Groei in gratie

Ontlediging

Eerst komt Paulus ons te hulp. In Filippenzen 2 schrijft deze dat Jezus zich heeft vernietigd, ontledigd. Ongemerkt zie je het beeld van een volle emmer voor je. Op zijn kop gekieperd. Alles eruit. Helemaal leeg. Dat gaat vanzelf, het water stroomt er vanzelf uit. Bij Jezus Christus gaat niets vanzelf. Alles is doelbewust gedaan. Weloverwogen en geheel gewillig. Hij heeft zich ontledigd. De luister en de liefde in de hemel gaf Hij op. Goddelijke grootsheid en glorie legde Hij af. De allerinnigste eenheid met Vader verbrak Hij. Als Hij op aarde komt, is het alsof alles weg is. Er gaapt een kloof van leegte tussen Vader en Hem.
Iets dergelijks gebeurde eerder, weet u. Adam en Eva waren uit Gods hand voortgekomen. God kon Zijn hemelse vreugde niet op toen Hij Zijn scheppingswerk op de zesde dag aanschouwde. En wat waren die twee gelukkig met hun Schepper. Hecht en naar het scheen onverwoestbaar was de band met Hem. Hartelijke liefde en innige verbondenheid waren het keurmerk van die relatie. Laten die twee zich nou van God afgewend hebben! Het hele nageslacht incluis. De glans, het gratieuze van Gods scheppingswerk verdofte. De relatie verbrak, vervreemding deed zijn intrede. God is God; gratie moest wijken voor gramschap. Bij ons alles weg van die liefde en verbondenheid. Innerlijke leegte bleef over.
Wij bewerkten een leegte, een gapende kloof. Jezus schept ook een leegte. Niet dat Jezus hetzelfde deed als wij. Wat wij in dezen begingen was en is schuldig misdrijf, en dat laat Hij wel. Jezus doet ons niet na. Hij komt ons na.

Vervulling

Een mens op aarde geboren is behoevend. Behoeften van allerlei soort. Behoefte aan warmte. Aan voedsel. Aan kleding. Aan bescherming. Aan verzorging. Aan liefde. Zijn ze hiermee allemaal genoemd? Lijkt me van wel. Nee, toch niet. Ik moet het van God horen anders zou ik het niet weten, maar er ontbreekt er nog één. Eerste en grootste behoefte nog wel. De behoefte aan genade. Gods genade. Zonder die genade is het niet alleen innerlijk leeg, maar blijft het ook leeg. Jezus daalde af in de laagte en deelde in de leegte. Gods Zoon geboren als genadebehoevende, dat mag en moet het grootste mysterie heten. Hij zou en moest het weten wat het gemis van Gods genade inhield.
Met een behoeftig hart. Wat zeg ik: met een hunkerend hart werd Hij op aarde geboren. Bij het opgroeien groeide die heilige hunkering mee. Diep ervoer Hij de leegte, maar daar kon Zijn hart het niet bij uithouden. Voor en boven alles uit moest de band met Vader goed zijn. Hij kon overdag niet nog zo druk geweest zijn, of in de nachtelijke uren liet Hij zich voeden, eenzaam en gemeenzaam met Vader. Hij liet Zijn hart vullen, rijk en goed aan Gods genadige liefde. Onrustig was en bleef Zijn hart wanneer het geen rust vond in Gods genade. Tussen haakjes: al Zijn geliefden voedt Hij met dezelfde honger, of weet u daar niet van?!
God weet wat wij op aarde behoeven. Christus niet minder. Behoefte aan vervulling met Gods genade. Die is, om zo te zeggen, levensbelangrijk en stervensnoodzakelijk. Dat is de weg ten leven. In de leegte en de laagte kwam Jezus ons allerdichtst nabij. En, overkwam Hem Gods genade! In vers 40 staat als kern en climax: en de genade Gods was over Hem. Het rijkste geschenk, het mooiste getuigenis. Ook in mijn leven en sterven.
Hij werd ons in alles gelijk, dat wij het nu ook aan Hem worden. Gelijk aan Hem in dat vervuld worden met Gods genade. Indien ge niet wordt als dit Kind, gij zult het koninkrijk Gods geenszins binnengaan...

Groei

De genade van God is geen starre en statische grootheid. Genade groeit of sterft, één van twee. Net als met een arts; die kijkt bezorgd als een baby blijkt niet te groeien. Jezus neemt toe in genade bij God, Hij blijkt in ieder geval te groeien in genade. En wie zich aan Hem spiegelt, spiegelt zich goed. Het kan ook niet anders: Zijn hunkerend hart wordt door God gevuld. Als het al van de gelovigen geldt, dan zeker van Hem: de liefde van God is in het hart uitgestort. Tussen Vader en Zoon ging dat pertinent niet zuinigjes toe. Hij heeft zich aan die liefde gelaafd, heeft er in geleefd. Steeds bewuster wordt Zijn kennis van Vader, hechter de band van liefde aan Hem. Liefde en genade van God die nodig zijn om Zijn taak op aarde te vervullen. Diep ging de ervaring van de leegte en vervreemding waarin Hij zich begeven had. Daar voegt in Zijn hart zich de vreugde van Gods genade bij. Stil vertrouwen nestelt zich in Zijn geest. Gestadig groeiende genade.
Groei, dat wordt al maar meer, al maar mooier. Zou je denken. Groeien linea recta richting hemelse en eeuwige heerlijkheid. Bij Hem groeit genade richting Golgotha. Van genade valt heel wat te zeggen, maar dit is wellicht een wezenlijk aspect. Genade als voorbereiding op het kruisdragen, op het stervensuur. Genade als gave van God om leed te (kunnen) dragen. Zeg nou zelf: er is genade nodig om ongeacht welk kruis ook te dragen. In ieder geval, rondom de doopvont bidden we: verleen ons ook Uw genade, opdat we - Uw lieve Zoon navolgend - ons kruis (vrolijk) zouden kunnen dragen.
Veel liefde en genade heeft Jezus van Vader ervaren. Zoveel als nodig was om straks Zijn weg van lijden en sterven te gaan. Eerst volgroeid en volledig vervuld van Gods liefde en genade om straks gruwelijk gemis, helse verschrikking en goddelijke gramschap te kunnen ondergaan. Zonder al die liefde en genade had Hij dat werkelijk niet gekund. Voordat God op Golgotha Zijn Zoon de liefde onthoudt, overlaadt Hij Hem met Zijn genade. Zo doet God. Hier wordt aanbidding gewekt.
Jezus nam toe in genade bij God. Op Golgotha was die volgroeid.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen