Zending: daar en hier

Gevaarlijk
Conferenties zijn gevaarlijk. Bonhoeffer waarschuwde er al voor (overigens niet tegen) in zijn boekje 'Leven met elkander'. Zo'n tijdelijk en zelfgekozen isolement van een groep christenen is te onnatuurlijk en geeft een onwerkelijk beeld van de realiteit. Juist de intense beleving van de gemeenschap in Christus maakt een terugkeer in de weerbarstige praktijk van de gemeente vaak lastig. Alsof onze eenheid niet principiëler is van aard...
Meerdaagse activiteiten blijken vooral voor jongeren een behoorlijke aantrekkingskracht te bezitten. Zo ook de kerstconferentie van de HGJB en De Windroos (IZB) in Dalfsen, die eind december weer zo'n 800 deelnemers trok. Na vijf dagen zingen, studeren, bidden, lachen en kletsen was het voor veel jongeren maar moeilijk scheiden van De Bron. Op on-, of misschien wel bovennatuurlijke wijze hadden we inderdaad even intens met elkander geleefd.
Niet dat we de gebrokenheid ontstegen, die laatste dagen van het jaar. Verkeringen gingen uit, ruzies werden niet bijgelegd en eenzaamheid kwam juist in de massa boven drijven. Daarbij blijkt er elk jaar weer een klein contingent illegale zieltjes rond te lopen, dat zich (als de bezeten man in de synagoge, Marcus 1) kosteloos prima thuis schijnt te voelen in de sfeer van bijbelstudie en aanbidding. Kortom, niets menselijks was ons vreemd.
Maar toch. In de christelijke spanning tussen het 'al wel' en 'nog niet' wordt keer op keer iets moois beleefd. Een geestelijke oase in een druk en dogmatisch leven, hoor je tussen de regels door. Van 's morgens vroeg tot 's avonds laat worden de jongeren bij het programma betrokken, erin gekend. Voorafgaand aan de plenaire bijbelstudies is er tijd voor persoonlijk bijbellezen en gesprek daarover met buurman of - vrouw. De keuzeprogramma's kennen veel interactie, nemen de jongeren mee op reis. En in een sfeer van kwetsbare openheid komt ruimte voor gezamenlijk gebed en het bespreken van gewaagde onderwerpen, die in de gemeente nogal eens taboe zijn.
Juist deze dingen maken de kerstconferentie voor veel jongeren tot een geestelijk op-adem. Niet om zich in een al te idealistische sfeer af te zetten tegen de plaatselijke gemeente. Maar wel omdat geloven een belevenis blijkt te zijn, die ondanks alle vragen, strijd en zonde smaakt naar meer. Geen overlevingsgeloof aan de rand van ons bestaan (waar Bonhoeffer overigens ook al voor waarschuwde). Maar '...een zeker weten en een vast vertrouwen, dat ik (...) niet mijn, maar mijn getrouwen Zaligmakers Jezus Christus eigen ben'. Om te worden wie je bent in Hem - ook na de conferentie.
Het behoeft dan ook geen betoog, dat soms nog voor de oudejaarsavonddienst de botsing met de (geestelijke) realiteit van alledag alweer wordt gevoeld. Dat gold dit jaar wel heel letterlijk voor twee conferentiegangers, die hun auto nog voor Zwolle op de bumper van een ander zagen schuiven. Abrupt maakte lofgezang plaats voor het invullen van schadeformulieren.
Levend met het hoofd in de wolken zijn we blijkbaar geroepen om met twee benen in de praktijk van het leven te staan. Dat geldt ook voor de gemeente, waar we met een ontspannen inspanning steeds opnieuw mogen proberen Christus in de ander te (h)erkennen. Opdat de opgedane rijkdom niet langs de weg, maar in goede aarde gevallen blijkt te zijn. Pas dan mogen we uitzien naar vrucht.

Pim Kalkman
jeugdevangelist De Windroos (IZB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen