Eenheid in verscheidenheid (2)

Een vorig keer schreef ik dat wij 'een stil en gerust leven' leiden. De kerk in de verdrukking zoals deze ons in de Openbaring van Johannes getekend wordt, ziet er geheel anders uit. Zij leidt geen rustig leven! Zij wordt verdrukt! Zij wordt vervolgd! Het kost haar 'goed en bloed'. En dat alles, omdat zij de naam van de Heere Jezus hoog houdt. Voor Hem geeft zij alles op. Voor Hem lijdt zij smaad. Voor Hem ondergaat zij - als het moet - de dood.
Ons kerk-zijn is daarbij niet te vergelijken. Hooguit worden wij scheef aangekeken. Maar van verdrukking is nog geen sprake. Nog altijd mogen wij vrij samenkomen. Niemand wordt gehinderd om zich op zondag of op de andere dagen van de week met de Bijbel bezig te houden. Ons kerk-zijn c.q. ons christen-zijn kost ons nog niet zoveel.
Met dit alles wil ik niet zeggen dat wij als kerk naar verdrukking moeten verlangen. Wanneer zij komt, is het vroeg genoeg! Wel is het van belang dat wij ons voorbereiden op de verdrukking. De Heere geeft ons niet alleen een voorbereidingstijd om Hem en Zijn genade te leren kennen, maar Hij schenkt ons ook een tijd om ons te laten voorbereiden op verdrukking. Het doel van die voorbereiding is dat wij zullen volharden. Die volharding komt ons niet 'zomaar' aanwaaien. Zij moet ons geleerd worden. Dat leren kost tijd. Daarvoor is het nu de welaangename tijd ..:

Verwachting
Het boek Openbaring houdt ons meer dan eens voor dat Jezus terugkeert op de wolken van de hemel. Naar dat moment wordt door de kinderen Gods in dit boek uitgezien. Men kan zelfs zeggen dat zij er reikhalzend naar uitzien. De dag van Jezus' terugkeer zal ze vreugde, enkel vreugde geven. De kerk in de verdrukking zal verlost worden. Voor altijd... verlost!
Leeft de verwachting naar Jezus' komst bij ons? Of laten wij die verwachting over aan allerlei groeperingen buiten de kerk? Hierboven schreef ik dat wij 'een stil en gerust leven' leiden. Dat behoeft op zich niet verkeerd te zijn. Wel moeten wij niet vergeten dat het ook 'te stil' en 'te gerust' kan zijn. Ik bedoel daarmee dat er geen toekomstverwachting is zoals bij de christelijke gemeente in het boek Openbaring. Dat een hartstochtelijk uitzien naar Jezus' komst ontbreekt.
Het is mij niet onbekend dat in de prediking nog wel min of meer aandacht geschonken wordt aan de dag des Heeren, d.i. de dag dat de Heere Jezus komt. Maar leeft dit wel in de kerk? Leeft dit bij ons heel persoonlijk? Wanneer hoort een ouderling of predikant op bezoek dat er wordt uitgezien naar het Koninkrijk dat gekomen is en dat komt? Waar is het verlangen naar een nieuwe hemel en een nieuwe aarde waarop gerechtigheid wonen zal?
Wellicht dat anderen een andere ervaring hebben, maar ik heb heel weinig gemeenteleden ontmoet die met de eschatologie (de leer van de laatste dingen) bezig waren, terwijl toch met name het Nieuwe Testament vol staat hiervan. Trouwens, ook in het Oude Testament wordt er wel het een en ander over gezegd!
Wat is de oorzaak dat er zo bitter weinig toekomstverwachting onder ons is? Zou het niet alles met het gehalte van het geestelijk leven te maken hebben? Ongetwijfeld wordt er geestelijk leven onder ons gevonden. Jongeren en ouderen hebben alles gevonden in de enige troost in leven en sterven, onze Heere Jezus Christus. In woord en daad laten zij horen en zien Wie de Heere voor hen is. Zij zijn een levende Bijbel voor velen die geen Bijbel meer in huis hebben. Het werk Gods in hun leven geven zij gestalte. Niet alleen de gemeente, maar niet minder de samenleving deelt daarin.
Maar laten wij eerlijk zijn: er is ook veel lauwheid. Als ik dit schrijf denk ik aan de gemeente van Laodicéa. Men werd er koud noch warm. Anders gezegd: de hemel verkwikte niet en de hel verschrikte niet. Om die reden was er geen toekomstverwachting.
Een lauwe boel... moet dit helaas vaak ook niet van ons gezegd worden? Met als gevolg dat het 'Maranatha' niet gehoord wordt. Maar dat niet alleen! Want hieraan is nauw verbonden dat er zo weinig van ons uitgaat. Tegenwoordig zeggen wij: weinig uitstraling. En weinig uitstraling houdt in: weinig werfkracht. Ik ben ervan overtuigd dat er zo nu en dan nog wel één is die zich bij de gemeente aansluit. En dan heb ik het oog op een mens die voorheen nooit in een kerk kwam en die nooit of te nimmer in de Bijbel las. Gods hand bracht hem naar de kerk, terwijl Hij daarvoor gebruik maakte van een eenvoudig gemeentelid.
Maar laten wij wel zijn: dit is een incident. Dit laatste is iets wat sporadisch gebeurt. Natuurlijk ben ik blij met dit incident. Dankbaar en blij met ieder verloren schaap dat tot de kudde gebracht wordt. Wanneer wij echter lezen dat in de veelheid van de onderdanen de heerlijkheid van de Koning bestaat, zou de werfkracht groter behoren te zijn.
De verwachting dat Jezus komt, heeft alles met het gehalte van het geloofsleven te maken. Hoe meer geloof, hoe meer verwachting. Maar ook hoe meer bewogenheid met de mens die nog altijd buiten is. Want het zal ons uit het boek Openbaring duidelijk zijn dat de komst van Jezus inhoudt dat er gericht gehouden zal worden. Allen die bij Jezus behoren züllen ingaan in de eeuwige vreugde. Daarentegen zullen allen verloren gaan, het eeuwig verderf ondergaan, die Jezus niet als hun Heere en Heiland hebben gekend. Kort samengevat: 'Wie in de Zoon gelooft, heeft het eeuwige leven, maar wie de Zoon ongehoorzaam is, zal het leven niet zien, maar de toorn Gods blijft op hem'.
Er zullen mensen verloren gaan! Wanneer wij werkelijk beseffen wat dit inhoudt, omdat wij dit zelf enigszins hebben leren inleven, zullen wij niet kunnen nalaten om te getuigen van die ene Naam onder de hemel gegeven tot zaligheid. De wereld staat in brand! Grijpen wij hen die in deze brandende wereld ten dode toe wankelen? Of laten wij de ander aan zichzelf over alsof deze mens niet een lichaam en een ziel heeft? Waarvan geldt: behouden of verloren.
Wanneer het geestelijk leven laag van gehalte is of als er van geestelijk leven geen sprake is, is het niet verwonderlijk dat wij onze tijd en ons geld verkeerd investeren. Wij houden ons dan veel meer bezig met zaken die van een tweederangsorde zijn. Wat prioriteit zou moeten hebben, zetten wij op een lager plan. In plaats van de straat op te gaan, rollen wij met elkaar over de straat. Onze tijd vraagt van ons dat wij schouder aan schouder staan en dat wij het in de hoofdzaken met elkaar eens zijn en in de middelmatige dingen elkaar enige ruimte geven.
De constatering is helaas niet uit de lucht gegrepen als ik schrijf dat middelmatige dingen tot hoofdzaken worden gemaakt en dat men liever de oren wast dan de voeten van elkaar.
Eenieder zal begrijpen dat dit nooit tot eer van God kan zijn, maar ook niet tot welzijn van de gemeente.
Ook zal men zo niet de voortgaande uitvoering van Gods heilsplan zien. Nog minder dat de tegenmachten van de Heere totaal en finaal verslagen worden. Men onthoudt zich de vreugde dat Gods heerlijkheid zichtbaar zal worden in een vernieuwde wereld.
Ooit heeft iemand gezegd: wij zijn salonchristenen! Het kan zijn dat dit een enigszins overtrokken stelling is. Toch zal niemand kunnen tegenspreken dat het geestelijk leven niet alleen méér, maar ook ópgewekter zou kunnen zijn. Hoe dat gebeurt? Door niets anders dan door het werk van de Heilige Geest. Omdat de Heilige Geest niet mondjesmaat is uitgestort, doch in ruime mate, mag er verwachting en hoop zijn dat de Heere een réveil in ons midden wil en kan geven. Een opgewekt geestelijk leven (door de Geest) is tot eer van God, maar niet minder tot nut van de naaste. Een geloofsleven gevuld door de Geest doet ons ook door de Geest toekomstverwachting hebben. Hij leert ons bidden: 'Kom Heere Jezus, ja, kom haastig'.

Een omvangrijker uitzicht
In het boek Openbaring wordt ons een heerlijke toekomst voor ogen gehouden. Terecht las ik daarbij de volgende opmerking: 'Deze heerlijke toekomst is omvangrijker dan het uitzicht van menig christen'.
Het uitzicht van sommige christenen reikt niet altijd zover. Het komt wel voor dat zij niet verder zien dan het hier en nu. Het gaat ze erom dat zij het in het hier en nu goed hebben. Het koninkrijk Gods menen zij in het heden te moeten én te kunnen realiseren. Verder komen zij niet en zien zij niet. Zij hebben geen oog voor het nieuwe Jeruzalem dat van de Heere afdaalt. Helaas... hun horizon gaat niet verder dan dit leven, d.w.z. tot aan de dood.
Maar er zijn ook andere christenen. Zij leven niet slechts voor het hier en nu. Trouw en ijverig verrichten zij hun taak in de wereld. Door genade is de Heere ze lief. Zijn dienst is voor hen een liefdedienst geworden. Voor geen goud ter wereld zouden zij de Heere en Zijn dienst willen missen.
Toch hebben zij naast het vele goede een beperking. Zij weten dat hun leven Christus is en hun sterven gewin. Zij kunnen er wel eens naar uitzien dat de Heere ze thuishaalt. Niet dat zij een hemelverlangen hebben, maar zij hebben een verlangen om altijd met Jezus Christus te zijn.
Maar wat is dan hun beperking? Zo'n verlangen om altijd met Jezus Christus te zijn, kan toch nooit verkeerd zijn? Neen, dat is het ook niet en mijn oprechte bede is, dat het veel meer onder ons gevonden werd.
Maar hun beperking bestaat hierin dat zij als oprechte christenen niet verder zien dan de situatie na de dood.
Met de Heidelberger geloven zij dat hun ziel onmiddellijk bij het sterven tot Christus, hun Hoofd, zal opgenomen worden. Dat is een mooie toekomstverwachting! Een verwachting waar de zekerheid uitstraalt. Toch is zij een beperkte toekomstverwachting. Daarover een volgende keer.

Barneveld                G. S. A. de Knegt

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen