En God nam hem weg…

Met diepe ontroering namen we in de kring van het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond in de Nederlandse Hervormde Kerk kennis van het overlijden van dominee Anthonius van Brummelen. Dertig jaar maakte hij deel uit van het hoofdbestuur en van 1995 tot 1998 hanteerde hij de voorzittershamer. Hij deed dat op een wijze die hem karakteriseerde: bescheiden en voorzichtig. Kwam het er echter op aan, dan was hij: beslist. Mei 1999 namen we afscheid van hem, één der laatsten van de oudere lichting predikanten. Wij herinneren ons hem in dankbaarheid voor wat de Heere God ons in hem heeft geschonken. Nu heeft de Heere, zijn God, Die hij dienen mocht van zijn jeugd af aan, hem weggenomen van zijn aardse taak. Hij haalde hem thuis in heerlijkheid.
Wij herinneren ons onze oud-voorzitter als een erudiet man. Zijn eruditie verborg hij in de eenvoud van zijn hart. Toch straalde het van hem af. Hij bleef studeren in de klassiek gereformeerde theologie. Die had zijn hart gestolen. Het was voor hem de zuiverste vertolking van het algemeen christelijk geloof. Daar vond hij zijn vreugde in, daar vond hij zijn heil en vastheid in, want daar vond hij het getuigenis van zijn God en Koning. Zijn proefschrift, verdedigd op 5 juni 1980, legt daar getuigenis van af. Maar, hij bleef daar niet steken. Hij studeerde verder. Op een uitdaging mijnerzijds om nog iets te publiceren zei hij zeer bescheiden en zeer beslist: 'Nee, laten we het maar doen met de klassieke leer.' Zo was hij, zo theologiseerde hij, zo stond hij in de gemeenten en in de kerk. Onze overleden broeder was een authentiek vertegenwoordiger van de hervormd gereformeerde stroming in onze kerk. Daar lag zijn hart, zijn liefde. Gedreven door die liefde heeft hij leiding gegeven in de jaren dat hij lid en later voorzitter van de Gereformeerde Bond was. Dr. Van Brummelen wist zich daarin ook dienaar der kerk. Diep was hij bezorgd over 'de verwarring' in de kerk en de verdeeldheid in eigen kring. Dat raakte hem existentieel, hij maakte zich er steeds meer zorg over. Hij leed eraan in toenemende mate. Hervormd was hij van huis uit, liefde voor de kerk kreeg hij mee van jongsaf. 'Voor ons betekent weglopen en afscheiden ontrouw,' zei hij in Amersfoort op de kerkenradendag. Daar was hij diep van overtuigd. Tegelijk deed hij een vurig pleidooi op de kerkenraden en dus ook op ons als dienaren van het Woord: 'Bewaar het pand u toebetrouwd. Door trouw te blijven aan de aanspraak Gods in het Woord. Door te luisteren naar Gods stem'.

Onze overleden broeder was wars van vernieuwing. Hij waarschuwde voor horizontalistische tendensen, waakte tegen het gevaar van uitholling van leer en prediking. De openingswoorden op de jaarvergadering of op de predikantenconcio legden er getuigenis van af. Het best is het wellicht getypeerd met één van de stellingen die hij aan zijn proefschrift heeft toegevoegd: 'De christelijke gemeente leeft voortdurend te midden van de dreiging van drie gevaren: een orthodoxistische verstening, een secularistische vervloeiing en een gnosticistische ontvluchting van het Woord Gods'. Zo stond hij in de kerk en in het midden van de gemeenten. In hem herkende ik de steile, oprechte orthodoxie van de Veluwnaar. In Barneveld werd hij geboren op 20 mei 1928. In de schaduw van 'het dreunen van de optocht der kerken' ging hij in stilte zijn kerkelijke weg.

Hij had een zwak voor hen die theologie studeerden. Hij leefde met velen van hen mee. Hij schoolde hen in de homiletiek. Hij sprak met hen van hart tot hart. Hij verheugde zich wanneer hij jongeren tegenkwam die zich voorbereidden op de dienst van het Woord en die in het klassieke spoor der kerk gingen. Hij bad voor ze. Keer op keer. Hij sprak aan de bestuurstafel met liefde en zorg over hen. Menig keer sprak hij voor hen. Hij deed dat in wijsheid, hij gaf bruikbare en praktische tips mee. Het geheel was doortrokken van de vreze des Heeren. En hij bracht het met een onverbeterlijke humor.

Voor alles was onze overleden broeder een Verbi Divini Minister. Zijn preken voorbereiden was voor hem geen sinecure. Zorgvuldig was hij ermee bezig. Daarom was het hem een grote vreugde wanneer de preekvoorbereiding klaar was. De laatste keer dat ik hem en zijn vrouw opzocht was zaterdagmorgen 2 oktober. Met een glimlach op zijn gezicht liet hij mij zijn prekenboekjes zien die op zijn bureau klaar lagen voor de volgende zondag. In die glimlach proefde ik iets van: was het maar vast zondag. Ik herinner mij een dienst die hij leidde in de gemeente van Stolwijk in de tijd dat ik er predikant was. Als jong predikant zat ik onder zijn gehoor. De preek ging over de inspectietocht van Nehemia. Onder een vleug van humor was een diepe ernst verscholen die mij toen al geweldig raakte. Van Brummelen preekte klassiek, in de goede zin van het woord. Door zijn zorgvuldige exegese gingen de Schriften open, gepaard met een doordachte opzet van de prediking en een soms verrassende toepassing. Daar, in de verkondiging van het Woord in de gemeente, lag zijn hart. Daar gebeurt het eigenlijke werk in de kerk, daar is immers de werkplaats van de Heilige Geest. Dat was zijn diepste overtuiging. Een vriend en broeder in de dienst is ons ontvallen, een man die ons voorging in de Schriften, een man met oog voor het stille doorgaande werk van de Heilige Geest, onder de voortdurende bediening van de verzoening.

Zijn vrouw stond, bescheiden en beslist, aan zijn zijde. De liefde voor, de betrokkenheid op de gemeenten deelde zij met hem. Wij beseffen dat er in haar leven, en in dat van haar dochter en schoonzoon, en van de beide kleinkinderen, een grote leegte, een intens verdriet kwam. Wij leven met mevr. Van Brummelen mee en bevelen haar aan in Gods trouwe hoede en in Zijn rijke genade. Wij bidden met haar mee:
'Heer' ai maak mij Uwe wegen
door Uw Woord en Geest bekend'.
We herinneren haar aan de belofte uit dezelfde psalm:
'Milde handen, vriend'lijk ogen
zijn bij U van eeuwigheid'.

Voor het hoofdbestuur van de Gereformeerde Bond in de Nederlandse Hervormde Kerk,
Ds. G. D. Kamphuis

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen