En er werd grote stilte

En er werd grote stilte
(Markus 4: 39)

Er woei een grote storm van smart
over mijn levenszee,
de baren sloegen over mijn schip,
alzo, dat het vol werd van wee.

En Jezus was met mij in het schip,
maar nu was het nacht en Hij sliep.
Ik wekte Hem op in mijn grote angst,
ik wekte Hem op en riep:

'Bekommert het U, o Meester, niet,
dat ik verzink, verzink?'
Hij, opgewekt zijnde, bestrafte de wind,
die aanstonds liggen ging.

Hij sprak tot de golven: 'Zwijg, wees stil!'
De golven legden zich neer,
en er werd grote stilte. Ik sprak
vol eerbied: 'Het is de Heer'.

Ik sprak: 'O mijn ziel! Waarom zo bevreesd?
Hoe is uw geloof zo klein?
Het is de Heer, wie ook de wind
en de zee gehoorzaam zijn.'

JAQUELINE VAN DER WAALS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen