Boekbespreking

Ds. P. de Vries, Gereformeerd of Evangelisch? De kracht van de gereformeerde religie en de invloed van de evangelische beweging op de gereformeerde gezindte, uitg. Den Hertog, 46 blz.
Dit boekje is een uitwerking van een lezing, die ds. De Vries (nu dr. De Vries), hield voor kerkenraden, evangelisatiebesturen en schoolbesturen uit het voedingsgebied van het Wartburg College te Rotterdam. Na een korte schets over de woorden 'evangelisch' en 'evangelical' in de loop der eeuwen, geeft dr. De Vries een paar kenmerken van de evangelische beweging, speciaal die ons als gereformeerde gezindte de spiegel voorhouden. Ik moet zeggen, dat hij dat op ­een zeer evenwichtige wijze doet. Daarbij moet hij generaliseren, omdat de evangelische beweging vele stromingen omvat, waarvan sommige , dicht bij de gereformeerde gezindte staan, andere er ver vandaan. Dr. De Vries onderstreept een aantal positieve dingen van evangelischen, zoals de nadruk op bijbelstudie en gebed, op zending , en evangelisatie, op het persoonlijk getuigenis, de zeer open houding naar niet-christenen, de eenvoud in levensstijl, de grote betrokkenheid op elkaar, enz. Tegelijk steekt hij, wat de gereformeerde gezindte betreft, de hand in eigen boezem, als hij wijst op het materialisme in de gereformeerde gezindte, het gebrek aan warmte en betrokkenheid die vooral jongeren nogal eens missen, het mijden van en het gesprek met andersdenkende christenen, wat hij geen christelijke houding vindt, de dode rechtzinnigheid, waarbij meerderen zich heel druk maken over de ware leer en de ware kerk, maar zich nooit hebben afgevraagd waarom zij zelf geen waar christen zijn en dat ook niet als hun eigen schuld zien. Heel concreet zegt dr. De Vries: 'Als iemand alleen spreekt over zonde en schuld en er is niet de minste kennis van de verlossing, dan zijn er geen bijbelse gronden aanwezig om zo iemand als een christen te zien’.
Maar er is bij de evangelischen ook een aantal dingen te noemen, waarmee we grote moeite hebben, zoals: het gebrek aan zondagsheiliging, de kleding, de stijl van de muziek, het weinig ernst maken met het vreemdelingschap, enz. Vooral gaat het dr. De Vries om een aantal essentiële punten, waarbij hij overigens zegt, dat mensen wier leerstellige inzichten gebreken vertonen, toch waarachtige kinderen van God kunnen zijn. Hij haalt daarbij de woorden van de Schotse theoloog John Duncan aan, die betuigde dat hij in de eerste plaats christen was, in de tweede plaats een calvinist, vervolgens een voorstander van de kinderdoop en ten slotte een aanhanger van de presbyteriaanse vorm van kerkregering, woorden, die dr. De Vries uit het hart gegrepen zijn. Ik vind dat zeer mild. Juist dat maakt het boekje waardevol, omdat het zo tot een open gesprek kan komen tussen evangelischen en gereformeerden, waar dr. De Vries een voorstander van is. De wezenlijke punten waar het om gaat zijn onder andere: de nadruk op ervaring bij evangelischen (dikwijls boven de Schrift), te weinig nadruk op de totale verdorvenheid van de mens, het weinig weten van de aanklagende functie van de wet, alsook de functie van de wet als regel van dankbaarheid, de heiliging, waarbij Romeinen 7 ('Ik ellendig mens') gelezen wordt als betrekking hebbend op de onwedergeboren mens, en de verkiezing van eeuwigheid, die bij evangelischen niet of nauwelijks functioneert of ontkend wordt.
Een boekje dus dat zeer de moeite van het lezen waard is, waarbij het m.i. vooral dienstig is te onderstrepen waar het bij de gereformeerde gezindte zelf aan schort en dat te harte te nemen. Zo kan het tot een eerlijke ontmoeting komen met broeders en zusters uit de evangelische beweging.
H. Veldhuizen, Huizen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen