Impasse

Vastzitten
Soms bevinden we ons in een situatie die vervelend en moeilijk is. We zouden graag die situatie willen veranderen. Maar het lukt niet. Het lijkt wel alsof we vast zitten. Soms is er de wil niet om te veranderen, soms zijn er ook de mogelijkheden of middelen niet voor. Met een mooi woord noemen we dit een 'impasse'. Maar het is een trieste situatie. Dit van oorsprong Franse woord betekent letterlijk: een straat of steeg die doodloopt. Dus blijven zitten in zo'n impasse betekent uiteindelijk de dood in de pot.
Ook binnen de kerk en in de gemeenten zijn er situaties aan te wijzen waarin we vastzitten, niet los kunnen komen. Ook hier moet je dan - tot onze schande - constateren dat soms de wil niet aanwezig is om te veranderen, men wil niet voor elkaar onderdoen. Toegeven ervaart men als zwakte. Maar de zwakte is dat het ons niet lukt om bijv. de ander uitnemender te achten dan onszelf. We zitten vast in ons eigen machtsdenken. Het lukt ons zelf niet de situatie te beoordelen door de 'bril van Gods Woord' en zo te ontdekken wat dan het zwaarste zou moeten wegen.

Beweging
Maar je kunt toch niet stellen dat het jeugdwerk, de relatie van de jeugd in de gemeente in een impasse zit? Toch durf ik dat niet zo duidelijk te ontkennen. Het is waar - zo bleek ook al uit de voorgaande artikelen - er wordt hard gewerkt om het jeugdwerk goed in te richten. We vinden met elkaar dat jeugdwerk goede kwaliteit moet hebben. Ter plaatse zijn vele leidinggevenden week in en week uit met volle inzet beschikbaar voor kinderen en jongeren. En dan niet te vergeten al die (jeugd)ambtsdragers die ook pastoraal veel betekenen voor jongeren. Vanuit de HGJB zijn we bezig met bemoedigen en instrueren, met het aanreiken van instrumenten voor goed jeugdwerk, met het oplossen - samen met de verantwoordelijken ter plaatse - van knelsituaties. En je moet constateren dat men met het oog op het werven van jongeren voor het Koninkrijk van God en het bewaren van jongeren bij de gemeente vaak vuile handen maakt. Men pakt aan. Niet alles gaat goed, er worden fouten gemaakt. Maar vanuit bewogenheid in beweging komen en zoeken hoe in deze tijd kinderen en jongeren vastgehouden kunnen worden, is beter dan niets doen. Ook t.a.v. het jeugdwerk geldt dat vaak de beste stuurlui aan wal staan.

Eerlijk toetsen
Maar als we - zoals ik in het vorige artikel stelde - al die momenten en plaatsen waarop we met kinderen en jongeren communiceren vanuit het Evangelie eens kritisch evalueren? En stel dat we ontdekken, dat we - onbedoeld - toch 'eeltlagen' kweken om het hart van kinderen en jongeren? Je kunt daar toch wat aan doen? Inderdaad, maar het veronderstelt wel dat we willen veranderen, dat we bereid zijn ons doen en laten eerlijk te toetsen, dat we willen afstappen van onze gewoonten en patronen, dat we op zoek gaan naar wat het beste is voor kinderen en jongeren.
Ook in het jeugdwerk kom je dan situaties tegen waarvan je moet zeggen: 'Waarom moet dit nu zo? Waarom zit dit vast?'. Meestal blijkt het vast te zitten op personen, die niet anders willen of kunnen.
En de kerkdienst dan? Stel dat we ontdekken, dat hier per ongeluk ook 'eeltlagen' gekweekt worden? Hebben we dan de moed en de wil om eerlijk te toetsen, eerlijk onder ogen te zien, te zoeken hoe dan op verantwoorde wijze te veranderen?

Eerlijk zijn t.a.v. de kerkdienst?
Vanuit de HGJB constateren we - wanneer we goed luisteren naar jeugdambtsdragers en leidinggevenden - dat we t.a.v. een evaluatie van de eredienst in de gemeente in een impasse zitten. Het wordt ons duidelijk gemaakt dat de eredienst - die de kern van de gemeenteactiviteiten is - bij volwassenen niet altijd ervaren wordt als plek waar het Evangelie zo gecommuniceerd wordt, dat je ervaart dat je teruggeroepen, vermaand en bemoedigd wordt.
Hoe zal het dan zijn bij de kinderen en jongeren? Maar om dit bespreekbaar te maken...
We vinden het met elkaar heel moeilijk om de situatie eerlijk onder ogen te zien. Allerlei belangen lijken een rol te spelen.

Afschuiven
Waar we ons als jeugdwerkers - jeugdambtsdragers, leidinggevenden, HGJB'ers - het meest over verbazen is het dan te constateren afschuif-gedrag. We horen dan bijv.: 'Ja, eigenlijk zou dit en dat verbeterd moeten worden. Eigenlijk zouden we het moeten aanpakken..., maar wat zullen die en die er dan van zeggen?', of: 'Dat kunnen we niet doen, want dan blijven die mensen uit de kerk weg en die dragen juist zo fors bij met hun financiële bijdragen', of: 'Ja maar, als wij gaan veranderen, dan zal de omgeving ons niet meer zien als een echte GB-gemeente', of 'Inderdaad, misschien moet er iets veranderen, maar we doen dat alleen als de GB komt met voorstellen', enz. Betreffende dit laatste argument: alsof de GB-gemeenten zo gezagsgetrouw zijn. De praktijk vandaag de dag laat wel wat anders zien!
Merkt u wat bij deze argumentatie gebeurt? De verantwoordelijkheid om leiding te geven aan de plaatselijke gemeente wordt weggeschoven. Leiding geven betekent dienen. Wie dient, komt juist op voor de zwakken. De zwakken en kwetsbaren moeten juist tot Jezus gebracht worden en mogen vooral niet gehinderd worden. Dat wegschuiven en afschuiven - t.a.v. de relatie jeugd en gemeente, de communicatie vanuit het Evangelie naar kinderen en jongeren, enz. - gebeurt al jaren! Dat heeft geleid tot impasses in de plaatselijke gemeenten. Maar met het oog op jeugd en jongeren in de gemeenten valt te vrezen dat deze weg doodloopt!

N. Belo, directeur HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen