Globaal bekeken

Ds. G. E. van der Houdt stuurde ons het volgende stukje, dat ook, in zijn kerkblad te Wassenaar werd geplaatst: 'Te Stade komen':

'Aan de rivier de Elbe in Noord-Duitsland ligt het Hanzestadje Stade. Op een mooie, maar bijtend koude middag liepen ds. Bos uit Piershil en ik daar met dr. J. van Eck. Voor drie jaar is hij gelegerd in Seedorf. Hij is predikant van de Protestantse Gemeente, die gevormd wordt door Nederlandse militairen en hun gezinnen. We hebben een beetje de sfeer geproefd. Seedorf is echt een Nederlandse gemeente in de diaspora. 't Ligt buiten ons blikveld. Voor een dominee tcoh wel een eenzame plek. Daarom zijn ds. Bos en ik daar op "visitatie" geweest. De gesprekken waren goed en diepgaand. Natuurlijk hebben we het vaak gehad over de uitverkiezing. Echt specialiteit van ds. Van Eck. Onlangs heeft hij een boek gepubliceerd over de Nederlandse belijdenisgeschriften. Daarin staat een prachtig hoofdstuk over de Dordtse Leerregels. Aanbevolen.
Naast de gesprekken hebben we de boekwinkels in Stade onveilig gemaakt. In de laatste bleven we plakken tot na sluitingstijd… Wat er allemaal werd voorgedragen! Goethe, Herman Hesse, Theodor Fontane, enz. U begrijpt, we hebben genoten!
U begrijpt ook dat de Nederlandse krijgsmacht de afgelopen jaren ingrijpend veranderd is. Dat merken de predikanten ook. We bidden voor hen en voor de militairen die aan hun geestelijke verzorging zijn toevertrouwd:
Help hen, barmhartig HEER,
Uw grote Naam ter eer;
Uw trouw koom' hun te stade
(Psalm 79:4).'

Uit het lezenswaardige boekje van Ton Meijknecht 'De heilige Prometheus' (over techniek, creativiteit en geloof, uitgave Meinema, Zoetermeer), waaruit we vorige week citeerden, volgt hier wat de Delftse schrijver Dirk Coster in een redevoering in 1930 over 'De Delftsche Geest' zei over de zeventiende eeuwse Anthonie van Leeuwenhoek:

'Toen (de schilders, v.d.G.) Vermeer en De Hoogh leefden, leefde naast hen ook dat zonderlinge mannetje dat Leeuwenhoek heette, en kamerknecht was op 't stadhuis, dat altijd bezig was met zijn glaasjes en zijn buisjes, die aan zijn vrienden een beetje schrapsel van hun tanden vroeg om onder zijn glaasjes te leggen, die jaar in jaar uit met die onschuldige liefhebberij bezig was, oud werd, en die eindelijk naar Londen de wereldschokkende ontdekking kon schrijven: het water leeft, er leven honderden diertjes in, en zoo werd dan in Delft een nieuw heelal ontdekt: het heelal van den waterdruppel ofwel de wereld van het oneindig kleine. En u weet allen, dat sindsdien de gansche moderne wetenschap, de gansche hygiëne, het ophouden der massasterfte, in deze ontdekking zijn grondslag heeft gevonden, en u begrijpt thans waarschijnlijk beter, wat deze Delftsche stilte, die diepe Delftsche aandacht, die gave zich stil te verdiepen, in de zeventiende eeuw voor de gansche menschheid beteekend heeft.'

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen