Doven van lichtpuntjes

Zorgen
Jeugdambtsdragers kunnen er mee lopen. Bij leidinggevenden kan het hoog zitten. Ze zien en ontdekken het: met alle goede bedoelingen worden er bij kinderen en jongeren toch eeltlagen gekweekt. De communicatie vanuit het Evangelie bereikt toch niet het hart van de jeugd. Je merkt het in de contacten met jongeren. Je schrikt soms van de onverschilligheid. Deze zorgen kunnen je bezig houden.

Lichtpuntjes
Wat kun je als jeugdambtsdrager of leidinggevende dan blij en dankbaar zijn wanneer zich momenten voor doen om je zorgen open en eerlijk te delen: in vergaderingen van de kerkenraad, van de jeugdraad, van de teams van leidinggevenden, op ambtsdragersavonden, tijdens conferenties. Wat werkt het bemoedigend, wanneer anderen jouw zorgen herkennen.
Deze momenten worden ervaren als lichtpuntjes en scheppen verwachtingen. Zou het mogelijk zijn om een stap voorwaarts te zetten? Zullen anderen willen meedenken en meewerken om (nog) meer een gemeente met hart en ruimte voor jeugd en jongeren te worden?

Teleurstelling
In deze artikelen vertelde ik u al dat we veel leidinggevenden en jeugdambtsdragers ontmoeten. We zijn elke keer weer dankbaar voor de eerlijke gesprekken die we met elkaar voeren. Helaas moet je daarbij constateren dat bij jeugdambtsdragers en leidinggevenden de mate van teleurstelling toeneemt. Gelukkig niet bij iedereen. Er zijn ook leidinggevenden en jeugdambtsdragers die blij en dankbaar zijn over de (soms kleine) stappen die gezet worden, wanneer een gemeente de verantwoordelijkheid durft te nemen om zichzelf eerlijk te onderzoeken als het gaat om de relatie jeugd - gemeente. Opgetogen wordt het op ambtsdragersavonden en conferenties verteld wanneer bijv. kerkenraden de verantwoordelijkheid durven te nemen om een impasse te voorkomen of te doorbreken.

Doven
Waarover zijn dan die jeugdambtsdragers en leidinggevenden teleurgesteld? Over het feit dat de beleidsbepalers en beslissers in de gemeente het toch niet durven eventuele barrières in de communicatie van het Evangelie naar jeugd en jongeren eerlijk onder ogen te zien. Helemaal teleurstellend is het wanneer er wel de durf aanwezig is om eerlijk met elkaar in gesprek te zijn, om eerlijk te benoemen dat er een impasse is in de gemeente, maar vervolgens toch die verantwoordelijkheid afgeschoven wordt. Daar knappen bewogen mensen met een warm kloppend hart voor jongeren op af. Dat doet pijn! Het resultaat kan zijn dat jeugdambtsdragers hun ambt na vier jaar neerleggen en leidinggevenden met het jeugdwerk na anderhalf jaar stoppen. Wat jammer: opnieuw gaan opgebouwde relaties met de kinderen en jongeren in de gemeente verloren. Opnieuw zijn deze mensen niet meer beschikbaar als inspirerende identificatiefiguren. Lichtpunten worden gedoofd. Soms gaat het zover dat er zelfs geen leidinggevenden meer te vinden zijn voor een club. Mensen met een bewogen hart voor jongeren, raken teleurgesteld, omdat kleine lichtpuntjes van hoop ('zou toch die hindernis weggenomen kunnen worden? ') gedoofd worden door angst (om bijvoorbeeld uit de toon te vallen).
Lichtpuntjes van hoop, gevoed door uitgesproken goede voornemens, worden te vaak gedoofd. Wordt het nu echt geen tijd om de goede voornemens om te zetten in daden? Welke voornemens met het oog op jeugd en jongeren zijn recent in uw gemeente uitgesproken? Wat kwam nu daarvan terecht?

N. Belo, directeur HGJB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen