In memoriam ds. B. G. A. van der Wiel

Op 8 december overleed Bastianus Gerardus Andries van der Wiel in het ziekenhuis De Weezenlanden te Zwolle op de gezegende leeftijd van ruim 89 jaar.
Nadat hij enkele weken geleden in Mariposa was opgenomen omdat thuisblijven aan de Wildemaetstraat niet verantwoord meer was, tekende het naderende einde van zijn leven zich steeds duidelijker af.
Hoe dikwijls was hij er na een korte of langere periode van ziek-zijn weer bovenop gekomen. Door Gods kracht en genade. Naar buiten toe leek het vaak te danken aan zijn sterke wilskracht en haast niet te breken volharden in zelfstandigheid. Dat tekende zijn karakter en leven. Want reeds op jonge leeftijd is hij langdurig ernstig ziek geweest, waarom hij ook in zijn ontwikkeling van studie en verwezenlijking van zijn roeping pas op latere leeftijd klaarkwam.
Hij werd kandidaat tot de heilige dienst in de oorlog, nl. in 1941 en begon zijn predikantsloopbaan in Linschoten in 1942. Na deze moeilijke jaren volgden de jaren in Tholen van 1947 tot mei 1954. In deze periode maakte hij de vreselijke watersnood van 1953 mee. Daar heeft hij veel diepe ervaringen opgedaan in veel onbeschrijfelijk leed onder mensen die hun geliefden door verdrinking kwijtraakten.
Vanaf 9 mei 1954 tot zijn emeritaat op 1 mei 1976 diende hij Elburg. Een lange, veelbewogen periode waarin hij veel strijden moest. In zijn prediking was hij nauwgezet en in zijn pastoraat trouw. Dat laatste heeft hij nog lang volgehouden toen hij na zijn emeritaat nog bijstand in het pastoraat verleende. En toen hij ook dat moest beëindigen bleef hij op allerlei momenten trouw aan velen die hij kende en liefhad in de gemeente.
In de kring van de classis en ring deed hij zolang hij nog kon mee. Geïnteresseerd in kerk en theologie. Daarbuiten als zoon van een sleepbootkapitein bleef hij ook in de stoomvaart geïnteresseerd.
Zijn veelzijdige en veelbewogen leven had evenwicht dankzij zijn geliefde vrouw. Toen hij sinds februari 1993 door haar heengaan alleen verder moest, werd het voor hem, en zo ook voor de kinderen, niet gemakkelijker.
Zelfstandigheid stond hoog in zijn vaandel. Maar zoals bij alle vaandels: ze worden neergehaald. Dat was het moeilijkst en onbegrijpelijkst voor hem. We vonden in zijn nagelaten aantekeningen een woord uit Jesaja 40:
'Hij geeft de moeden kracht en Hij vermenigvuldigt de sterkte hem, die geen krachten heeft. Maar die de Heere verwachten zullen de kracht vernieuwen; zij zullen opvaren met vleugels gelijk de arenden, zij zullen lopen en niet moede worden; zij zullen wandelen en niet mat worden'.
Vanuit deze troostwoorden van Jesaja zochten we met de kinderen en kleinkinderen naar troost en rust na alle zorgen, strijd en vragen. Op maandag 13 december hebben we zijn lichaam te ruste gelegd op de begraafplaats aan de Bovenweg te 't Harde nadat we afscheid van hem hadden genomen in de Grote Kerk van Elburg.

J. H. Gijsbertsen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen