DOOD CHRISTI

Op Psalm 114

Toen 's levens Vorst 't onschuldig leven liet
En 's harten bloed heel waterig verschiet¹
Uit Zijn doorboorde zijde,
Toen werd de dood verpletterd haren kop,
De grendels van den afgrond sprongen op²
Gans boven maten wijde.

De hemel boog en aarzelde vervaard,
De zon zag toe en toog teruggewaart
Zijn guldene klinkanten,³
De aarde kreeg een roering op het lijf,
Der klippen grond voor 't gruwelijk bedrijf
Borst uit aan allen kanten.

Waar was u, zon? wat zag u uit de hoogt'
Dat gij met een zwart lampers⁴ overtoogt
Uw kroon vol diamanten?
Waar was u, dood, dat gij geheel verbluft
De sloten van uw ademloze kluft⁵
Braakt uit aan allen kanten?

Voor 's levens Heer die stervende verwint,
Wiens weerga men in aard noch hemel vindt,
De rotsen moesten beven,
Wiens blanke borst deed bruisen een fontein
Waardoor Hij maakt des werelds zonden rein
En schenkt de dode 't Leven.

Jacobus Revius

¹ wegstroomde
² open
³ stralen
⁴ floers
⁵ doodskloof

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen