Iraanse christenen in Hervormd Delft

1. Terugblik.
Bijna teruggestuurd naar Iran
Ik heb in 1997 in ons blad verteld van dat Iraanse gezin in Delft, dat van moslim christen werd en hier in de Oude Kerk is gedoopt: hij op Pasen 1996, zij later met de beide jongetjes op Kerst. Maar een asielaanvraag wegens overgang naar het christendom werd afgewezen. In de beschikking van 18 september 1997 van de staatssecretaris van Justitie (Immigratie en Naturalisatiedienst) stond, dat weliswaar in Iran voor bekeerlingen 'ernstige repressie' dreigde, maar dat men daar niet op de hoogte zal zijn van hun geloofsovergang hier. Bij terugkeer in Iran verwachtte de IND dus geen problemen van de autoriteiten, als men aan de geloofsovergang geen bekendheid zou geven. Er waren Justitie geen gevallen van vervolging bekend. Conclusie: ons gezin zou dan in Iran niet naar de kerk kunnen gaan! Dit is de typisch liberale (en 'paarse') opvatting: godsdienst als privé-zaak. En die opvatting werd nog opgelegd ook!
Er was levensgevaar bij. Daarom heeft de hervormde gemeente het gezin een poosje laten onderduiken, maar ook contact gezocht met onze synode en christelijke partijen. Hier was immers niet alleen het recht op vrije meningsuiting in geding, maar ook de godsdienstvrijheid!

2. Godsdienstvrijheid bepleit
Op een hoorzitting van de Tweede Kamer was naast Amnesty International e.a., ook Open Doors aanwezig, die wel gevallen van vervolging noemde en ook het 'Delftse geval' ter sprake bracht. Tijdens een zitting van de Tweede Kamer bevroegen de christelijke partijen toen de staatssecretaris op deze zaak. Mevr. Schmitz heeft toen moeten erkennen dat de argumentatie in de betreffende beschikking onjuist was geweest. Zij zegde toe nader te zullen bekijken of ook bekeerlingen tot de risico-groepen moeten worden gerekend. Het dossier van de familie zou worden bekeken en binnen enkele maanden zou een nieuw interview plaatshebben. Die uitspraak vonden wij verheugend: 'paars' handhaaft toch de godsdienstvrijheid! Het nieuws haalde de krant. Het gezin hoefde dus – in ieder geval voorlopig – niet te vrezen voor uitzetting, kon op grond van deze uitspraak weer een verblijfsvergunning aanvragen en deed dat ook. Dat was oktober 1997. Hoe is het nu afgelopen? Wij hoorden maar niets. De zaak bleef slepen. Al die tijd dus geen verblijfsvergunning en evenmin een werkvergunning.

Er kwam imniddels een nieuwe regering: het tweede paarse kabinet. Met een nieuwe staatssecretaris: Cohen. Er zou nieuw beleid komen. Het is natuurlijk ook een gigantisch probleem geworden in ons dichtbevolkte landje. Het toegezegde interview had eindelijk plaats op 23 december 1998, maar leverde nog niets op.

3. Iraans-christelijke gemeenten
Inmiddels had ons gezin contact gekregen met een Iraanse gemeente in Almere, waar ze soms heen gaan: daar kunnen zij immers in eigen taal het Woord Gods horen en bezingen. Toen uitzetting dreigde heeft de voorganger van die gemeente metterdaad geholpen bij overhaaste verhuizing 's nachts. Maar toen later een derde kindje werd geboren en gedoopt, sprak hij zich uit tegen kinderdoop en andere onbijbelse zaken in de N.H. Kerk, zoals inzegening van homoseksuele relaties… Dat was z.i. van de satan. Ze moesten kiezen (en dan tienden betalen). Maar ons echtpaar zei: wij hebben hier echt de liefde van Christus ervaren; dat kan toch niet van de satan zijn?! Zij bleven dus uit overtuiging bij onze gemeente. Wel moest ik hen toen intern-christelijke verschillen gaan uitleggen, en zeggen dat wij in eigen kerk tevergeefs protesteren tegen onbijbelse leer. Onze broeder en zuster bleven onze gemeente trouw. Daarnaast vonden zij gelukkig een meer open Iraanse gemeente in Rotterdam.

4. Welkom in Amerika
Inmiddels kreeg mevrouw (via een klasgenoot bij de Nederlandse Ies) contact met een organisatie die Iraanse christenen helpt naar Amerika te emigreren. Ons echtpaar moest natuurlijk het hele dossier voorleggen en daarna voor een gesprek naar Frankfurt komen: naar het Amerikaanse consulaat in Duitsland, dat met immigratiezaken is belast. Men vroeg mij als predikant een aanbevelingsbrief. De uitslag daar was direct positief: ons gezin kan al over een paar maanden vertrekken naar Los Angeles, waar de sponsors zitten! Mevrouw ervaart dat als Gods hand: wat hier jarenlang niet kon, gebeurt nu in de kortste keren. De mens wikt. God beschikt. Maar wij schaamden ons wel voor ons landje.
Op de Amerikaanse ambassade vroeg men – via een tolk – naar hun christelijk geloof: of ze de bijbel lazen, wat ze het laatst gelezen hadden, over de bekering van Paulus… (Dat vraagt een seculier consulaat)! Ons echtpaar wist alles van de bijbel en men was overtuigd van de oprechtheid van hun bekering.
Nu drong het tot me door: christen geworden Iraniërs, die niet veilig zijn in eigen land, en eindeloos moeten wachten in Nederland, zijn direct welkom in Amerika!

4. Het beeld van Holland
Nu denk je eerst: ja, Amerika is ook een stuk groter irmnigratieland. Maar het verhaal is nog niet af. Op dat consulaat vroeg men ook, wáár het gezin dan tot geloof was gekomen. Ons echtpaar vertelde van de Hollandse gemeente, waar zij de liefde van Christus hadden ervaren: een Nederlands-hervormde gemeente in de stad Delft. Maar dat kon men in Frankfurt – ondanks mijn brief – niet geloven: hoe kan dat in een landje, dat alles toestaat?! (Men dacht kennelijk aan abortus, euthanasie, prostitutie, drugs). En hoe kan dat in een kerk die homoseksuele relaties inzegent?! De Amerikaanse medewerker kende als toerist de stad Delft wel: met die historische kerken. Daar!? Ja, daar! Daar hebben wij Christus gevonden! Ja, in Nederland zijn ook gelovige mensen. De Nieuwe en Oude kerk zijn niet alleen monumenten voor toeristen, maar huis van God voor Nederlandse gelovigen. Zo getuigden zij in Duitsland. En zo willen zij overal getuigen. Ook naar de ouders in Teheran, moslims dus: een ongeneeslijke moeder, een boze vader…

5. Een spiegel
Als je dat dan hoort en naast elkaar zet: Nederland dat bedreigde Christenen eerst wil terugsturen en dan in de wachtkamer zet, naast Amerika dat hen op het christelijk geloof bevraagt en dan direct welkom heet! Daar proef ik een wereld van verschil achter: in Nederland moesten we eerst godsdienstvrijheid verdedigen en toen gebeurde er nog niets; in Amerika staat men klaar om geloofsgenoten op te vangen. De goede naam die Nederland had als wijkplaats voor vervolgden (joden, hugenoten) verliest haar glans. Van een land met open grenzen voor geloofsvervolgden is Nederland zelf een goddeloos landje geworden. En dat weerspiegelt zich ook in het asielbeleid. Maar Amerika heeft die goede naam wel behouden!
Laten wij in Nederland nog maar eens goed in die spiegel kijken.

C. Blenk, Delft

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen