Boekbespreking

Corry Nicolay, Zegen toch onze kinderen; de kinderzegening binnen de gemeente. Uitg. Boekencentrum, 86 blz., ƒ 21,50.
De schrijfster is lid van de Gereformeerde Kerken en predikant van de hervormde gemeenten Arum en Kimswerd. Tevens is zij voorzitter van de Raad van Kerken in Friesland.
In dit boekje wil ze de kinderzegening benaderen vanuit de praktijk, zonder er een theologische verhandeling over te geven. De vraag is of dit kan en of dat de juiste weg is. Temeer daar het boekje een pleidooi voor de kinderzegening is. Meerdere malen heeft de schrijfster, in verschillende geloofsgemeenschappen, een kind gezegend.
In een inleidend hoofdstuk zegt ze dat we er als kerken steeds meer oog voor dienen te hebben dat velen niet meer vragen naar de doop van hun kind, maar toch een bepaalde kerkelijke handeling ten aanzien van hun kind verlangen. De achtergrond daarvan is een sterker zelfbewustzijn van mensen, een toenemende behoefte aan een eigen, zelfgekozen identiteit en de kleurrijke samenleving van mensen met verschillende culturen en geloven. Onder andere komen vier ouderparen, van verschillende achtergrond (hervormd, gereformeerd, rooms-katholiek, humanist, moslim) aan het woord, wier kind de kinderzegening ontving. De hoofdlijn is dat men het kind wel gelovig wil opvoeden maar de vrijheid wil geven om zelf een geloofsrichting te kiezen. Door de vraag om zegening van het kind spreekt men de wens tot een gelovige opvoeding uit, waarbij men ook de dank jegens God uitspreekt voor het ontvangen nieuwe leven. In het laatste hoofdstuk geeft de schrijfster twee opzetten voor een liturgie, zoals ze die zelf in praktijk heeft gebracht bij een kinderzegening respectievelijk in een hervormde gemeente in Friesland en in een oecumenische geloofsgemeenschap in Groningen.
Ik moet zeggen dat ik met wat de schrijfster aandraagt grote moeite heb. Ik kan er best oog voor hebben dat een kerkenraad naar een mogelijkheid zoekt om ouders, die moeite hebben met de kinderdoop, pastoraal tegemoet te komen. Maar hier is veel meer aan de hand. Hier gaat het om mensen die met het belijden van de kerk zelf of met het christelijk geloof (een humanist, een moslim) moeite hebben. En ook al was dat niet het geval, wat is de inhoud van de kinderzegening? Is dat het geloof in God waarbij ieder een eigen invulling kan geven wat hij of zij daaronder verstaat? Kan een eventuele kinderzegening binnen de christelijk kerk losgemaakt worden van het geloof in de drie-enige God? Wat is de bijbelse onderbouwing van de kinderzegening? De schrijfster haalt wel enkele bijbelse voorbeelden van zegening aan (Genesis 1 : 26-29, Simeon die het kind Jezus zegent, de kinderzegening door Jezus), maar is daar sprake van een kerkelijk handeling? Bovendien blijf ik de kinderzegening zien als staande op gespannen voet met de (kinder)doop, ook al ontkent de schrijfster dat. Uitspraken van de verschillende ouderparen geven dat zelf aan. Groot bezwaar heb ik tegen uitspraken, die voor een deel ook in de kinderzegening-liturgie voorkomen, als: Kind, je bent goed zoals je bent (51); barmhartige God, Schepper van leven, onherroepelijk gelooft U in mij, in ieder van ons, U ziet in mij, in ieder van ons, Uw mens, Uw partner op aarde' (70; 71). Waar klinkt de noodzaak van verzoening door Christus door, in de zin van: Jezus, overgeleverd om onze zonden, en opgewekt om onze rechtvaardiging (Rom. 4 : 25)? Veel van wat de schrijfster zegt staat op gespannen voet met het belijden van de kerk en dat maakt de meningsvorming rond de kinderzegening er niet duidelijker op.
H. Veldhuizen, Huizen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen