Zending: daar en hier

Sola Gratia
Onlangs werd het tv-programma 'Wittewierum' herhaald, waarin ik ondervraagd werd over wat mij te midden van alle verwarring overeind houdt. Ik heb het meedoen aan dit programma als heel confronterend en ook riskant ervaren. Ik heb er echter geen spijt van. In de eerste plaats omdat ik gemerkt heb dat de missionaire waarde van dit soort interviews vele malen groter is dan ik ooit had gedacht. In de tweede plaats omdat ik zelf zo heel veel geleerd heb van de zeer uiteenlopende reacties. Het zou niet moeilijk zijn met deze reacties vele rubrieken te vullen. Vandaag wil ik er één uitlichten, die mij bijzonder trof. Hij kwam van een vooraanstaand rooms-katholiek theoloog, adviseur van de bisschoppen, die schreef dat hij met enkele medebroeders van zijn congregatie had zitten kijken en dat hij mij hartelijk wilde bedanken vooral vanwege de getuigende en radicale manier waarop ik gesproken had over de genade als enige dragende grond van ons bestaan aan de randen van het nihilisme. Na de eerste uitzending had ik juist op dit punt ook reacties gehad van min of meer agnostische zoekers, die getroffen waren door de uiterste kwetsbaarheid en tegelijk de overtuigingskracht vanuit dit grondthema.
Nu gaat het mij er helemaal niet om mezelf in dit stukje een pluim te geven, want die uitzending had veel beter gekund en als ik het over zou kunnen doen, zou ik het nog weer heel anders doen.
Ik wil u echter laten delen in het feit, dat ik door deze reacties op het punt van wat 'genade' is zo diep getroost was, ook verwonderd en verblijd.
Ons is in deze tijd zoveel ontvallen: volle kerken, ambtelijk gezag, de sociale functie van de kerk. We voelen ons vaak zo verward: duizend stemmen omringen ons, maar het is één kakofonie binnen en buiten de kerk. Velen haken af. Degenen die blijven, neigen tot krampachtigheid, tot hergroepering van de gelederen of tot luidruchtigheid: in steeds populairdere bewoordingen wordt de boodschap uitgebazuind, daarbij alle verlegenheden overschreeuwend, zodat diepere geesten en zoekers absoluut niet overtuigd worden.
Durven wij in al onze kwetsbaarheid, naaktheid en verlegenheid opnieuw het te wagen met 'genade alleen'? In de tijd van de reformatie kwam er een verdieping in het genadebegrip vanwege de confrontatie met de donkere Middeleeuwen en de goede-werkenleer van Rome. Misschien moeten we het woord 'genade' nu nog dieper gaan peilen dan in de tijd van de Reformatie. Toen stond er namelijk nog heel wat meer overeind dan nu. De Reformatie speelde zich af binnen een christelijke religieuze cultuur, waar God zelf en de eeuwigheid die de tijd draagt nog geen voorwerp van twijfel of scepsis waren.
Nu leven we in een agnostisch-hurnanistische cultuur, waarin al het oude en vertrouwde afbrokkelt. Noch restauratie noch optimistisch activisme zullen ons redden. Alleen God zelf – als Hij er werkelijk is – zal ons redden. Wij hoeven niet meer te doen dan te roepen uit de diepte. Om zo te ervaren dat we vastgehouden worden. Die boodschap zal in onze tijd rooms en protestant, gereformeerde bonder en agnostische zoeker verbinden. Alle andere boodschappen verdelen en zullen ten laatste ook niet houdbaar blijken.

W. Dekker
Predikant Vorming en Toerusting IZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen