Zending: daar en hier

Doopdienst in Guatemala
Een gemeente hier ongeveer 40 minuten rijden vandaan. Al sinds een aantal weken geef ik hier iedere donderdagavond een cursus bijbellezen. De centrale vraag is telkens weer: hoe kun en mag je de Bijbel op een verantwoorde wijze uitleggen en toepassen? Allerlei onderwerpen passeren de revue.
Goddank mogen we zeggen dat het gezegende avonden zijn. Samen leren om de Schrift te lezen, er samen over doorpraten, wat God daarin tot jou heel persoonlijk zegt. Al zijn Guatemalteken dat niet echt gewend. Spreken over je geloof, daarin laat je je niet al te gauw kennen. Een zekere afstand wordt dikwijls zorgvuldig bewaard. Maar na een aantal avonden lijkt het toch iets beter te gaan, stap voor stap.
Het gaat om een hele kleine gemeente die veel heeft geleden de afgelopen tijd. Het is een actief groepje mensen: er wordt flinkt gewerkt.
Tijdens de lessen is er een band ontstaan met deze gemeente. Daarom werden we ook uitgenodigd voor de doopdienst van augustus jl. We moesten om negen uur bij de kerk zijn om dan vervolgens naar een doopplaats bij een riviertje te vertrekken.
We waren ongeveer een halfuurtje te laat, maar toch moesten we nog zo'n halfuur extra wachten voordat de busjes en pickups aanwezig waren om ons te vervoeren. Na enkele minuten het asfalt te hebben gevolgd, verruilden we deze voor een zand- en stenenweg. Eén van de busjes kon nauwelijks verder en moest verschillende keren worden geduwd, maar na zo'n twintig minuten kwamen we bij de finca (het landgoed) aan, waar het riviertje doorheen liep. Prachtig gelegen, onder de bomen en achter de heuvels. Niets dan stilte en natuurlijk vreselijk heet. Alleen al bij het stilstaan liep het zweet met straaltjes over je lichaam.
Aan de oever werd de dienst gehouden. Samen zongen we verschillende liederen, onder begeleiding van het getokkel op een gitaar. Indrukwekkend, zo onder de bomen aan de oever van de rivier: Waar klinkt dat beter dan in de majestueuze natuur, een handtekening van de Schepper? Na de preek werden zes leden gedoopt. Vijf jongvolwassenen en een jongetje van ongeveer zes jaar. Eerst werd aan hen gevraagd waarom zij gedoopt wilden worden. Het jongetje antwoordde: 'Om het leven met God beter te leren kennen'. Nee, 't was hem niet voorgezegd. 't Waren echt zijn eigen woorden. Een bijzondere jongen, zo zei me de predikant later. Altijd belangstelling om over God en de Bijbel te praten. Zijn verlangen is om later ouderling te worden.
Toen het moment om te dopen was aangebroken, werd ik uitgenodigd mee af te dalen in het water. Nu was ik daar niet op voorbereid, mede omdat ik niet officieel had laten weten te zullen komen. Maar dat maakt hier niets uit. Als je er bent, wordt je ook ingeschakeld. Ik mocht ons jongetje, Adriaan geheten, dopen, zodat ik niet al te diep in het water hoefde af te dalen. De predikant daalde zelf verder af, tot het water aan zijn borst kwam, en doopte daar de overige vijf leden. Machtige momenten om heel nadrukkelijk te zien hoe iemand bij de doop echt ten onder gaat in het water, maar er ook weer uit opstaat. In Jezus' dood gedoopt worden en delen in Zijn opstanding.
Na de doop bleef de hele gemeente om het middagmaal te gebruiken. De zusters hadden allemaal wat klaargemaakt waar we ons te goed aan konden doen.
Een kleine gemeente. Maar ook een gemeente die groeit, juist omdat ze zich wijdt aan het bestuderen van Gods Woord. Een voorrecht om hier te mogen onderwijzen en met hen verbonden te zijn.
B. Stolk
Secretaris Missionaire Vorming GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen