Prof. dr. C. Graafland in N.D.

'Er is wel een sloot, zelfs een heel diepe, brede sloot. Maar die vinden we al in de Bijbel zelf. Het is de diepe, brede kloof tussen God en mens, vanwege de breuk van ons goddeloos bestaan. Ons in de Bijbel inleven betekent: die breuk aan den lijve en aan onze ziel ervaren, persoonlijk en met de hele schepping en de hele mensheid.
Alleen, over die sloot hoeven wij niet te springen. Dat zouden we nooit halen. Het zou een dodensprong zijn. Maar wie dat wel gedaan heeft, is God zelf, in Zijn Zoon, in wie Hij Immanuël is. God-met-ons! Ook weliswaar een sprong met dodelijke afloop – maar tegelijk, leven-wekkend. Het is Pasen geweest!

Machtige werkelijkheid
Dat schrijf ik nu zo, maar dat is zo'n machtige werkelijkheid. Dat God bij ons is gekomen, onszelf, mensen gelijk geworden is, met alles wat erop en eraan zit.
Als we dat gelovig doordenken, lezend in de Bijbel, biddend mediterend en daarbij denken aan de mensen, de gemeente, aan ons eigen bestaan… dan gebeurt er iets machtigs. Dan zien wij de sloot verdwijnen, dan wordt de kloof niet alleen overbrugd, maar zij is er niet meer. God komt bij ons, in onze werkelijkheid. Zijn verhaal (het Woord) blijkt ons verhaal te zijn en dat van anderen (de gemeente).
Zo mogen we naar de kerk gaan en naar de kansel. Want daar gaat het opnieuw gebeuren.
Of we dan nog gereformeerd zijn? Dat is dan niet meer onze eerste optie. We mogen Gods eigen mond zijn. We mogen zijn Woord vertolken. Daar gaat het om. Daar moet het ons als gereformeerden ook om gaan. Wat is gereformeerd zijn anders? Het is dit of het is niets.'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen