Namen noemen (3)

ADAM
De eerste mens die genoemd wordt draagt de naam Adam. Dat betekent letterlijk 'van (rode) aarde' en duidt op de oorsprong van zijn bestaan, zoals die beschreven wordt in Gen. 2 : 7: 'En de HEERE God had den mens (adam) geformeerd uit het stof der aarde, en in zijn neusgaten geblazen den adem des levens; alzo werd de mens tot een levende ziel'. Verreweg de meest keren dat we het Hebreeuwse woord 'adam' tegenkomen in de Bijbel betekent het de mens, of mensheid in het algemeen. Het is trouwens opvallend hoe weinig we de verwijzing naar de eerste Adam in de Bijbel verder nog vinden. De naam van Adam is kennelijk gemeengoed geworden van het hele menselijke geslacht, waarvan hij de vader was. Overigens, daar waar we Adam weer ontmoeten is hij tegelijk heel centraal aanwezig in het kader van de verkondiging van het heil in Christus. In Jezus' geslachtsregister draagt hij zelfs de naam 'Adam, den zoon van God' (Luk. 3 : 38). In de prediking van de apostel Paulus vinden we hem weer als tegenstelling van Christus, Die de 'laatste (tweede) Adam' wordt genoemd: 'Maar de dood heeft geheerst van Adam tot Mozes toe, ook over degenen die niet gezondigd hadden in de gelijkheid der overtreding van Adam, welken een voorbeeld is Desgenen, Die komen zou'. En: 'Alzo is er ook geschreven: De eerste mens Adam is geworden tot een levende ziel; de laatste Adam tot een levendmakenden Geest' (1 Kor. 15 : 45).
Voor de volledigheid moet ook gemeld worden dat we naam 'Adam' ook één keer tegenkomen voor een stad, die gelegen was bij de monding van de Jabbok (Joz. 3 : 16).
Adam is door God geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis, hij kreeg de taak om Gods goede schepping te beheren. Hij mocht de namen noemen van al wat God aan leven had gegeven. Ook zijn vrouw, door God uit zijn ribbe gebouwd, ontving haar naam van hem uit wie ze genomen was, eerst 'Manninne' (de vrouwelijke vorm van het woord 'man') en later 'Heva' moeder der levenden.
Adams naam zal echter ook altijd verbonden blijven met de val en ongehoorzaamheid in de zonde waardoor wij allen van God vervreemd geraakt zijn, buiten het paradijs. Echter, toen de ontdekking van de zonde Adam deed vrezen dat zijn naam voorgoed van de aardbodem verdelgd zou worden, en toen hij al bevende vluchtte voor het aangezicht Gods, bleek de HEERE hem nog te willen kennen: 'En de HEERE God riep Adam, en zeide tot hem: waar zijt gij?' (Gen. 3 : 9). Adam is 930 jaar oud geworden (Gen. 5 : 5). Hij heeft zijn kinderen en kindskinderen nog mogen aanschouwen. Een van hen willen we hier nog bij name noemen. Zijn kleinzoon 'Enos' werd naar grootvader Adam vernoemd. Hoewel zijn naam op het eerste gezicht geen enkele gelijkenis vertoont met 'Adam' is de betekenis toch dezelfde. 'Enos' betekent ook 'mens', alleen met dit kardinale verschil dat in deze naam niet meer doorklinkt de heerlijkheid van zijn afkomst. Hij is niet meer de mens die uit het stof der aarde genomen door Gods beademing tot kroonjuweel der schepping werd verheven, maar de broze mens, een en al sterflijkheid, die door de zonde van Adam aan de dood onderhevig is. Echter, het is ook de mens die het geheim van zijn leven weer mocht zoeken bij God: 'toen begon men den NAAM des HEEREN aan te roepen' (Gen. 4 : 26).

M. A. van den Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen