Globaal bekeken

In de Nederlandse uitgave van het boek van Adolphe Monod Waarom ik in de gevestigde kerk blijf (uitgave Frits Hardeman, Ede; zie mijn hoofdartikel, v.d.G.) schrijft J. C. J. Versteeg te Harskamp het volgende uit het leven van de vorige eeuwse Franse predikant/hoogleraar:

'Het werk als professor in de theologie liet hem voldoende tijd om 's zondags te preken. En men hoorde Monod graag. Waar hij ook voorging, de kerken zaten vol. Als illustratie hiervan geven wij het volgende voorval weer: Eens op een avond kwam hij bij een bevriend predikant, die hem op zijn doorreis gastvrijheid had aangeboden. "Hoe laat wilt gij morgen preken?" vroeg deze. "Ik kan hier onmogelijk preken", antwoordde Monod, "want ik moet al vroeg vertrekken, daar ik in de loop van de dag elders verwacht word." "Welnu", ging zijn gastheer voort, "dan kunt ge vanavond nog een samenkomst leiden." "Maar al uw mensen", bracht Monod hiertegen in, "zijn op dit uur reeds na bed." "O, dat doet er niets toe", zei zijn vriend, "wij zullen de klok luiden en gij zult zien, dat allen onder uw gehoor komen." Monod kon er tegen zeggen wat hij wilde, het hielp niets, de klok werd geluid, de kerk liep vol en de beminde prediker was wel verplicht de dienst te verrichten.
Dat het gevaar van het zoeken van eigen eer erg groot was, laat zich verstaan. Maar die eer zocht Monod niet. "Ik mag ter ere God zeggen, dat de gedachte van te prediken zonder andere vruchten dan de lof van mensen, mij tegenstaat. Het is in mijn ogen niet alleen een afschuwelijke zonde, maar het ellendigste wat ik ken. O mijn God, maak dat ik geen luidende schel zij. (...) Men zegt dat ik welsprekend ben: wat gaat mij dit aan? Morgen zal ik ternedergelegd worden in het graf. (...) Gelukkig, indien men van mij kan zeggen: Hij heeft zijn Meester gediend; hij heeft zich doodgewerkt, zichzelf verloochend en God verheerlijkt.'

               * * *

Uit Laatst Vaarwel van Monod (in het Nederlands uitgegeven bij Kok, Kampen, 1937) het volgende lied uit de Cantiques des Eglises Wallones, in vertaling van E. Voorhoeve-van Oordt:

O, kòn ik, eeuwig God, Gij God van mijn bevrijding*)
vervullen met Uw lof èn aard èn hemel bei,
die 'k tot getuigen stel van mijne dankbereiding.
Gelukkig is mijn hart, gelukkig, rijk en blij!

Gelukkig, als ik stil naar Uwe woorden luist'rend,
die spreken: 'Er zij licht!' en ' licht scheen aan den trans,
mijn oor leen aan Uw stem, zoo vriend'lijk tot mij fluistrend:
'Dit is de weg des heils, ga, wandel in Zijn glans'.

Gelukkig, als ik zelf - schoon stof, in stof gebogen -
mijn mond mag opendoen, wijd opendoen tot God, **)
bepleitend met 't ontzag van zondaar-in-Gods-oogen,
toch als een kind zoo vrij, mijn wenschen en mijn lot.

Gelukkig, als Uw dag, de dag van Uw victorie,
toen Gij den dood versloegt - eer zij Uw grooten Naam! -
weer aanbreekt, en mijn hart zijn wierook - U ter glorie! -
mag brengen in Uw huis, met Uwe kind'ren saam..

Gelukkig, ook zelfs dan, als ik bedroefd door smarte,
- waar Gij uit liefde slaat, en ik door liefde lijd -
weet, dat Uw Vadertrouw schenkt heeling aan mijn harte,
bedroefd, maar onder 't kruis; bedroefd maar voor een tijd.

Gelukkig ook, als ik, bestormd door helsche machten,
het kruis tot wapen neem, het Lam tot mijn verweer;
Neerknielend onder 't kruis herrijs ik, groot van krachten,
Verwinnaar in den strijd, gekneusd, maar tot Zijn eerl

Gelukkig steeds, die God tot Vader in dit leven,
tot Broeder Christus heeft, tot Gods den Heil'gen Geest.
Kan boozes macht ontnemen of deze aarde iets geven
aan hem, voor wie de driemaal Heil'ge alles is geweest?

* Ps 18: 47. **)Ps. 81: 11.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen