Het Kind en de Vader – het kind en de vader

Over de kinderjaren van Jezus verhalen de Evangeliën die in de Bijbel zijn opgenomen, ons maar weinig. Bij Mattheüs en Lukas gaat het vrij uitvoerig over Jezus' wonderlijke geboorte, over de aanbidding die dit Kind ten deel viel van de kant van wijzen uit het Oosten en van vromen in de tempel, over Zijn gedwongen vlucht naar Egypte en Zijn terugkeer naar Nazareth. En dan opeens gaat het over het openbare optreden vanaf Jezus' dertigste levensjaar. De evangelist Markus zwijgt zelfs in alle talen over Jezus' geboorte en jeugdjaren.
Maar wat de evangelisten Mattheüs en Lukas blijkbaar wel van groot belang vinden, is te laten zien, dat het Kind van Bethlehem een uniek Kind was: ontvangen uit de Heilige Geest en geboren uit de maagd Maria. Voluit mens. En tegelijk voluit God. God in de kribbe (Luther).

Sprekend de Vader
Het is vooral de evangelist Johannes die een bijzonder licht werpt op die wondere relatie tussen het Kind Jezus en Zijn hemelse Vader. Het Kind van Bethlehem is het vleesgeworden Woord: eeuwig in de schoot van de Vader; de Eniggeboren Zoon Die het Vaderhart blootlegt (Joh. 1 : 18). Hij stamt uit het eeuwig Vaderlijk Wezen van God Zelf. Sprekend Zijn Vader. Uitdrukking van het welbehagen van een God Wiens bestaan doorgloeid is van het Vaderlijke.

Jezus is de Zoon van de hemelse Vader. Hij had er maar Eén. Zo Eén. God uit God, door de Vader gegenereerd, uit het wezen van de Vader voortgekomen (Nicéa).

Dit unieke Kind van deze unieke hemelse Vader heeft een bijzondere opdracht te vervullen op de aarde. En het is daarop, dat de evangelisten alle nadruk leggen in wat zij verhalen over Jezus' openbare optreden. Het is daarom ook, dat Lukas uit Jezus' jeugdjaren slechts de geschiedenis vertelt van de twaalfjarige Jezus in de tempel, zittend te midden van de leraren van Israël. Het is daaraan, dat Jezus Jozef en Maria herirmert, als Hij tot hen zegt: Wist gij niet, dat Ik moet zijn in de dingen van Mijn Vader?' (Luk. 2 : 49). Maria's vermiste Kind is 'Gods verloren Zoon'. Niet van huis weggelopen, maar van het Vaderhart gescheurd en erop uitgestuurd om de weg naar Gods Vaderhart te banen. Om de wil des Vaders te volbrengen.

Om de wil van de Vader te doen
Daartoe doorworstelt Hij Zijn strijd alleen, in Gethsémané. 'Vader, indien het mogelijk is…' O, die drinkbeker! Maar even later is het: 'De drinkbeker die Mij de Vader gegeven heeft, zal Ik die niet drinken?' (Joh. 18 : 11). De drinkbeker van Gods toorngericht die Hij tot de laatste druppel ledigt aan het vloekhout. Totdat Hij de laatste adem uitblaast en Zijn avondgebed opzegt; 'Vader, in Uwe handen beveel Ik Mijn geest' (Luk. 23 : 46).

Dit Kind van de hemelse Vader heeft het gered. Hij alleen. Hij heeft de wil van de Vader in absolute gehoorzaamheid volbracht. Gezegende Borg. Niemand hoeft te zeggen, als hij de armen om Hem heenslaat: 'Toon ons de Vader en het is ons genoeg'. 'Wie Hem gezien heeft, die heeft de Vader gezien' (Joh. 14 : 8v.).

Als Hij na drie dagen weer opstaat uit Zijn graf, juicht de hemel. De Vader is geheel bevredigd. En zo is Hij voor ons allemaal de Aangewezene door Wie wij als een goddeloze vrijspraak ontvangen. En zo gaat dit Kind van de hemelse Vader dan weer naar huis. Wat een feest! Terug naar de schoot van de Vader. Zijn werk is volbracht.

Op dit alles wordt in de Evangeliën de volle nadruk gelegd. Op Zijn zending, op Zijn optreden vanaf Zijn dertigste, op Zijn manier van omgaan met mensen, op Zijn lijden, sterven, opstanding, hemelvaart. En in heel dat leven van deze Redder der wereld was het aldoor: Vader…, Vader…
Kijk er uw concordantie maar op na: een lange kolom van teksten uit het Johannesevangelie waarin de Vadernaam op Jezus' lippen is. Hij en de Vader zijn één… 'Vader, Ik wil, dat waar Ik ben, ook die bij Mij zijn, die Gij Mij gegeven hebt… (Joh. 17 : 24).

Wat een Vader! Eén Die Zijn Eniggeborene ervoor over heeft om zondaren zalig te maken.
Wat een Kind! Eén Die met hart en ziel op de wil van Zijn hemelse Vader aangewezen is, ook als Deze van Hem vraagt, dat Hij het oordeel draagt dat voor zondaren bestemd was.

Het Kind en de Vader.

Het Vaderbeeld
Als wij aan deze geheimenisvolle relatie tussen Jezus en Zijn hemelse Vader denken, gaan onze gedachten onwillekeurig ook in de richting van de relatie tussen een aardse vader en zijn aardse kind. We schrijven de titel van onze bijdrage aan het kerstnummer van de Waarheidsvriend dus nu ook een ogenblik met kleine letters:

Het kind en de vader.

Hoe geweldig, als ik als vader een zwakke afspiegeling mag zijn van Jezus' Vader in de hemel. Aan die God heb ik mijn vader­ naam te danken.
Vader zijn, zoals de Vader in de hemel het is. Vader zijn, zoals de vader in de gelijkenis van de uitziende vader/de verloren zoon (Luk. 15). Vader zijn met een spontane en diepe liefde voor mijn kind. Open en vriendschappelijk; een 'aanspreekpunt' te allen tijde. Een 'vaderbeeld', een identificatiefiguur voor mijn kind.

Helaas, uitgerekend in onze tijd is er veel met het vaderschap aan de hand. Het ware vaderschap is goeddeels teloor gegaan in onze mensenwereld. Er zijn veel 'ontaarde' vaders. Iemand schreef een boek waaraan hij de titel meegaf: 'De vaderen zijn niet meer'.
Vaderschap wordt ook onder ons vaak uiterst slecht waar gemaakt. Er zijn vaders die de moeder van hun kind ontrouw worden. Er zijn vaders die hun dochter misbruiken; zodat deze later nooit meer aan God als Vader durft te denken. Er zijn vaders die als ware dictators hun zoon tiranniseren, waardoor deze levenslang met minderwaardigheidsgevoelens blijft rondlopen.

Een enquête in de Verenigde Staten wees uit, dat vaders zich slechts 37 seconden per dag met hun kleine zoontjes bemoeien. Een kind zei ooit tegen zijn vader: 'U nam tijd om mij te verwekken, maar u wilt geen tijd nemen om naar mij te luisteren'.

Totdat… Ja, totdat zo'n vader tot de ontdekking komt, dat hij zich onttrokken heeft aan de liefde van de hemelse Vader en daarom de vadernaam door het slijk haalt. Ja, totdat hij als een ontaarde vader overmand wordt door de liefde van de hemelse Vader en het van Hem leert wat het is om een kind te hebben aan wie hij zichzelf kwijt kan. Een uitziende vader die heimwee heeft naar zijn kind, ook al is het ver van huis. De liefde trekt; de liefde hoopt; de liefde houdt alle deuren dag en nacht open. Een herboren vader. Een biddende vader. En een vader die het beste zoekt voor zijn kind: zijn eeuwige bestemming. Niet verbiedend wat de Heere toelaat en niet toelatend wat de Heere verbiedt.
Zo zijn de vaderen er dan weer. Met al de liefde en met al het gezag dat zij waard zijn.

Het kind en de vader.

Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan…
Hoe geweldig, als ik een kind mag zijn, die een zwakke afspiegeling is van wat het Kind Jezus was in Zijn relatie met de hemelse Vader. Kind zijn, zoals Jezus het was. Doorstraald van vaderliefde. Mij toevertrouwend aan 's vaders leiding. Zo zoon, zo vader.

Helaas, uitgerekend in onze tijd, is er veel met het kind-zijn aan de hand. Er zijn heel wat 'ontaarde' kinderen, voor honderd procent te vergelijken met de zoon uit de gelijkenis van Lukas 15. Zij hebben een vader die alles deed wat mogelijk was om hen dicht bij huis te houden. Maar zij braken met zijn vaderlijk gezag, als ware het vrijheidsberoving. 'Geen God, geen meester.' Kinderen die levenslang in hun 'nee-periode' blijven. En moderne psychologen helpen daar ook nog al eens bij.

Helaas, er zijn veel verloren zonen in de wereld. Eigenlijk zijn we het allemaal. Van God vervreemd. Op drift geraakt. Autonoom. Geen oog voor vaderliefde. Lid van de 'revolutionaire partij'.

Totdat… ja, totdat ik – vaak door veel ellende heen – weer heimwee krijg naar een vaderhuis, naar een vaderhart met warmte. Totdat ik mijn rebellie tegen het gezag als kwaad ga inleven. Totdat ik – door wederbarende genade – met de verloren zoon uit de gelijkenis van Lukas 15 'opsta en tot mijn vader ga' (Luk. 15 : 18). Een terugtocht naar vader. Een verzoening met het gezag. Als Jezus van Wie geschreven staat: 'En Hij was Zijn ouders onderdanig' (Luk. 2 : 51).

Een herboren kind dat het 'hart' niet heeft om iets te doen waardoor het zijn vader bedroeft. Een kind met een gezonde vaderbinding.

Vader en kind, geheiligd door de Vader en Zijn Kind.

Welzalig 't huis, o Heiland onzer zielen,
Waar Gij de vreugd, waar Gij de Vriend van zijt;
Waar allen saam voor God als Vader knielen
En aan Zijn dienst zich ieder heeft gewijd.
(Carl Johann Philipp Spitta, 1801-1859)

C. den Boer, Barneveld

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen