In memoriam ds. C. van Vliet

Op woensdag 20 oktober jl. is na een moedig en dapper gedragen ziekte Cornelis van Vliet, hervormd predikant te Papendrecht, door de Heere thuisgehaald in de leeftijd van 44 jaar.
Ondanks alle verdriet mogen wij weten dat het sterven hem ge­ win is geworden en dat niets hem meer kan scheiden van de liefde Gods, welke is in Christus Jezus, onze Heere.
Cees van Vliet werd geboren op 6 oktober 1955 te Lekkerkerk. Na zijn opleiding op de Middelbare Tuinbouwschool was hij werkzaam in de kwekerij van cactussen. Hieraan kwam een einde, nadat de Heere hem onder de prediking van ds. Iz. Kok te Zoetermeer in het hart raakte met de woorden van Psalm 16 : 6. Er ontstond een vurig verlangen te mogen dienen in de dienst van die Heere, Die hem uit enkel genade deel had gegeven aan Zijn eeuwig Koninkrijk.
Het jaar 1978 werd hem tot een bijzonder jaar. Hij trad in het huwelijk met Lies Roelfsema en begon aan het colloquium doctum. Dank zij Gods zegen over de ijver van Cees en de toewijding van Lies, kon de theologiestudie in 1983 beginnen aan de Rijksuniversiteit te Utrecht. In dit zelfde jaar werd hij lid van GTSV Voetius. Naast zegen op de studie was er ook zegen in het gezin, getuige de geboorte van hun kinderen Marco, Carola en Matthijs.
Als wij daarbij bedenken, dat zij in de tijd van studie werkzaam waren in een jeugd- en opvangcentrum te Woerden, dan komt een geweldige gedrevenheid openbaar.
Hierbij zijn nog twee bijzondere aspecten te noemen. Het eerste is de vreselijke tegenslag, die in 1986 aan het licht kwam door een vergevorderde ziekte. De arts gaf hem ongeveer 10 jaar te leven mits hij de kuren onderging, die mogelijk waren. Het grote spanningsveld waarin Cees toen kwam was enerzijds 'Hoe kan God nu zo Zijn eigen weg met je afbreken?' en anderzijds 'God laat niet varen wat Zijn hand begon, maar Hij zal het voor mij voleinden!'
Het tweede aspect wat ik graag zou willen noemen is zijn grote belangstelling voor de homiletiek. God grijpt je door Zijn Woord, onder de prediking. Dat had hij zelf ervaren. Maar dat resulteerde voor hem niet in een gelatenheid t.a.v. de vertolking. Juist omdat God zo krachtig werkt door de prediking, is goede exegese en een hartelijk pogen om het in eigentijdse woorden te zeggen van grote betekenis. God wil door een levende en doorleefde prediking leven wekken. Zo mogen in geestelijke zin kinderen geteeld worden.
Het is dan niet verwonderlijk, dat hij zijn studie afsloot met een doctoraalscriptie over de Gereformeerde homiletiek en dat het zijn hartelijke wens was dit in een promotieonderzoek te mogen voltooien bij prof. dr. F. G. Immink.
Op 24 juni 1990 werd hij door ds. G. C. de Jong, bij wie hij te Zoetermeer zijn leervicariaat had gedaan, bevestigd in het ambt te Aalst. Hij deed intrede met Hand. 4 : 12 En de zaligheid is in geen Andere; want er is ook onder den hemel geen andere Naam, Die onder de mensen gegeven is, door Welke wij moeten zalig worden.
Met hart en ziel was hij predikant. Hij achtte de meerdere vergaderingen van de kerk van grote waarde. Trouw bezocht hij de classicale vergaderingen van Bommel en was afgevaardigde naar de synode. Als preses van de Ring Bommel, zocht hij de kloven te overbruggen, waardoor Oost en West zo diep waren gescheiden. Ondanks de flanken in de kerk wilde hij geen flank afgesneden hebben. Zijn geloof was geen ideologie, die de tegenstem niet kan verdragen, maar een gave van God, die het verlorene zoekt.
Het is in deze tijd en dit verband, dat ik mijn collega heb leren kennen. Maar de plaatsen waarop wij elkaar ontmoetten vermeerderden zich. Enerzijds prachtig. Dan denk ik aan het jeugdwerk. In de gemeenten Aalst, Zuilichem, Poederoijen en Brakel was geen open jeugdwerk meer. Zijn grote liefde tot de jeugd ontdekte ik, toen wij plannen op tafel legden om dit gezamenlijk op te starten. Hij was er direct voor te vinden. Anderzijds, zeer ingrijpend. Dan denk ik aan het opnieuw doorbreken van de ziekte. Toen ontmoetten wij elkaar in zijn studeerkamer en in zijn gezin, alsook in het ziekenhuis. Graag wil ik een van de vele onvergetelijke ontmoetingen noemen. Dan denk ik aan onze ontmoeting tijdens de beenmergtransplantatie in het AZU. Daar zat hij niet stilletjes voor zich uit te kijken, maar daar zat hij te werken achter een computer en naast hem een foto van zijn gezin. Hij maakte een bijbelstudie voor de kring voor de komende winter. Cees was kundig. Of het nu ging om techniek of organisatie of tuin enz. Maar zijn kundigheid stelde hij in de dienst van God en dat met gedrevenheid. Zijn tijd was kort. Daar sprak hij niet over. Hij wilde niet ziek zijn en zeker niet als een zieke behandeld worden. Dat kwam er alleen maar uit, als hij opnieuw werd ondergeduwd door zijn ziekte. Hij wist en beleed, dat één ding van belang was, nl. transparant te zijn tot op Christus. Alleen als hij dat Licht niet meer voelde of zag, dan was hij benauwd. Maar zodra Gods genadelicht hem weer verwarmde wilde Cees allereerst preken. Een ringcollega onder zijn gehoor, voor het geval het toch niet zou gaan! Maar het ging. Wat God hem gaf deelde hij in bewogenheid uit aan de gemeente. Hij bewoog de gemeente tot geloof, zoals de Heere hem zelf tot geloof bewogen had.
Groot was zijn verwondering en dankbaarheid, toen hij het beroep naar Papendrecht ontving en mocht aannemen. Het was een tijd van grote kracht in lichaam en ziel.
Op 27 april 1997 werd hij bevestigd te Papendrecht door ds. F. J. K. van Santen uit Tiendeveen-Nieuw Balinge, eens zijn leervicaris te Aalst.
Hij deed intrede met 1 Cor. 2 : 2 Want ik heb niet voorgenomen iets te weten onder u, dan Jezus Christus, en Dien gekruisigd. Vanuit het geloof in deze Heere zocht hij structuur aan te brengen in het gemeenteleven. Uitgesproken hartelijk was de band met de jeugd, zijn kerkenraad en de gemeente. Om dit te verdiepen was hij betrokken bij het werk van de I.Z.B. waar hij deel nam aan de predikantenkring 'Prediking en gemeenteopbouw'. Verder was hij trouw lid van de homiliakring. Hij was actief voor de HGJB, waar hij deelnam aan een in 1998 begonnen commissie voor 'Theologische doordenking'.
Maar de slopende ziekte ging ook door. Hoeveel pijn en aanvechting hem dit heeft gekost verwoordde hij in de preek van zondag 29 augustus jl. Hij voelde zich meegezogen in de golven, maar voor hem was er geen hand van de Heiland zoals bij Petrus. Nochtans riep hij de Heere aan en deze Heere heeft hem gered. Uit enkel genade en zo rijk, dat hij met kracht mocht belijden: De Heere Jezus Christus is Overwinnaar! Hij wist zich verbonden met de situatie van Paulus in Filippensen 1. Het leven is mij Christus, en het sterven is mij gewin.
De omstandigheden van de dienstknecht verhinderen God niet, dat Christus overwint en alle eer zal ontvangen. Geen groter winst dan eeuwig met Hem te zijn.
Tenslotte nog één typering van onze broeder. Hij heeft niet verwacht dat hij op 29 augustus voor het laatst zou preken. Maar toen dat toch wel het geval bleek te zijn was zijn verlangen dat de dienst van Woord en gebed op de dag van zijn begrafenis zou zijn tot verheerlijking van die Heere, Die Zijn Woord zo machtig in zijn hart had geschreven. Psalm 16 : 6 en Romeinen 8 : 38 en 39 moesten worden verkondigd. De psalmen 16, 66 en 43 gezongen.
Wij hebben Cornelis van Vliet begraven vanuit de Sionskerk in Papendrecht en weten hem geborgen in het eeuwige Sion, dat in de hemel is, bij zijn Heere en Heiland, Die hem lief heeft.
Van harte spreken wij onze deelneming uit tot zijn vrouw Lies en hun kinderen Marco, Carola en Matthijs, alsook tot zijn moeder en zijn schoonouders en de familie. De Heere zal u en jullie troosten en dragen, want Christus, de Heere is Overwinnaar.

B. J. van de Kamp, Wageningen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen