Hoe lezen wij het laatste bijbelboek? (8)

De komst van Jezus op de wolken van de hemel heeft direct te maken met de verkondiging van het Evangelie in deze wereld. Wie uitziet naar de terugkeer van de Koning der kerk, zal daarom goed letten op de bewegingen van de zending. Wanneer immers het Evangelie op de gehele aarde zal zijn verkondigd, zal het einde komen. Het Koninkrijk Gods zal gerealiseerd zijn. Natuurlijk, het is reeds gerealiseerd in Christus. Maar bij Zijn wederkomst zal het zichtbaar zijn voor allen. God zal als Koning heersen. Hij zal alles in allen zijn!
Het Koninkrijk Gods zal een rijk van volkomen vrede én gerechtigheid zijn.

Israël
In de eindtijd heeft niet alleen de verkondiging van het Evangelie wereldwijd onze aandacht, maar evenzeer richten wij het oog op Israël.
Met name in onze eeuw is de aandacht voor Israël toegenomen. Twee gebeurtenissen gaven aanleiding voor de kerk om zich meer met Israël bezig te houden.
Allereerst denk ik aan wat er is gebeurd in de Tweede Wereldoorlog. Meer dan zes miljoen joden zijn op een afschuwelijke manier om het leven gebracht. Wie zal het leed beschrijven dat het joodse volk heeft ondergaan. Dat is met geen pen te beschrijven!
In de joodse volksziel zijn er zulke diepe wonden geslagen dat men zich kan afvragen of deze diepe wonden ooit geheeld zullen worden. Hoe het ook zij: de 'holocaust' doe ons alert zijn dat dit nooit weer gebeurt. Geen enkel volk mag dit ooit weer ondergaan!
Een tweede gebeurtenis waardoor er meer aandacht voor Israël is gekomen is de vestiging van de staat Israël in 1948. Land en volk kwamen meer in het vizier. Dat hiermee het zogenaamde Palestijns probleem ontstond, laat ik nu maar rusten. Wel kan gezegd worden dat door de stichting van de joodse staat er meer oog is gekomen voor Israël.

Niet afgeschreven
In de reformatie zijn er theologen geweest die meenden dat God met Israël niet meer van doen wilde hebben. Israël was door Hem afgeschreven! Wat was de oorzaak van deze afschrijving? Ongeloof en verharding. Omdat Israël niet geloofde in de Messias en Hem verwierp, raakte Israël als volk van het Verbond zijn bijzondere plaats kwijt.
Het gevolg van deze gedachte was dat er een vervangingstheologie ontstond. Onder vervangingstheologie wordt verstaan dat de kerk de plaats van Israël zou hebben ingenomen. De kerk zou het geestelijk Israël zijn geworden.
Het zal duidelijk zijn dat dit een ernstige misvatting is! Een misvatting die in de historie ernstige gevolgen heeft gehad. Met name onze eeuw heeft laten zien wat een ellende deze vervangingstheplogie heeft veroorzaakt.
Maar er is nog een andere zaak waarop ik wil wijzen. De vervangingstheologie vindt geen enkele grond in de Schrift.
Een nauwkeurige exegese van Romeinen 9-11 laat ons nergens de conclusie trekken dat de kerk de plaats van Israël heeft ingenomen. Deze hoofdstukken in de brief aan de Romeinen laten ons juist lezen dat de kerk er is bijgekomen. Als een wilde tak is zij als het ware in de boom (Israël) ingeënt'.
De kerk heeft niets om zich op te verheffen! Wanneer zij roemt, kan zij alleen in de genade roemen. Zich verheffen boven Israël is zonde!
Maar er is nog iets wat de kerk nooit of te nimmer mag vergeten. Duidelijk kunnen wij in Johannes 4 lezen dat Jezus tegen de Samaritaanse zegt dat het heil is uit de joden. Met andere woorden: Jezus is naar het vlees voortgekomen uit de joden en Hij heeft het heil verworven.
Ik kan het ook nog anders stellen: God heeft het joodse volk willen gebruiken om de Messias (het heil) voort te brengen. Het joodse volk is tot dit doel onder meer uitverkoren. Men doet dan toch wel een groot kwaad als Israël wordt afgeschreven. Ten diepste schrijft men daarmee Jezus af die uit de lendenen van Israël is voortgekomen.
De positie van de kerk tegenover Israël is niet van die aard dat zij kan zeggen tegen Israël: 'Wij zijn meer dan u!' Juist vanwege de inenting kan de houding van de kerk tegenover Israël niet anders zijn dan een nederige houding.
Het kan zijn dat sommigen het enigszins overtrokken vinden als ik schrijf: wie Jezus liefheeft, heeft Israël lief.
Vanzelfsprekend bedoel ik daarmee niet dat alles wat het huidige Israël doet altijd goed is.
Wel heb ik met het bovenstaande willen zeggen dat God het volk van het Verbond niet heeft afgeschreven en wij dat ook niet mogen doen.
Laat Israël die hoogachting ontvangen die zij op grond van de Schrift mag ontvangen.

Gebed
Alvorens ik verder ga met land en volk, wil ik toch naar aanleiding van wat ik tot nu toe geschreven heb een excurs (een klein uitstapje) maken.
Ik schreef: Wie Jezus liefheeft, heeft Zijn volk (Israël) lief. Waar blijkt dat onder meer uit? Dat blijkt onder meer uit een hartelijk meeleven met Israël. Zowel letterlijk als figuurlijk. Er zijn voldoende doelen in Israël zelf waar wij onze bijdrage aan kunnen leveren. Wij moeten wat dat betreft niet aan de kant blijven staan, maar onze support verlenen. Nog altijd is Israël in wederopbouw en voor zover wij onze hulp op medisch of welk ander terrein kunnen leveren, moeten wij dit niet nalaten.
Naast materiële hulp is er ook de immateriële. Wat dit laatste aangaat denk ik in het bijzonder aan het gebed.
Wordt er in de gebeden aan tafel door ons aan Israël gedacht? Of komt het zo nu en dan eens voor dat Israël een plaats krijgt in ons gebed? Vergis ik mij als ik stel dat er doorgaans in de gebeden maar weinig aandacht is voor Israël?
Hoe zou dit komen? Ik mag niet generaliseren, maar soms denk ik weleens dat wij als voorgangers hiervan de oorzaak zijn.
Nog niet zo lang geleden ontving ik een schrijven waarin men schreef dat er door de voorganger in de kerkdienst nooit voor de zending, maar ook niet voor Israël werd gebeden.
Hoe is het mogelijk, geen gebed voor Israël? Heeft men dan nooit gelezen dat het heil is uit de joden? Weten voorgangers dan niet dat er nog rijke beloften voor Israël zijn? Gaat het ze niet aan het hart dat velen in Israël Jezus Christus als Zaligmaker niet kennen?
Gode zij dank zijn er Messiasbelijdende joden, maar hun getal is in vergelijking met de joden die de Messias niet kennen zeer gering. Maar dan is mijn vraag: moet ons gebed zich voor Israël dan niet intensiveren (groter en meer worden)?
Wanneer wij zeggen dat de verkondiging van het Evangelie een signaal is in de eindtijd, dan is dat evenzeer van toepassing op Israël. Israël een teken dat aandacht verdient. In onze gebeden, maar ook in de gebeden tijdens een kerkdienst.
Het is een taak van de ambtsdragers om erop te letten dat er door de voorgangers voor Israël gebeden wordt. Dat mag nooit bij de voorbeden worden nagelaten.
Het zal juist zijn als iemand mij voorhoudt dat er al zoveel is waarvoor gebeden moet worden. De noden in kerk, gemeente, samenleving en wereld worden steeds meer. Toch mag de voorbede voor Israël onder die alle niet nagelaten worden. Mijns inziens is het niet verkeerd als men alle zaken waarvoor men voorbede wil doen op een briefje schrijft, met daarbij: Israël.
Niet een voorganger behoeft altijd zo'n briefje klaar te maken, maar dat kan ook een kerkenraad doen. Ambtsdragers (ouderlingen en diakenen) zijn niet alleen verantwoordelijk voor de verkondiging, maar niet minder voor de voorbeden. Zij zijn dat voor de gehele kerkdienst!
Hoezeer een kerkenraad zich daarvan bewust is, maakte ik nog niet zo lang geleden mee. Voor de kerkdienst kreeg ik uit handen van de scriba van de kerkenraad een briefje waarop de voorbeden stonden. Tussen de vele zaken die aan de Heere moesten worden opgedragen, stond ook Israël. En let wel: Israël bungelde maar niet ergens onderaan het lijstje, maar stond op het briefje hoog genoteerd.
Kort samengevat: Israël behoort thuis én in de kerk altijd een plaats te hebben in onze voorbede.
Dat ik met dit alles óók pleit om in de prediking aandacht aan Israël te besteden, behoeft verder geen betoog. De Israëlzondag ligt al weer achter ons, maar anders was dit een goede gelegenheid om de schijnwerper op Israël te richten. Het is de moeite waard. Zoals wij moeten letten op de bewegingen van de zending, zo ook op de bewegingen die God met Israël maakt.

Vervangingsmodel
Tot op de dag van vandaag treft men het zogenaamde vervangingsmodel aan in de kerken. Zowel in de kerken in Europa als die in het Midden-Oosten.
Wat Europa betreft denk ik in het bijzonder aan sommige kerken in ons eigen land. Nog altijd menen zij dat Israël door God verworpen is, omdat het Verbondsvolk Jezus als Messias heeft verworpen.
De eerlijkheid gebiedt om te schrijven dat zowel de Reformatie als de Nadere Reformatie enigszins debet hieraan zijn. Ik bedoel dus: schuldig aan het vervangingsmodel.
Bij de Reformatie denk ik aan Maarten Luther. Misschien heeft hij het niet altijd zo bedoeld, maar hij heeft zich bepaald niet altijd vriendelijk over de joden uitgelaten. Graag wil ik aannemen dat hij later zijn mening dienaangaande enigszins heeft herzien, maar het kwaad was toen toch al grotendeels geschied. Zeer zeker zou dit later zijn consequenties hebben!
Dat Luther een kind des Heeren is geweest, zal duidelijk zijn. Voor mij is dit buiten kijf. Doch ook een kind Gods kan dwalen!
(Wordt vervolgd)

G. S. A. de Knegt, B.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen