Boekbespreking

Prof. Lindijer, em. predikant en em. hoogleraar pastoraat, wil in dit boek een bijdrage leveren aan de toerusting van allen die werken onder oudere mensen. Dat 'allen' mag gerust heel ruim genomen worden, want hij schrijft niet alleen voor ambtsdragers, verpleegkundigen of verzorgers e.d., maar voor allen die op enigerlei wijze met ouderen in aanraking komen. En wie komt dat niet? En zou dat het geval zijn, dan mag bedacht worden dat we zelf ook ouder (hopen te) worden of ouders hebben die ouder zijn.

Wat is trouwens oud? Prof. Lindijer denkt aan de plusminus zestigplussers. Er komt dan ook veel aan de orde. De eerste hoofdstukken zijn algemeen inleidend: Verkenning van en houdingen tegenover ouderdom, Pastoraat aan ouderen (echtheid, aanvaarding van de oudere, luisteren, nabijheid en distantie enz.). Daarna komen speciale thema's aan de orde, zoals: Kinderen en kleinkinderen, Het verleden dat niet voorbij is (traumatische ervaringen, akelige dromen, schaamte), Rouw en verlies (ook verlies van de vertrouwde omgeving, van de mogelijkheid er zelfstandig op uit te gaan, van lichaamsdelen door bijv. amputatie e.d.), Zorgen en angsten (zorgen voor de toekomst), Aspecten van geloof (geestelijke verdiepig, twijfel, de vraag naar het 'waarom'), De zin van het ouder worden (zinvol leven, de levensbalans, zich nutteloos voelen), Eenzaamheid, Rondom het sterven (pastorale contacten met stervenden, de mensen rond het ziekbed), Depressiviteit (depressief of dementerend? , geloof en depressie), Dementie, enz.
Wie dit boek leest, ontvangt veel. Prof. Lindijer heeft de gave om eenvoudig en helder te schrijven. Steeds geeft hij ook een aantal voorbeelden en gespreksverslagen die door hem van commentaar worden voorzien. Fundamenteel is de oprechte belangstelling, het invoelvermogen en de luisterhouding jegens ouderen. Mijn vraag daarbij is of er ook niet het tegenover van het Woord is. Prof. Lindijer zal dat niet ontkennen. Maar ik bedoel dat, zeker in het pastoraat, vanuit een luisterhouding, ook iets mag (moet) zijn van het bewegen van de mensen tot het geloof (2 Kor. 5 : 11) en het getuigen van de hoop die er is voor hen die geloven in Jezus Christus. Moeite heb ik met wat prof. Lindijer zegt over vrijwillige levensbeëindiging bij ondraaglijk lijden ('ik geloof dat de ernstig zieke ten slotte zelf de beslissing mag nemen', blz. 158), ook al weegt hij de omstandigheden zeer zorgvuldig af.
Ondanks bovenstaande vragen acht ik het een zeer verrijkend boek. Elk hoofdstuk eindigt met een oefening, die in groepsverband of alleen gedaan kan worden, zoals: Wat vindt u dat u bij ouderen beslist niet moet zeggen of doen als de oudere bang is om te vereenzamen, zich zorgen maakt over de partner die geestelijk of lichamelijk sterk achteruit gaat of bezorgd is over de levensstijl van een volwassen kind of kleinkind? Of: verzamel een week lang de overlijdensadvertenties uit uw dagblad en overweeg welke u het meest of minst aanspreekt. Het laatste hoofdstuk geeft informatie over verdere toerusting en over lectuur en een aantal nuttige adressen.
Conclusie: een boek waarvan veel valt te leren en dat eigenlijk niemand die met ouderen te maken heeft (en wie heeft dat niet? ) ongelezen moet laten.

Moordrecht        H. Veldhuizen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen