In memoriam ds. H A. Labrie

Op 10 augustus jl. nam de Heere Zijn moegestreden dienstknecht Hendrik Adrianus Labrie tot Zich in de hoge leeftijd van 89 jaar. Een rijkgezegend leven werd hem geschonken. Hij werd in Vianen geboren en had van jongsaf een sterke begeerte om de Koning der Kerk als predikant te mogen dienen. Na het gymnasium in Utrecht doorlopen te hebben, ging hij aan de, Rijksuniversiteit aldaar theologie studeren. Toen deze studie voltooid was en hij toegelaten was tot het ambt in de Ned. Hervormde Kerk, nam hij van vier op hem uitgebrachte beroepen dat naar Goedereede aan; een gemeente die toen al elf jaar vacant was. Op 9 februari 1936 werd hij daar predikant. Na ruim drie jaren vertrok hij naar Wapenveld, waarop in 1942 Ermelo volgde. Zeven jaar later leidde zijn weg naar Den Ham, een Saksische gemeente, met een sterk Kohlbruggiaanse inslag. Van huis uit was hem dat niet vreemd en de prediking van Kohlbrugge heeft hem in meer dan één opzicht sterk beïnvloed en gestempeld. Sprak hij altijd met veel dankbaarheid over de eerste drie gemeenten die hij mocht dienen, een nog sterkere band heeft hem aan Den Ham verbonden, waar hij 26 jaar tot aan zijn emeritaat is gebleven. In de vijftiger jaren bedankte hij daar voor meerdere beroepen, en is hij Den Ham trouw gebleven, en dat was ook omgekeerd het geval. Het tragisch busongeluk in juni 1955 in Osnabrück waarbij drie kinderen uit de gemeente verbrandden, heeft er zeker toe bijgedragen, dat de verbondenheid tussen hem en de gemeente des te sterker is geworden. Ook na zijn emeritaat is dat gebleven. Vanuit Ommen waar hij – na enige jaren Hellendoorn- woonde, bleef hij met de gemeente meeleven. Meerdere jaren heeft hij nog bijstand in het pastoraat verleend in de gemeente Wezep. Nadat hij een aantal jaren geleden voor de laatste maal gepreekt had – in Wapenveld – bleef hij in Den Ham ook kerken, en was het voor hem een vreugde om daar het evangelie van de rijke Christus te horen verkondigen aan een arme zondaar, zoals hij er zelf één was. Dat evangelie heeft hij met grote gedrevenheid en liefde zelf mogen verkondigen vanaf de preekstoel en aan de huizen in het pastoraat tot in het begin van de tachtiger jaren toe. Grondig bestudeerde hij de tekst in de exegen, een praktische toepassing naar zijn hoorders toe. Sterk wees hij er telkens op, dat de zaligheid van een zondaar alleen in Christus ligt – rechtvaardiging en heiliging, ja de volkomen verlossing. En meer en meer lag zijn enige kracht en troost in de belijdenis van zondag 1 uit de Heid. Catechismus.
In het begin van 1955 werd hij mijn mentor en mocht ik onder zijn leiding het leervicariaat in Den Ham doorbrengen. Dankbaar denk ik terug aan het vele leerzame onderwijs en de manier waarop hij pastoraal mij wees op de grote opdracht: Predik het Woord. Dankbaar ook voor de regelmatige contacten en ondervonden vriendschap. Wie met mij hem gekend hebben, weten dat hij een sterke persoonlijkheid was; een man met een rijzige gestalte, een krachtige stem en een scherpe blik, waarmee hij de dingen helder doorzag. Daardoor wist hij vaak haarfijn zijn gedachten onder woorden te brengen en de mening van anderen te toetsen aan de waarheid van Gods Woord en de belijdenis. Scherp kon hij zijn in zijn oordeel als het ging over misstanden in het kerkelijk en staatkundig leven. Met grote zorg was hij vervuld over het voortbestaan van de Hervormde Kerk en daarom wars van iedere Samen-op-weg gedachte. Nauwkeurig nam hij o.a. kennis van de artikelen in de Waarheidsvriend, tot kort voor zijn sterven toe.
De laatste jaren van zijn leven zijn voor hem nogal moeizaam geweest. Na het heengaan van zijn vrouw in mei 1995 werd het stil om hem heen. Een ernstige operatie een paar jaar geleden deed zijn lichamelijke krachten afnemen, en meer en meer voelde hij, dat zijn levenseinde naderde, met name toen hij vanuit zijn serviceflat moest worden opgenomen in de ziekenverpleging van het verzorgingscentrum 'Oldenhaghe' te Ommen. In de laatste gesprekken met hem sprak hij over zijn levenseinde en begeerde hij ontbonden te worden en met Christus te zijn. Telkens was het zijn belijdenis, dat wij alleen van genade moeten leven: 'Wij zijn en blijven bedelaars bij de Heere en we hebben niets meer te doen dan onze lege hand ophouden die Hij vullen wil met zijn genadegaven. Daarbij is er niets van ons bij, maar alles uit CHRISTUS, onze enige troost. In dat geloof heeft hij geleefd; in dat geloof is hij ook gestorven'.
Het was zijn uitdrukkelijke wens om vanuit de Hervormde Kerk in Den Ham te worden uitgedragen. Daar werd op 14 augustus een rouwdienst gehouden, waarvoor hij ds H. J. Lam en mij gevraagd had die te leiden. De tekst voor de meditatie moest zijn Spreuken 28 : 14 en Jes. 43 : 16. Daarbij bleek uit de aanwezigheid van zovele gemeenteleden opnieuw de band met hun geliefde oud-predikant. Na de dienst werd zijn lichaam bijgezet in het familiegraf in Vianen, waar het zal rusten tot op de dag van de toekomst van Christus. Daar zag onze overleden broeder naar uit; daar hoopte hij op, in de wetenschap, dat Hij alle dingen nieuw maakt. Een dienstknecht ging heen, maar de Koning der Kerk blijft, Jezus Christus, Die gisteren en heden Dezelfde is en in der eeuwigheid.

J. den Hoed, Sliedrecht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen