God roept mensen (3)

De vorige keer zagen we hoe intens blij Barnabas – de afgezant van Jeruzalem – was, toen hij zag hoe vele heidenen uit Antiochië tot geloof in Christus kwamen.
Hij is niettemin ook nuchter. Hij is niet blind voor de gevaren die zo'n jonge gemeente bedreigen. Ze kunnen in deze bonte wereldstad zo gemakkelijk het zicht op Christus kwijtraken. (Tussen haakjes: is het in geseculariseerd Nederland anders? Wat komt er via de media alzo af op onze gemeenten? Zeker ook op onze jongeren. Voor ons is er de verleiding van een samenleving, waarvan het devies is: 'God er buiten laten. Ik doe wat ik fijn vind').
Daarom gaat Barnabas meteen de jonge gemeente vermanen. Het woord 'vermanen' heeft in onze oren vaak een negatieve klank. We denken dan aan het opgeheven vingertje: 'Denk erom dat je niet….'. In de taal van het Nieuwe Testament betekent het echter ook: vertroosten, bemoedigen, opwekken. Elkaar heenwij zen naar Christus, om zo voor elkaar tot een zegen te zijn.
Dat gebeurt in Hand. 11. Barnabas vermaant: 'Mensen, blijf bij de Heere!' Let u erop. dat er niet staat: bij de kerk blijven. Ook dat is best belangrijk. Geloven kun je niet op je eentje. Geloven doe je samen. Maar het gaat ten diepste om de levende betrokkenheid op de Heere Jezus zelf. Dat we Hem kennen. Hem liefhebben. In Hem blijven, zoals de rank in de wijnstok. Alleen zo dragen we vrucht. Maar de rank die losraakt van de Wijnstok Christus, gaat onherroepelijk dood.
Blijven bij de Heere met een voornemen van je hart, zo spoort Barnabas zijn mede-christenen aan. Het betekent, dat het dienen van de Heere Jezus een bewuste keuze voor ons is. We kunnen ook vertalen: met een hartelijke toewijding. Dus niet alleen maar een beetje meeloper zijn. Blijven steken in een buitenkant-christendom, het is levensgevaarlijk. God vraagt niet minder dan ons hart.
In Antiochië gebeurt het, dat mensen zich zo helemaal toewijden aan de Heiland. Tweemaal maakt de gemeente het mee, dat er een grote uitbreiding plaatsvindt. Het staat er zo prachtig. Niet dat ze aan de gemeente worden toegevoegd. Dat gebeurde ook. De gemeente groeide, groeide. Maar de Heilige Geest heeft het veel nauwkeuriger laten opschrijven. Ze werden aan de Heere toegevoegd. Dat is het geheim van de christelijke gemeente. Christus woont er. Hij neemt er de grote plaats in.
God roept mensen. Mensen met bepaalde gaven zet Hij neer op een bepaalde plaats. Dat zien we zo prachtig aan Barnabas. Wat is de milde, levenswijze man tot een enorme zegen voor de gemeente geweest!
We lezen over Barnabas twee dingen die hem typeren. Hij was goed en hij was vol. Dat heeft zeker óók met zijn karakter te maken. Een man met een groot hart voor zijn medemens. Hij gunt het anderen ook zo dat ze de Heere Jezus leren kennen. Dat hij een 'goed man' was, betekent niet: een zondeloos mens. Maar wel, dat hij met zijn van God gekregen karakter een geschikt instrument mag zijn in de handen van de Heere. Ik vraag alleen maar, ook aan mezelf: Zijn wij ook zo bruikbaar in Gods Koninkrijk? Dat is genade.
Nee, het is niet alléén het karakter van Barnabas. Hij was ook 'vol'. Niet vol van zichzelf: 'Wat doe ik het toch goed als voorganger in de gemeente'. Als we vol zijn van onszelf, is er voor de Heere én voor onze medemens in ons hart geen plaats. Barnabas is vol van de Heilige Geest en vol van het geloof. Dat hoort bij elkaar. Want de Geest duwt ons steeds weer naar Christus toe, zodat ik steeds meer alles in Hem vind. En zie, dat zal dan ook aan onze levenshouding openbaar komen! Net als bij Barnabas. Hij straalt iets af van de goedheid van Gód.

T. van 't Veld, Ede

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen