Meditatie

We wonen een vergadering bij van het Sanhedrin, de hoge raad van de joden. Een vergadering achter gesloten deuren. Niet voor het gewone publiek toegankelijk. De agenda is strikt vertrouwelijk. Het is een zeer godsdienstig gezelschap. Ongetwijfeld is deze vergadering geopend met schriftlezing en gebed.
Maar als we een blik achter de schermen werpen», dan slaat de schrik ons om het hart. Dit is geen vergadering uit naam van God, maar uit naam van de satan. Deze eerwaarde heren maken zich niet druk over de zaak des Heeren, maar over hun eigen zaak.
Aangrijpend, maar waar! De uitnodigingen zijn haastig rondgebracht. Heden spoedzitting, uw aanwezigheid is dringend vereist. De nood is ons opgelegd. Het enige agendapunt is: Jezus van Nazareth.
De aanleiding van dit spoedberaad is de opwekking van Lazarus. Dit wonder maakt diepe indruk. De mensen vragen zich verwonderd af: 'Is Deze niet de Christus? ' Velen aanbidden Hem als de Messias.
Het volk gaat naar de geestelijke leiders en vertelt wat Jezus gedaan heeft. Het vraagt om een uitspraak. Ja, het Sanhedrin zit met de handen in het haar. Men weet er geen raad mee. De hoge raad is radeloos.
Jonge mensen, stel, je staat voor een ingrijpende beslissing of een moeilijk probleem. Wat dan? Wel, pak dan je Bijbel en lees die. Biddend om de leiding van de Heilige Geest. Dat is de beste weg. Maar kijk, wat doet de hoge raad? Men pakt niet de Bijbel en opent niet de Schrift. Men grijpt niet naar de profetieën, die heenwijzen naar de beloofde Messias. Welnee! Zoals zo vaak gebeurt - ook op kerkelijk erf! - men laat de Bijbel dicht. Men zegt niet: zo staat het in de Bijbel, maar: ik vind en ik voel, mijn mening is. Gods Woord komt niet aan het woord, maar men is alleen maar zélf aan het woord.
De hoge raad struikelt over dat ene agendapunt: wat dunkt u van de Christus? Men komt er niet uit en roept in grote verlegenheid uit: nu moet er worden ingegrepen. Echt, dit kan niet langer! Als we dit toelaten dan gaan ze straks allemaal in Hem geloven en dan komen de Romeinen en nemen beide weg: onze plaats en ons volk. Nu komt de aap uit de mouw. Hier blijkt dat de godsdienstige leiders verleiders zijn. Daar zit het op vast: hun positie, hun plaats. Zeg maar gerust hun eigen ik. Ze willen zichzelf handhaven!
Want als velen in Hem, gaan geloven, dan gaat hun positie eraan.
O, neen, dat hangen ze niet aan de grote klok en dat zeggen ze niet openlijk. Dat niet. Ze kijken wel uit. Ze verbergen en verbloemen hun vijandschap onder een vrome en schone schijn. Ik hoor ze zeggen: 'We zijn zo bezorgd voor het volk, dat aan onze zorgen is toevertrouwd; we moeten er niet aan denken dat er een opstand komt en dan de Romeinen zullen komen en het volk te gronde richten en de stad en tempel verbranden'.
Ze doen zich voor als goede herders. Op een vrome wijze en onder een godsdienstige dekmantel. Prachtige woorden om hun haat tegen Jezus te bedekken. Mooie praatjes om zichzelf te redden en van Hem af te komen. Deze vrome broeders werden gedreven door maar één ding: liever Jezus kwijt dan onszelf en onze plaats.
Weet u: we kunnen godsdienstig zijn, doorgaan voor dit en voor dat, maar toch onszelf er niet voor over hebben. Uiteindelijk zoeken en bedoelen wij alleen maar onszelf. Achter ons godsdienstige pak zit een hart vol eigen eer en eigen belang. We volgen in de lijdensweken de Man van smarten op Zijn lijdensweg. De meest ontdekkende en ontmaskerende prediking is de prediking van Jezus Christus en Dien gekruisigd. Deze prediking is voor de jood een ergernis en voor de Griek een dwaasheid. Als de lijdende Christus ons getekend en geschilderd wordt, komt die hele persoonlijke vraag naar ons toe: 'Valt u vóór Hem of valt u óver Hem? Heeft u Hem nodig of weet u eigenlijk niet wat u met Hem aan moet? Erkent of miskent u Hem?'
Het kardinale punt is: u verliest uzelf en gewint Christus óf u behoudt uzelf en verliest Hem!
We houden het graag op en-en. We blijven graag onszelf én we blijven graag godsdienstig. De kerk en de godsdienst niet ópgeven, maar zonder onszelf óver te geven aan Christus.
Kort maar krachtig gelegd: pure zelfhandhaving. Natuurlijk voor de waarheid, maar zonder voor de waarheid te vallen. Want het is niet genoeg als een mens voor de waarheid strijdt, maar je moet voor dé Waarheid, Christus, vallen!
Kijk, daar zitten de hoge heren achter gesloten deuren. Ze zijn daar bijeen voor het recht. Maar ze spreken geen recht, omdat ze verstrikt zitten in de valstrik van hun eigen ik.
Het wordt onrustig. De gemoederen laaien op. De één mompelt dit en de ander beweert dat. Een druk gepraat en geredeneer. Nog even en dan loopt de spoedzitting uit de hand. De één spreekt nog heftiger dan de ander.
En dan wordt het stil. De voorzitter, Jozef Kajafas, staat op van z'n stoel, schraapt z'n keel en kijkt goed in het rond. Wat nu? Dan klinken uit de mond van de hogepriester de harde en striemende woorden: 'Gij verstaat niets! Jullie zijn in één woord: dwaas. Jezus van Nazareth moet weg. Hoe eerder hoe beter. Want onthoud het goed: het is één van beide: of Hij moet sterven of wij raken het hele volk kwijt. Geachte vergadering, geloof me: het is nut, beter dat één mens sterft voor het volk en het gehele volk niet verloren gaat'.
Hier spreekt de geslepen diplomaat. Sluw en slim. De hogepriester slaat de spijker op de kop: Jezus moet sterven. De preses Kajafas heeft het geformuleerd en de scriba genotuleerd.
Kajafas en ik! Wie een blik slaat achter de schermen van z'n eigen hart ontdekt dat hij meer op Kajafas lijkt dan hij denkt. Kajafas met al z'n handlangers woont in mij. Want ik ben geen haar beter. Ik ben van dezelfde lap gescheurd. Ook in mijn hart leeft dat verschrikkelijke ongeloof, dat hardnekkige verzet tegen vrije genade en die haat tegen God en Zijn Christus. Wat wordt Christus miskend. Tot op de dag van vandaag toe! Niet alleen door de wereld, maar net zo goed door de godsdienst.
Toe, wees eens eerlijk: verzet u zich dan niet met hand en tand tegen de lijdende Knecht des Heeren? Mag Christus dan wel Koning in úw leven zijn?
Ik sla een blik achter de schermen van de raadzaal van het Sanhedrin. En toen zag ik... mijzelf. Aan die vergadertafel. Het sneed als een zwaard door mijn ziel: 'Ik deed door mijne zonden, Hem al die jamm'ren aan. O God, wees mij, Kajafas, de goddeloze, genadig'.
Ik hoor Kajafas zeggen: 'Het is nuttig en nodig voor het hele volk. Want anders komt het hele volk om. Daarom moet Jezus sterven'.
Kajafas kan het zo mooi zeggen en zo mooi vertellen. Maar houd hem in de gaten! Hij is alleen maar uit op eigenbelang, maar hij doet dat onder het mom van het algemeen belang. Hij doet net of hij zich inzet voor het belang van het volk, terwijl hij zich alleen maar inspant voor z'n eigen belang.
Wonderlijk, maar waar! Met deze kromme stok van Kajafas doet God een rechte slag. Wat de hogepriester ten kwade dacht, dat brengt God ten goede. Je zou kunnen zeggen: het besluit van de preses van de vergadering heeft een dubbele bodem. Zonder dat hij het weet verkondigt Kajafas de kern en het hart van het lijdensevangelie.
Jezus moest sterven. Ten diepste wordt dit niet bepaald door Kajafas, maar door God. Want in de stille eeuwigheid heeft Christus al gezegd: 'Vader, zie Ik kom om Uw wil te doen'.
Heilig zijn Gods wegen. De boze raad van het Sanhedrin tegen Christus moet er aan meewerken dat Gods raad in Christus volbracht wordt. Want Gods raad zal bestaan en de Heere zal al Zijn welbehagen doen. En dit welbehagen van God zal - door Christus' hand - gelukkig voortgaan.
Hier wijst de hogepriester Kajafas het grote Paaslam aan. Ondanks zijn verkeerde bedoelingen en duivelse overleggingen richt hij daar in die raadzaal zijn vinger op Christus en zegt: 'Hij moet sterven'. Sterker nog: Kajafas spreekt het doodvonnis uit en voert straks het Lam naar het altaar. Wat een heerlijk Evangelie komt er uit de mond van die goddeloze Kajafas. Kajafas profeteert van het Lam Gods, Dat de zonde der wereld wegdraagt. Hij raakt hier de kern van het lijdensevangelie. Het is nu dat een Mens, de Heere Jezus Christus, sterve, opdat het hele volk niet verloren ga. Want het is van tweeën één: of wij moeten sterven of Hij.
Het lijdensevangelie verkondigt, dat er leven is voor mensen die de dood verdiend hebben. Dat er redding is in de diepste nood en de grootste ellende. Ik hoor het Lam zeggen, Dat Kajafas aanwijst: 'Vader, laat Mij maar sterven, opdat het hele volk niet verloren gaat. Ik ben bereid de straf te dragen en de schuld te verzoenen. Vader, laat alle ongerechtigheid maar op Mij aanlopen'.
Een rijk Evangelie! Niet voor goede mensen maar voor slechte. Niet voor mensen die aardig over zichzelf tevreden zijn maar, voor hen, die uitroepen: 'Ik ben des doods schuldig'.
Let op, daar gaat de beschuldigende vinger van Kajafas. Hij wijst in de raadzaal het ene en volmaakte offer aan: 'Zie, het Lam Gods, het is nut dat dit Lam sterft, opdat het volk niet verloren ga'.
En daarom... als u zit met de vraag: 'hoe krijg ik een genadig God?' Als u last hebt van uw zonde en schuld en worstelt om verzoening en genade, houd aan en grijp moed.
Het Lam, Dat Kajafas aanwijst, roept uit: 'Ik voor u, daar gij anders de eeuwige dood had moeten sterven. Ik in uw plaats. Ik de dood, u het leven. Ik de straf, u de vrijspraak. Ik de hel, u de hemel'.
Er is hoop voor de meest hopeloze, troost voor de meest troosteloze en genade voor de grootste der zondaren. Geloof dit heil- en troostrijk woord... Eén is gestorven voor het volk, en niet alleen voor het volk, maar opdat Hij ook de kinderen Gods, die verstrooid waren, tot één zou vergaderen. Één voor velen. Wat een Evangelie, dat de goddeloze Kajafas verkondigt. Maar Kajafas verstond en begreep er niets van.
Kajafas en wij! Begrijpt u het beter en verstaat u er wel wat van? Kent u persoonlijk de goede Herder, Die u zocht en kocht in uw zondennood en ellende?
Weet wat u doet als u op de stoel van Kajafas blijft zitten en onder een vrome schijn Christus verwerpt. Als u op de weg van zelfhandhaving voortleeft. Als u de dood kiest boven het leven.
Buiten die Ene is er geen slachtoffer meer over voor de zonde. Maar één ding is nodig: uzelf verliezen om Christus te gewinnen. En als u bang bent dat u te zwaar en te lang gezondigd hebt, als u tobt met aanvechting en beproeving, hoor dan nog één keer dat rijke lijdensevangelie: 'Eén moet sterven, opdat u niet verloren gaat'.
Als u op uzelf ziet, dan kan het nooit. Maar zie nu eens op die Ene. Zie op Hem en volg gehoorzaam Zijn stem. Daar hangt Hij aan het kruis van Golgotha. In de bange godverlatenheid. Deze Ene hangt er niet voor Zichzelf, maar voor velen. Stervende roept Hij uit: 'Het is volbracht'.
Hij was niet uit op Zijn eigen belang en Zijn eigen nut. Hij heeft gezegd: 'Het is u nut, dat Ik heenga'. Zijn enig nut was de eer en het recht van Zijn hemelse Vader. Zijn enig belang was het behoud van Zijn volk. Kent u deze Ene? Deze Ene vergadert Zijn verstrooide schapen uit alle volken. En het loopt uit op een schare die niemand tellen kan. Straks staan Gods kinderen, vergaderd uit alle streken, voor de troon van het Lam, Dat Zichzelf gegeven heeft om een groot volk voor eeuwig te redden. Daar zingen zij het eeuwige danklied: 'Gij zijt geslacht en hebt ons Gode gekocht  met Uw bloed'.
Geprezen zij dit Lam, van nu aan tot in eeuwigheid!

Hoevelaken               G. Wassinkmaat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen