Boekbespreking

In de bespreking van het voorlaatste boek van Peretti  'De eed' (Waarheidsvriend 30 mei 1996) schreef ik dat Peretti in zijn romans een boodschap wil brengen en dat zijn boeken aan kracht zullen winnen als die boodschap eenduidiger wordt. Ik moet zeggen dat lezing van deze thriller van Peretti voor mij een teleurstelling is geworden.
In het stadje Antioch doen zich wondere gebeurtenissen voor, zoals een lifter in de auto, die de spoedige wederkomst van Jezus verkondigt en daarna plotseling is verdwenen, een huilend kruisbeeld in een rooms katholieke kerk waardoor mensen genezen worden, wondere verschijningen, die op verschillende tijden door verschillende mensen gezien worden, enz. Het blijkt dat dat alles bewerkt wordt door een pseudo-messias, die over buitengewone krachten schijnt te beschikken. Vrijwel het hele stadje loopt achter deze pseudo-messias aan. In werkelijkheid is hij echter een misdadiger, die niet terugdeinst voor moord. Er verschijnen ook nog twee andere valse messiassen, en er is een pseudo-maagd Maria en -Johannes de Doper, die respectievelijk de moeder en de wegbereider van de, pseudo-messias zijn. Alles loopt uit op een grote desillusie, er ontstaan hevige gevechten, er vallen doden en de plaats waar de pseudo-messias verblijft wordt ten slotte door een grote politiemacht ingenomen.
Peretti heeft zich in dit boek een andere stijl aangemeten dan in zijn vorige boeken. Er is minder spanning, hier en daar is het boek zelfs saai en vermoeiend te noemen. Maar vooral: er klinkt niet, zoals in zijn vorige boeken, een boodschap door. Daar komt bij dat woorden van een pseudo-Jezus en andere bijbelwoorden al gauw in de buurt van blasfemie komen en het boek hier en daar ontsierd wordt door ruwe woorden en semivloeken, wat het boek van deze christen-schrijver naar beneden haalt.
In zekere zin is het boek autobiografisch. Door het boek heen speelt de desillusie van een voorganger die zijn ambt heeft opgegeven en zich afvraagt of zijn geloof in God de moeite waard is geweest vanwege ervaringen van 'verhoorde' gebeden die op niets bleken uit te lopen en van 'duidelijke tekenen die God gaf', die echter loos bleken te zijn. Voor een deel herkent men daar Peretti's eigen ervaringen als voormalige voorganger van een pinkstergemeente in, zoals de ervaring dat bepaalde geloofsuitingen en verwachtingen tot excessen kunnen leiden en met de Geest vervulde gelovigen later het geloof vaarwel gezegd bleken te hebben. Wat bedoelt Peretti met deze thriller? Bedoelt hij te zeggen dat er valse profeten en valse Christussen zullen zijn? Maar dan is de pseudo-Jezus in zijn boek wel erg fantastisch. Wil hij wijzen op religieuze excessen in het (pinkster) christendom? Maar dan is hij door zijn extremiteiten niet overtuigend. Of moet de lezer zelf uitvinden wat op het gebied van het geloof goed en niet goed is, en kan de lezer dat? Of zal de lezer, omdat er in dit boek zoveel extreem is, eerder een streep door het christendom halen? Of is het zomaar een thriller, tussen vele andere thrillers in. Dan zijn er m.i. betere verhalen te bedenken. Ik heb met deze thriller helaas het gevoel dat Peretti eerder terug bij af is. En dat zal hij als evangelisch christen toch niet bedoeld hebben.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen