Zending: daar en hier

Iemand die zeer betrokken is bij het werk van onze bonden, belde mij op met een vraag die me nog niet eerder gesteld was: hebben jullie als GZB er wel eens aan gedacht jullie diensten aan te bieden ten einde een zinvolle invulling te geven aan uitvaartplechtigheden van mensen die geen kerkelijke binding meer hebben? Nee, daar hadden wij en daar hebben wij nog nooit aan gedacht, voor zover ik weet. Waarom laten wij dit over aan de mensen van het Humanistisch Verbond, zo ging mijn vraagsteller verder. Hij woont in de Alblasserwaard en meende opgemerkt te hebben, dat het Humanistisch Verbond met deze dienstverlening behoorlijk aan de weg tinmiert en dat er ook in die vanouds kerkelijke regio van ons land steeds meer behoefte ontstaat op dit gebied.
De vraag overviel me. Ik heb wel beloofd erover na te denken. Eerlijk gezegd had ik zelf wel eens aan een dergelijke dienstverlening gedacht. Alleen nooit in het kader van de IZB. Bovendien had ik de gedachte ook weer van me afgezet vanwege het gevoel, dat je zulke situaties nooit mag misbruiken om te evangeliseren. En waarom zou je het dan doen, wanneer je op geen enkele manier het Evangelie kwijt kunt?
Nu heb ik er echter weer opnieuw en dieper over nagedacht en vind ik op zijn minst, dat we een en ander nog eens moeten onderzoeken.

De situatie
Misschien hebt u weleens een begrafenis of crematie meegemaakt, waar geen predikant, maar ook niemand anders een woord sprak, behalve de uitvaartleider. Waarschijnlijk bent u met een heel naar gevoel van die begrafenis thuisgekomen. Misschien dacht u: wat is zo nog het verschil tussen begrafenis van een mens en een hond?
Zouden we hier dan als christenen geen taak kunnen hebben? Wij geloven toch dat ieder mens een uniek schepsel van God is? Daarom zijn wij toch ook tegen abortus en euthanasie, ongeacht of iemand gelovig is of niet? Moet daarom op zijn minst bij de dood niet iets gezegd worden over de uniciteit van dit mensenleven? Daar komt bij, dat wij als christenen geroepen zijn om te dienen. Van christenen aan het begin van onze jaartelling is bekend, dat zij, wanneer ieder uit angst wegvluchtte, mensen begroeven die aan een pestepidemie gestorven waren. Het ging er daarbij niet om, dat mensen christen waren, het feit, dat zij mensen waren was voldoende reden hen een eervolle begrafenis te geven.

Vlucht voor de dood
Op een andere manier dan toen vluchten ook vandaag mensen weg bij de dood. Mensen worden begraven of gecremeerd met een snelheid alsof de dood hen op de hielen zit. Nauwelijks twintig minuten, luisteren naar een paar stukjes muziek, koffie met cake en dat was het. Wanneer moderne mensen weer gaan voelen, dat het zo toch niet moet en kan, zouden christenen hen dan niet kunnen helpen met een eerbiediger, zinvoller, gevoeliger omgaan met het levenseinde? Of moeten ze dit aan de humanisten overlaten? De eerste christenen begroeven de heidense doden, omdat de Schepper ieder mens ter harte gaat. En de laatste christenen? Sluiten die zich op in eigen kring? De vraag overviel me, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer denk ik: hier zijn we nog niet mee klaar. Reacties zijn welkom.

W. Dekker,
predikant vorming en toerusting IZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen