Globaal bekeken

In Daniël (Jeugdbond Geref. Gemeenten) troffen we het volgende gedicht van Robert Murray McCheyne 'Een kind vluchtend tot Jezus', in vertaling van ds. C. J. Meeuse:

Sta mij toe te gaan tot Jezus,
moederlief, verbied mij niet;
door Zijn bloed redt Hij van zonden,
dood en hel, die Hij gebiedt.

Sta mij toe, mijn aardse vader,
dat ik aan Zijn voeten val;
waarom zou u mij toch hind'ren,
als ik Hem heb, heb ik 't al.

Sta mij toe tot Hem te vluchten,
lieve zusters, ga met mij;
o, dat ons gezin Hem kende,
dat ons huis een hemel zij!

Al mijn vrienden, vrolijk spelend,
vraag mij niet: verzaak je plicht.
Jullie spot is zwaar te dragen,
maar bij Jezus wordt het licht.

Ja, al wil mij ieder hind'ren,
vader, moeder, zuster, vrind,
Jezus nodigt nog de kind'ren,
Hij bemint mij als Zijn kind.

Goede Herder, wil mij zoeken,
zondig lam, verdwaald en dom,
draag mij op Uw sterke schouder
tot ik in Uw hemel kom.

Uit het recent verschenen boek 'Italiaanse reis' van de Duitse dichter Johann Wolfgang von Goethe (uitgave Boom, Amsterdam) volgen hier enkele fragmenten over wat Goethe, zelf protestant, in Rome optekende:

• 'Mij overviel het wonderbare verlangen dat het Hoofd van de Kerk zijn gulden mond zou opendoen en, in extase over het onuitsprekelijke heil der zalige zielen sprekend, ons eveneens in extase zou brengen. Maar toen ik hem voor het altaar alleen op en neerzag lopen, waarbij hij zich nu eens naar deze, dan weer naar gene zijde richtte en als een doodgewone pastoor gebaarde en mummelde, toen roerde zich in mij de protestantse erfzonde en kon me het beleende en gewone misoffer geenszins bekoren. Christus heeft reeds als knaap door mondelinge uitlegging van de Schrift, en ook in zijn jongelingsjaren, zeker niet zwijgend geleerd en gewerkt, want hij voerde graag het woord, puntig en goed, zoals we van de Evangeliën weten. Wat zou hij zeggen, bedacht ik, als hij hier binnenkwam en zijn evenbeeld op aarde neuriënd en heen en weer waggelend aantrof?'
• 'Om ook weer eens kerkelijke zaken ter sprake te brengen wil ik vertellen dat wij in de kerstnacht een zwerftocht hebben gemaakt langs de kerken waar diensten werden gehouden. Vooral één kerk wordt druk bezocht, waar het orgel en eigenlijk alle muziekinstrumenten van dien aard zijn dat bij pastorale muziek alle geluiden weerklinken, de schalmeien van herders, maar ook het kwinkeleren van vogels en het blaten van schapen.
Op Eerste Kerstdag zag ik de paus met heel de clerus in de Sint-Pieter, waar hij deels vóór de troon en deels van de troon af de hoogmis celebreerde. Het is in zijn soort een uniek schouwspel, heel schitterend en waardig, maar ik ben al zo lang in de school van Diogenes grootgebracht dat deze pracht en praal voor mij meer een gemis dan een geschenk is. Ook heb ik weer gevoeld dat ik voor alles te oud ben behalve voor het ware. Hun ceremonieën en opera's, hun ommegangen en balletten, het stroomt alles als water op een zeildoeksejas van me af. Een natuureffect, zoals de zonsondergang gezien vanuit de Villa Madama, een kunstwerk, zoals de veel bewonderde Juno, laten bij mij een diepe en blijvende indruk achter'

In Kerkenwerk (Ver. van Kerkelijke Werkers) stond het volgende bekende gedicht van P. A. de Genestet (1829-1861):

Daar is een tijd van komen.
Daar is een tijd van gaan…
Dat hebt gij meer vernomen,
Maar hebt gij 't ook verstaan?

O, wie het mag verklaren
Dat spreekwoord, zo vol smart.
Die leefde luttel jaren,
Maar leefde met zijn hart.

Die haakt, met alle vromen,
Naar 't oord, waar vroeg of laat
Weer allen samen komen
En niemand henengaat.

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen