Zending: daar en hier

Mijn 'ik' leeft niet meer...

Een half jaar geleden was Saul Aquilar in Lima op werkbezoek en om vakantie te houden. Hij is projectleider van het landbouwproject dat de GZB steunt in het noorden van Peru. Opgeruimd vertrok hij naar het noorden met een aantal nieuwe ideeën voor het werk. Onderweg kreeg het Toyotabusje een ongeluk. Het reed in de nacht in op een onverlichte vrachtwagen. Het gevolg was dat hij voorover klapte en zijn neus brak. Hij kreeg een ernstige bloeding en in het ziekenhuis werd zijn situatie als zeer ernstig aangeduid. De volgende morgen kregen enkele hermanos (broeders) van de kerk in Chupen bericht over zijn toestand. Ze zijn toen in verschillende groepjes voor hem gaan bidden. Enkele buren, die daar 'toevallig' waren, besloten om zich bij dat gebedsgroepje te voegen en gingen meebidden. God heeft dat moment willen gebruiken en deze mensen zijn tot bekering gekomen. Een paar weken later hoorde Saul dat en toen kon hij de Heere danken voor dit ongeluk. Nadenkend over deze situatie kwam ik bij Romeinen 8: 28 terecht: 'En wij weten, dat degenen, die God liefhebben alle dingen medewerken ten goede...'.
Moeilijk te accepteren is dat als we ons in nood of moeilijkheden bevinden. De vraag die hier naar boven komt is dan: wat wordt er nu bedoeld met dat '... ten goede'? Goed is datgene wat de uitbouw en opbouw van Gods Koninkrijk dient. Zo kon Paulus, omdat hij dat in de gaten had, lofzangen zingen in de grootste verdrukkingen. De woorden van Galaten 2: 20 lezen we nu met andere ogen. Mijn ik (ego) leeft niet meer, maar Christus leeft in mij. Heel mijn leven krijgt dan radicaal een andere richting. Het is niet meer egocentrisch maar Christocentrisch geworden. Een mooie gedachte, maar de realisering daarvan in de praktijk is niet zo eenvoudig.

Bezorgd en verdrietig
Enige tijd geleden hadden we een bijbelstudie over 'De rijke man en de arme Lazarus'. Het thema rijk en arm kwam daar ter sprake. We waren het er allemaal wel over eens dat geld en bezit het leven wel aangenamer maken en dat de mogelijkheden om iets te doen veel ruimer zijn. Een vraag van een heel ander karakter is of we ook gelukkig zijn, en dan blijkt bezit en geld een veel minder belangrijke rol te spelen. Geluk wordt blijkbaar door andere factoren bepaald.

J. C. Ryle had eens met iemand een gesprek over geluk en toen zei die man: 'Ik geloof niet dat christenen gelukkig zijn, ze kijken altijd zo somber en doen zo ernstig'.
Zijn antwoord is dan tweeledig:
- ten eerste, een blij gezicht is niet altijd het bewijs dat het hart ook vrolijk is. (Mensen weten soms goed hun moeilijkheden te verbergen.)
- ten tweede, het is geen wonder dat ze bezorgd en verdrietig zijn. Uzelf bent er de oorzaak van. Elke dag opnieuw zien ze honderden mensen zoals u die niet geloven en daarom dus op weg zijn naar de plaats van eeuwig verdriet en pijn.

Gelooft u niet dat deze trieste wetenschap een oorzaak van verdriet is?

B. Stolk,
secretaris Missionaire Vorming GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen