Globaal bekeken

In een recent uitgegeven bundel 'eenvoudige gedichten', getiteld 'Leven met lijden' (uitgave Blassekijn, Bleskensgraaf) troffen we het volgende gedicht van dr. J. H. Gunning JHzn., 'Elke dag heeft genoeg':

Het is voldoende voor één dag
Te bidden en te zorgen;
Wat heden u ontmoeten moog'
Denk daarbij niet aan morgen.

Het is genoeg dat elke dag
Zijn last is toegemeten;
Die heden zorgt, zal stellig u
Ook morgen niet vergeten.

Hij geeft voor deze dag u brood
En kracht én licht én leven;
Zou Hij niet morgen evenzeer
U, wat u goed is, geven?

Zie daarom niet zover vooruit
Met zuchten en met zorgen;
Wie heden op zijn God vertrouwt
Ziet 's Heeren hulp ook morgen.

Zijn trouw is elke morgen nieuw,
't Was gisteren zo en heden.
Wie op die trouw zich gans verlaat,
Kan moedig voorwaarts treden.

En is de laatste stap gedaan,
De laatste band verbroken,
Dan roepen we verwonderd uit;
Heer', niets heeft ons ontbroken!

Ook hier volgt de indrukwekkende Open Brief die ds. G. H. Baudet, hervormd predikant te Alphen a. d. Rijn, schreef aan de ministers Borst en Korthals inzake de voorstellen inzake abortus en euthanasie.

'Hooggeachte excellenties,
Het is mij een buitengewoon genoegen om u deze open brief te schrijven. Waarom dat zo is, zal u aanstonds blijken. Laat mij u eerst een schildering geven van hoe mijn leven eruitziet. Ik ben bijna 54 jaar, ben predikant in de Nederlandse Hervormde Kerk, getrouwd, vader en grootvader. Binnen de kerk kan men mij vinden in de kringen der vrijzinnige hervormden, die een vereniging hebben waarin ik een paar – hopelijk zinvolle – taken vervul. Ik heb twee theologische boeken op mijn naam staan, talloze artikelen geschreven over duizenden onderwerpen in verschillende bladen, zowel dagbladen als periodieken. Ik ben een aantal jaren redacteur geweest van het vrijzinnige blad Kerk & Wereld, dat alweer enige tijd geleden is opgegaan in VrijZicht. Sinds enkele jaren maak ik tot mijn vreugde deel uit van de redactie van Woord & Dienst.
Schrijven is mijn lust en mijn leven; zelfs heb ik mij gewaagd aan overigens nooit gepubliceerde romans en gedichten. Tot mijn lust en mijn leven reken ik verder de klassieke muziek die ik dagelijks passief en zo nu en dan actief beoefen, de schaaksport waarvoor ik zelfs tijd vrijmaak om in clubverband te kunnen spelen en de zeer vele dierbare vrienden en vriendinnen die wij om ons heen weten. Ik ben lid van een politieke partij waarin ik binnen een werkgroep een paar bescheiden maar hopelijk zinvolle dingetjes doe. Als kind heb ik een tijd in het buitenland gewoond, lang genoeg om er een mondiale en universele kijk op mens en wereld aan over te houden. Ik ervaar het als een verrijking dat ik in mijn geloven en denken niet ben blijven hangen – of steken – in het vaak zich zo klein en benepen presenterende Nederland.
Zoals u ziet, vindt u in deze brief een mens tegenover u die in alle opzichten compleet en gelukkig te noemen is. Het is mij daarom, zoals ik u reeds schreef, een buitengewoon genoegen om u deze brief te kunnen schrijven. Te kunnen inderdaad. Want dat lag niet voor de hand. Ik ga een spelletje met u spelen. Dat spelletje noemen wij "anachronia". Dat wil zeggen, wij doen in 1999 voor even of het 1945 is. Mijn geboortejaar Wij verplaatsen ons huidig technisch vernuft en onze huidige medische kennis en ons maatschappelijk-juridisch denken van nu naar toen.
Het is 1945, mijn moeder is zwanger Zij gaat voor controle naar de gynaecoloog. Het is de zoveelste week van de zwangerschap, in elk geval beduidend later dan de vierentwintigste. De dokter bekijkt de echo en praat intussen met mijn moeder over koetjes en kalfjes. Dan stokt zijn adem. Hij beheerst zich, praat weer verder maar net iets te laat. Mijn moeder heeft het opgemerkt en vraagt in onzekerheid: "Is er iets, dok?"
Er was iets. Met mijn geboorte in december van dat jaar kwam een kind ter wereld, vrijwel zonder schouders, met veel te korte armen die bijna niet konden buigen, met vergroeide en vrijwel onbeweeglijke en onbeweegbare handen, met gebogen knieën die niet gestrekt konden worden en met voetjes die achterstevoren stonden. Een mooi portret.
Stel nu, geachte excellenties, dat uw voorstellen over het toestaan van abortus na de vierentwintigste week, waarover ons kabinet in september 1999 wil doorpraten, reeds in 1945 kracht van wet hadden gehad, dan was de kans buitengewoon groot geweest dat ik in december van dat jaar niet geboren was, maar vóór die tijd al stilletjes was weggezogen. Dat zou toch, zeker in het licht van het hierboven geschetste leven dat ik leid, doodzonde zijn geweest?
Welnu, ik meen, daar ga ik tenminste vanuit, dat mijn verhaal niet uniek is en niet op zichzelf staat. Er zullen vele verhalen, verwant aan het mijne, te vertellen zijn. Daarom wordt deze brief ook geschreven. Want er lijkt mij nog wel een en ander af te dingen op de voorstellen die u gedaan hebt. Ik zal u een paar vragen stellen.
1. Wie bepaalt of iemand kans heeft om te leven?
2. Wie kan met zekerheid zeggen, dat een ongeborene na de geboorte misschien maar 36 uur zelfstandig zal leven ?
3. Wie maakt uit wat geluk is en wie er recht op heeft dat geluk ook te ervaren ?
Ik vrees dat, op dit punt aangekomen, conservatieven en progressieven elkaar kunnen vinden: ingrijpen in de zwangerschap is ook na de vierentwintigste week een beetje voor God spelen. Ik denk dat dat niet goed is. Ik geloof toch dat de natuurlijke weg te verkiezen is. Juist ook ter wille van het verdriet en het leed van de ouders. Ook als je weet dat je samen met je kind maar 36, wie weet 48, uur samen zult hebben, lijkt mij de natuurlijke weg in pastoraal-ethisch opzicht verkieselijk boven het koel en klinisch weghalen door een buisje. Want dan heb je toch samen de pijn beleefd, toch samen dat kind op de wereld gezet. En samen weer afscheid genomen. Dat is een heel moeilijk proces, dat weet ik, maar het is wel een oprecht proces. Aborteren vóór zowel als na de vierentwintigste week heeft altijd iets van voor het feit weglopen. Doen of het er niet is. Doen of het er niet is geweest. Ver-niet-igen. Daar mee maak je ook jezelf een beetje kapot.
Je ontneemt jezelf de weg van onvrede, verdriet, troost en ten slotte verzoening. Want die weg kun je alleen maar gaan, als je werkelijk dwars door het leed bent heengegaan en niet als je voor dat leed in feite bent weggevucht en de zaak tot "niet" hebt verklaard. Van jou is dan óók iets ver-niet-igd. Je wilt doen alsof het er nooit geweest is, maar dat is een leugen. En dat wéét je! Waar moet je dan heen met je ellende? Wie kan jou nog begrijpen en jouw gevoelens delen?
Ten slotte wil ik wijzen op een uiterst gemeen addertje onder het gras. Toen ik pas geboren was, kon mijn vader voor mij bij geen enkele verzekeringsmaatschappij een ziektekostenverzekering afsluiten. Later alleen voor die kwalen die niet konden worden aangemerkt als een gevolg van de handicap. Mijn huidige verzekering vergoedt alles. Zo hoort het ook. Soms bekruipt mij het angstig voorgevoel, dat uw voorstellen mede zijn ingegeven door de geruchten dat verzekeraars baby's in de toekomst niet meer wensen te verzekeren wanneer al voor de geboorte vaststaat dat zij gehandicapt zullen zijn. Met andere woorden, dat zij te duur zijn. Die kant moeten wij in de samenleving niet op. Wij zijn geen Sovjet-Unie, waarin volgens de partij-ideologen geen handicaps voorkwamen. Zei de Pravda.
Wat voor ideologie moeten wij vrezen of verwachten, wanneer in Nederland uw voorstel tot opschonen van onze kinderschare eenmaal tot wet is verheven?'

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen