Zending: daar en hier

Gereformeerde traditie in... Chili

Wat betekent het voor jullie om hier vanuit de gereformeerde traditie te leven en te werken? Dat is een vraag die men vaak aan ons stelt en die wij ook met enige regelmaat aan onszelf stellen. Wat kunnen we hier vanuit onze achtergrond bijdragen? En in het werk van Gerrit: wat betekent het om vanuit de gereformeerde traditie Oude Testament te doceren? Dat is een interessante en belangrijke vraag, die hier gesteld wordt, alleen niet zo gemakkelijk te beantwoorden voor iemand die hier nog maar zo kort is. Eén van de dingen die mij gebleken is, uit de gesprekken met de studenten en uit de bezoeken die ik heb afgelegd in hun (pinkster)kerken, is dat men de Bijbel, (Sola Scriptura) wel heel belangrijk vindt, het is het Woord van God, maar dat men weinig moeite doet om haar goed te lezen. Er wordt bijna geen exegese gedaan, de context van een bijbelgedeelte wordt nauwelijks bestudeerd, en men legt alle accent op de toepassing. Alsof dat zomaar zou kunnen. Het is de Heilige Geest immers - zo zegt men - die ons alles duidelijk maakt. Vanuit de gereformeerde traditie zou men op kunnen komen voor het belang van de Schrift, als bron van openbaring en als norm voor onze ervaring. Alles wat wij denken en ervaren, kan misschien wel heel authentiek zijn, maar is daarmee nog niet gerechtvaardigd. Vandaar dat ik in mijn lessen de studenten bewust probeer te maken van de stappen (exegese) die we dienen te nemen in de uitleg van de Bijbel, en van de vertolking van het bijbelse gedachtegoed (hermeneutiek) in ons (post)moderne tijd.
Daarnaast denk ik aan de accenten die de Reformatie heeft gelegd met betrekking tot wat het geloof is. Het geloof als vertrouwensrelatie met de Heere God, waar naast lofprijzing en aanbidding (waarop in veel pinksterkerken erg de nadruk gelegd wordt), ook ruimte is voor de klacht (in de lijn van de psalmen). Dat het geloof ook aanvechting en twijfel kent en niet van onze ervaring alléén afhangt. Een geloof dat ruimte laat voor wat God wil.
Wat je hier nogal eens ziet en hoort, is dat men God als het ware voor het blok zet om iemand te genezen, of om zijn of haar gebed te verhoren. Mensen die vasten en langdurig bidden en dan van God eisen dat Hij hun verlangens vervult. Zo zei een gemeentelid onlangs met veel klem in een kerkdienst: 'Laten wij bidden met ons hele hart, dan zal God deze zuster beter maken... We hebben veel te weinig vertrouwen in de kracht van God'. Dat laatste ben ik met hem eens, maar kunnen we zo met God omgaan? Horen claimen, opeisen etc. in het bijbels ABC thuis? Zelf geloof ik niet zo in een pakket met traditie, dat hier afgeleverd wordt, maar meer aan accenten die de Reformatie heeft gelegd of beter gezegd: die ze opnieuw heeft ontdekt in de Schrift en die hier een waardevolle bijdrage zouden kunnen vormen. Het is waar dat de pinksterkerken hier groeien en voor velen een thuishaven bieden, een plek waar zij Jezus Christus hebben leren kennen.
De grote vraag lijkt mij voor deze kerken: hoe kunnen zij deze mensen vasthouden en opleiden tot levende en weerbare getuigen van Christus in werk en kerk? Daar is opleiding en scholing voor nodig, vorming van kerkelijk kader, degelijk bijbels onderwijs, toerusting van predikanten, etc. Dat is iets waar wij vanuit onze traditie deze kerken mee kunnen helpen. Wij kunnen op onze beurt van hun aanstekelijk enthousiasme en vurige ijver leren.

B. Stolk,
secr. Missionaire Vorming GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen