij, verlorene, te behouden!' 'Gij zijt gezaaid en gestorven, en hebt ons Gode gekocht met Uw bloed, uit alle geslacht en taal en volk en natie.'

H. van Ginkel, Goes

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen