De Pinkster-Geest en de voorbereiding van de preek (1)

Preken heeft alles te maken met het werk van de Heilige Geest. Dat is het bijbelse uitgangspunt voor deze conferentie. En dat hangt samen met het feit dat preken verkondiging is van het Woord van God waarvan de Heilige Geest Auteur is en Vertolker. En aangezien het de Heilige Geest behaagt daartoe mensen in te schakelen, gaat het erom dat die mensen de Heilige Geest bij die vertolking alle ruimte geven.

Persoonlijk geloof
Dat betekent allereerst dat de prediker iemand dient te zijn die tot persoonlijk geloof in Jezus Christus is gekomen. Immers, eerst dan ontvangen we de Heilige Geest, Die ons in alle waarheid wil leiden. We worden dan niet geleid door onze eigen onherschapen geest, maar door de Heilige Geest, Die ons als rank in geloofsverbinding met Christus doet leven, zodat we alle levenssappen trekken uit Hem, Die de ware wijnstok is.
We zijn tot geloof gekomen, terwijl we tevens de roeping hebben te waken dat we in dat geloof blijven volharden en zelfs dat we erin zullen groeien en toenemen. Wie gelooft en preekt, merkt dat elke preek die gehouden wordt ook een preek is tot zichzelf, opdat ons eigen geloof op bijbelse toonhoogte zal functioneren. Immers, het zou een ramp zijn wanneer van ons gaat gelden wat de bijbel zegt, nl. 'dat de blinde de blinde gaat leiden', zodat beiden vallen in de gracht (Matt. 15: 14) van de secularisatie en daarbij die secularisatie in de hand werken, in plaats van het Koninkrijk van God te bouwen.
Het gaat erom dat de Heilige Geest ons voortdurend leidt, en dat Die ons inleidt in de geheime diepten van Gods Woord, zodat we steeds nieuwe dingen uit dat oude Woord gaan opdiepen. Tot bevordering van de doorwerking van het evangelie. En wie gelooft, heeft niet enkel de Heilige Geest ontvangen, maar mag ook staan naar zelfs vervulling met die Geest.

Geroepen
Tot de voorbereiding van de preek hoort niet enkel dat we zelf op bijbelse toonhoogte geloven, maar ook dat we geroepen en gezonden zijn door God om als mensjes uit het stof verrezen dit mooie en tegelijk zo loodzware werk te verrichten. Wie predikant gaat worden vanwege de leuke baan, of om zelf te gloriëren als prediker, moet er nooit aan beginnen. Nodig is in elk geval het vertrouwen op God dat Hij ons wil gebruiken. Nodig is ook het vaste voornemen om de Heere alleen te dienen naar Zijn Woord, terwijl we alle egotripperij verre van ons werpen. Immers: 'Hoe zullen ze preken indien ze niet gezonden worden' (Rom. 10: 15). Het is dus volstrekt niet zo dat ieder gelovig gemeentelid maar kan gaan preken. Het bijzondere ambt met geroepen en gezonden worden, is nodig als basis voor de ambtelijke volmacht waarmee het evangelie verkondigd dient te worden in de kracht van de Geest.

Agenda
Als derde punt voor 'de Pinkster-Geest en de voorbereiding van de preek' willen we noemen de kwestie van tijd. Onze agenda dus. Opdat we niet zo overbezet zijn dat ons de stille tijd voor Gods verborgen omgang gaat ontbreken. Want als dat gaat wegebben, dan is te vrezen dat we nog wel hard kunnen klinken als holle vaten... maar dat de betoning van Geest en kracht is verdwenen. En zeker in deze tijd van ondermijning en afkalving van het geloof is dat een uitermate slechte zaak. Stille tijd nodig dus... opdat we als ledige vaten voortdurend gevuld zullen zijn met de Heilige Geest.
Daarom zijn 'geloofsoefeningen' nodig, d.w.z. we dienen de goede strijd te strijden door liever God aan onze kant te hebben en alle mensen desnoods tegen, dan andersom, nl. alle mensen aan onze kant en God tegen. Dat betekent: 'alleen staan, eenzaam zijn... doch met God... en dan ben je nooit alleen'. Altijd weer zullen we ons richten op God en Zijn Woord. We worden geoefend in het hanteren van de geestelijke wapenrusting. Want we kunnen en willen geen seconde leven zonder de heerlijke geloofsgemeenschap met de levende Christus. We nemen niet zelf het roer van ons ambtelijke scheepje in handen, doch laten ons leiden door Woord en Geest. We gaan uit handen geven... onze verkrampte handen gaan zich ontspannen... en gebalde vuisten zijn er al helemaal niet. We leven met de handen in de schoot als gevouwen handen.

Gebed
We kennen dus een intens gebedsleven. Gebed is één van onze hoogste prioriteiten van onze agenda. We gaan net als Luther doen, nl. 'hoe drukker we het hebben, des te meer gaan we bidden'. En we bemerken de zegen ervan. We bemerken dat de tijd van God is, dat onze tijden in Zijn hand zijn. We hollen niet achter de tijd van onze agenda aan, doch wandelen aan Gods hand door de tijd heen.
Dat betekent: tijd voor gebed... Hoeveel, per dag, per week? Bekend is dat met name opwekkingspredikers mannen van gebed geweest zijn. We zullen gebedstijd nodig hebben omdat de nood ons is opgelegd. Om te preken? ... Ja, dat zijn we met Paulus eens. Hij zegt nl.: 'Wee mij indien ik het evangelie niet verkondig' (1 Kor. 9: 16). De nood is ons dus opgelegd om te preken, doch daarin is ons tevens de nood opgelegd van land en volk... van de kerk, de gemeente en van de zielen die aan onze zorgen zijn toevertrouwd. Tijd dus voor gebed... opdat ons de genade gegeven wordt om in de prediking het Woord van God tot klinken te laten komen in haar scherpte en diepgang van zonde en genade. Vanuit het sola scriptura (= de Schrift alleen), zijn we op zoek naar het tota scriptura (= de Schrift helemaal). Met de bedoeling op deze wijze de volle rijkdom van Gods genade in Christus uit de verf te laten komen. We zullen worstelen aan de troon der genade... en dat zullen de barensweeën zijn die nieuwe geboorten in de weg van geloof en bekering te zien zullen geven. Er gaat weer wat gebeuren onder de prediking. We gaan horen van deze en die in Sion geboren. Het gaat ritselen van nieuw leven.

De gemeente
Gebed door de prediker... als voorbereiding op de doorwerking van de Pinkster-Geest via de prediking. Maar ook meer. Hoe zit het met de gemeente? Hoeveel tijd besteedt die aan gebed voor de zondagse prediking? Preken is meer dan het eenzame avontuur van een monoloog (= 'gesprek' van enkel de predikant tot de gemeente). De Heilige Geest wil er toch een dialoog van maken (= 'gesprek' tussen predikant en gemeente), of misschien wel een trialoog (= 'gesprek' tussen de Heilige Geest, de predikant en de gemeente). In elk geval is het gebed van de gemeente uitermate belangrijk. En misschien moeten we hier wel iets van een nieuwe start maken door een en ander te organiseren in de lijn van Spurgeon, die, toen men hem vroeg wat het geheim was van de vele zegen op zijn prediking, de deur opende van een vertrek, waar vele gemeenteleden zaten te bidden om rijke zegen voor de prediking.
Hiermee verbonden is ook de vraag hoe kerkelijke jongeren en ouderen de zaterdagavond doorbrengen. Is dat echt een voorbereiding op de zondag zodat de Heilige Geest Zijn werk kan doen? Of is het meer een kweken van doornen en distelen die het gezaaide zondagse Woord zullen gaan verstikken?

Niet lui
In ieder geval is duidelijk dat de Heilige Geest niet houdt van luie mensen in het voorbereiden van de preek. Waarmee niet gezegd wil zijn dat onze actie en inzet bepalend zijn. Juist niet. Want als de Heilige Geest ons inschakelt, dan wordt onze oude mens uitgeschakeld. Vervuld zijn met en geleid worden door de Heilige Geest kan enkel als wij leeg zijn aan trots en hoogmoed. We leren gruwen van hoogmoedige ambtsdragers die zichzelf almaar in eigen welbehagen op de preekstoel horen preken. We leren daarentegen de mortificatio (= het sterven aan onze oude mens) beminnen, zoals Johannes de Doper ons dat heeft voorgehouden toen hij uitriep: 'Hij, Jezus, moet wassen, maar ik minder worden'.

Gezag
We worden persoonlijkheden die gezag afdwingen. Maar niet en nooit in de zin van zelfhandhaving en eigen haan koning laten kraaien. Zulke persoonlijkheden kan de kerk missen als kiespijn. Het is juist andersom, nl. persoonlijkheid zijn in de zin van zelfverloochening en terugtreden en uit handen geven en de minste willen zijn. De vreze des Heeren zal ons sieren. We zijn vrije mensen geworden. Bevrijd van alle mensen-vrees. Aan de ene kant zullen we alles doen om vrede te houden met alle mensen, indien even mogelijk. Aan de andere kant zullen we onverschrokken de kant van God kiezen als het gaat om bijbelgetrouwheid. We zijn vrij, want bevrijd door Gods genade in Christus en we staan in de vrijheid der kinderen Gods. Gemeentetheologie, maar evenzeer mode-theologie zullen we wegen op de zuivere weegschaal van Gods Woord. We leven vanuit het psalmwoord dat luidt: 'Daar God mijn schild en hulp wil wezen, wat zal een nietig mens mij doen?'

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen