Globaal bekeken

'Discussieer niet; geloof alleen!', schreef ons ds G. Kobes uit Ommen. Hij voegde de daad bij het woord en zond ons onderstaand door hem gemaakt gedicht, te zingen op de wijs van Psalm 68.

'Wat wordt er veel gediscussieerd;
over wat 't Woord van God ons leert,
tot heil van stervelingen.
Wie praten blijft, niet horen wil,
zijn knie niet buigt, ootmoedig, stil,
komt in Gods Rijk niet binnen.
Ontsluit uw hart, open uw oor,
geloof wat God spreekt, geef het door (of/en: leef het voor),
het Woord van eeuwig leven.
Dat God Zijn Zoon voor 't mensdom gaf,
Christus verwon zond', dood en graf,
opdat wij zullen leven!'

             * * *

In de Waarheidsvriend d.d. 11 mei 2000 werd besproken het boek van dr. R. Ruard Ganzevoort en drs. Alexander L. Veerman 'Geschonden lichaam' over seksueel misbruik. Op deze recensie van de hand van N. C. van der Voet ontvingen we bijgaande reactie van mevr. E. de Marees-van Swinderen uit Den Haag:

'In aansluiting op de recensie in de Waarheids vriend van het boek "Geschonden lichaam" zou ik sterk willen onderschrijven de stelling van schrijvers dat een slachtoffer door de keuze om te vergeven wordt bevrijd van een drukkende last.
Wij bidden in het Onze Vader "vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren". Dan behoeven wij ons er ook niet in te verdiepen of de "schuldenaar" al dan niet berouw heeft. Maar dat is onze weg tot bevrijding: anders bijten wij ons vast in verwijten en bitterheid.
Bovendien moeten wij heel voorzichtig zijn met het nadruk leggen op "slachtoffer", vooral wanneer het een omgang met volwassen vrouwen betreft. Het gaat dan niet om verkrachting, zoals bij vrouwen in oorlogsgebieden, maar vaak om een geestelijke band, die langzaam gegroeid is en uit de hand loopt.
Het is te begrijpen dat een vrouw in moeilijkheden zich niet meer verzet, maar zij had die mogelijkheid wel om de deur te wijzen. Juist wanneer zij zelf erkennen dat zij ook een aandeel in hadden, daarvoor ook vergeving vragen, worden zij bevrijd. Voor een christen kan altijd nieuw leven beginnen. Blijft zij zich vastbijten in het enkel slachtoffer zijn, dan krijg je betreurenswaardige toestanden, dat zij het breeduit gaat vertellen voor radio of televisie, tot groot verdriet misschien van familie van de man. En zij zelf loopt het risico een lange psychische behandeling te ondergaan. Het zou een hulp kunnen zijn om vrouwen meer weerbaar te maken om nog tijdig in te grijpen.'

             * * *

In het Straatjournaal (van de daklozen), schreef ene Cees met veel plezier onderstaande 'gedachten':

'Denkt u dat
Dak- en thuislozen
Zullen bekennen...

- dat ze arm zijn?
Voor geen prijs!
- dat ze graag woonruimte willen?
Voor geen Paleis!
- dat ze soms niet sporen?
Voor geen meter!
- dat ze nieuwe schoenen nodig hebben?
Voor geen veter!
-dat ze graag ijs lusten?
Voor geen likkie!
- dat ze graag een baan willen?
Voor geen werk!
- dat ze vaak gelovig zijn?
Voor geen kerk!
- dat ze vaak wel te vertrouwen zijn?
Voor geen cent!
- dat ze meestal moe worden van het zitten?
Voor geen krent!
- dat ze vaak eenzaam zijn?
Voor geen relatie!
- dat ze genoten hebben van Leger des Heils' paasdiner?
Voor geen traktatie!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen