God roept mensen (4)

God had grote dingen gedaan in de jonge christelijke gemeente te Antiochië. In deze wereldstad waren velen tot geloof in Christus gekomen. De Heere gebruikte daarvoor mensen. Eerst enkele eenvoudige gemeenteleden, die van hun Heiland getuigden. Daarna de milde en levenswijze Barnabas, echt een bruggenbouwer in Gods Koninkrijk.
Dan roept God ook Paulus om met zijn grote Schriftkennis de gemeente te dienen. Paulus verbleef al jaren in Tarsen, zonder dat één gemeente een beroep op hem gedaan had. Ze waren allemaal nog bang voor hem, de gewezen vervolger? Weer is het Barnabas, die hem gaat zoeken en hem toeroept: 'God kan jou gebruiken in Antiochië. Broeder in Christus, ga mee!' In grote eensgezindheid arbeiden Barnabas en Paulus dan een jaar in de gemeente. Het wordt een rijk gezegend jaar, voor velen.
Ze leerden een grote schare. Dat betekent: onderwijs geven uit de Schrift, bijbelkringen houden. Samen met de gemeente zitten ze een heel jaar lang rondom de open bijbel. Dat is nu echt gemeenteopbouw! Zo groeit de jonge gemeente in het geloof. Zo maakt de Heilige Geest mensen weerbaar om als minderheid te leven in deze lang niet beste wereldstad. Is dat geen voorbeeld voor ons, hier in Nederland? Niet door allerlei buitenissigheden, maar door samen biddend bezig te zijn met het Woord, zo bouwt onze God ook nu nog Zijn gemeente.
En zie, dan gebeurt het! Dan worden in Antiochië de volgelingen van de Heere Jezus voor 't eerst christenen genaamd. Ze noemen zichzélf niet zo. Niet de borst vooruit: 'Wij zijn christenen'. Maar ze wórden zo genoemd, door de heidense omgeving. Die ziet aan hen: 'Die mensen hebben iets bijzonders. Ze leven anders dan wij'.
Oorspronkelijk was deze naam wellicht bedoeld als scheldnaam. In Griekse oren klonk hert zo ongeveer als: die braveriken, die fijnen. Maar het wordt een erenaam! Christen-zijn betekent: 'Ik ben van Christus. Hij is mijn Koning en Redder. Hem dien ik met mijn hele leven'. Dat zagen zelfs hun heidense buren.
Dan schrik ik. Zijn wij ook zo'n christen? Kunnen onze onkerkelijke buren of de moslems in onze straat ook aan onze levenswandel zien dat we bij de Heere Jezus horen? Wat zou er dan meer werfkracht uitgaan van ons als gemeente van Christus.
Weet u wat ik zo bemoedigend vind? We lezen in Hand. 11 dat in Antiochië de discipelen christen werden genaamd. Discipel betekent: volgeling, leerling. Om werkelijk christen te zijn hoef je niet zelf alles te kunnen, alles te weten, alles te hebben. Christen-zijn is leerling-zijn, tot aan mijn laatste levensdag toe. In alle ootmoed de Heere Jezus volgen, dicht achter Hem aan.

God roept mensen
Vroeger en nu. In vier meditaties zagen we: Hij roept ons in de eerste plaats tot geloof en bekering. Zonder die relatie met Christus kan Hij niets met ons beginnen. Vervolgens roept Hij ons tot blijven bij de Heere. Dat is blijven bij Zijn Woord, in een biddend leven. Maar dan roept Hij ons ook om te dienen in Zijn Koninkrijk. Met de gaven die Hij ons schonk.
Eens word ik voor 't laatst geroepen. Dan moet ik voor God verschijnen en verantwoording afleggen van al mijn doen en laten. Alles, ook mijn kerkenwerk, het roept dan om het verzoenend bloed van Christus. Maar het wonder is, dat mijn Heiland dan niet zal zeggen: 'Waardeloos, dat leven van jou. Bevlekt met duizend zonden'. Maar dat de Alwetende dan om Jezus' wil tot al Zijn kinderen zegt: 'Jij was bruikbaar in Mijn handen. Wel, jij goede en getrouwe dienstknecht! Over weinig was jij trouw, over veel zal Ik je zetten. Ga in tot het Feest van uw Heere'.
Heere God, wat een wonder zal dat zijn!
En dat voor een mens als ik…

T. van 't Veld, Ede

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen