Christen zijn in een veranderende wereld: problemen en perspectieven (3)

Gemeente zijn
Laten we werkelijk gemeente zijn in de zin van Handelingen 2. Een gemeenschap waar de Heilige Geest werkt, en waar Christus het Hoofd van is, en waar we samen van Zijn werk leven. Een plek waar ook jongeren zich thuis voelen, zich serieus genomen voelen, dat ze er graag zijn. Dat vraagt van de gemeente het bieden van warmte, belangstelling, hartelijkheid (ook dat laatste) hartelijkheid. In een individualistische tijd als de onze heeft ieder aan zichzelf genoeg, en trekt ieder zich op zichzelf terug. Dit verschijnsel dringt helaas ook door in het kerkelijk leven. Als het regent in de wereld, druppelt het in de kerk. Ook in de gemeente zien we regelmatig tekenen van het 'supermarkt-virus'. Je toont alleen je betrokkenheid met de gemeente op het moment als je daaraan behoefte hebt. Anders kun je het alleen wel klaren.
Een collega verzuchtte onlangs in een moment van moedeloosheid: de gemeente behoort een bijenkorf te zijn (hij had aanvankelijk plannen biologie te gaan studeren, en hij wist dat het volk van bijen een natuurlijk besef heeft een volk te zijn, en samen het voedsel binnenhaalt), maar (zei hij) soms heeft mijn gemeente meer weg van een kruiwagen met kikkers: ze springen alle kanten op, je houdt ze moeilijk bij elkaar.
Gemeente zijn, onderling pastoraat, oog voor elkaar, zorg voor elkaar. U moet er eens op letten hoe vaak het woord 'elkaar' in de brieven van het Nieuwe Testament voorkomt.
Verbanden binnen de gemeente, kringen, goed geleid. Deze kringen komen ook tegemoet aan het verlangen naar kleinscha- ligheid. Juist in onze tijd signaleren we dit verlangen bij velen. In de grote gemeente voelt men zich soms wat verloren door gebrek aan gemeenschap. Meer dan eens is opgemerkt, dat dit verlangen door evangelische kringen beter verstaan wordt dan door de kerken. Ik acht daarom deze onderlinge verbanden binnen de gemeente van onschatbare waarde.

Leren leren
Wij moeten weer leren leren. U leest het goed. Wij moeten weer leren leren. Er is een geweldig gebrek aan kennis. De oorzaken daarvan weet u zelf wel: de afnemende leescultuur, de babbelcultuur, het vluchtige van onze tijd, het verschralen van het leerelement van de catechese. We staan als gemeente overduidelijk midden in de cultuur. Het gebrek aan kennis en inzicht is dan ook veel groter dan velen onder ogen durven of willen zien. Natuurlijk is een kennis van het hoofd nog geen kennis van het hart, maar het bijbelse kennen gaat ook niet buiten ons verstand om. Het is er wezenlijk bij betrokken, en daarom is kennis van en inzicht in de Schrift en de geloofsleer en haar betekenis voor het heden, wel degelijk van groot belang.
Wij moeten weer leren leren. Gehoorzaam luisteren naar het Woord van de Heere. Weer leren wie God is: niet Degene die het ons aangenaam moet maken (zoals vandaag velen denken. De Heere God moet met concrete resultaten komen anders ontkent men zijn bestaan). We moeten leren dat Hij God is: de Heilige, de Soevereine, de Vader van de Heere Jezus Christus. Leren denken, leren luisteren, leren begrijpen, leren toepassen, en het belangrijkste: ons laten leren door de Heilige Geest. 'Bijbelgetrouw' zijn, is de bereidheid hebben zich voortdurend te laten onderwijzen door het Woord. Onze jongeren (en niet alleen zij!) hebben vastheid nodig om hen weerbaar te maken. Laat de prediking, de catechese, het jeugdwerk hen de bagage aanreiken en aanleren die ze in het leven zo hard nodig zullen hebben. Alleen zo kunnen we staande blijven, in deze van God vervreemde tijd. Alleen zo kunnen we ook (positief) getuige zijn in deze wereld.

Momenten van rust
Wat is het belangrijkste, dat we momenten van rust kennen. Ik schreef hiervoor: we leven in een haast-wereld, een haastcultuur. En de informatie en technologiesector rollen onmiskenbaar over ons heen. We raken onder de indruk van het ongekende en het grenzeloze dat de nieuwe economie ons biedt. En enthousiast maken we allemaal gebruik van die ongekende mogelijkheden.
Op een jubileumcongres van het GSEV (Geref. Sociaal economisch verband) zette de econoom en theoloog dr. J. J. Graafland (a.s. hoogleraar economie, onderneming en ethiek in Tilburg) wat kritische kanttekeningen. De nieuwe informatie-communicatie technologie vereist dat de gebruiker zelf grenzen stelt. Het is de vraag of iedereen dat kan. De overheid moet het ict-onderwijs niet alleen stimuleren, maar mensen ook leren informatie op een verantwoorde manier te verwerken.
Wat zijn die rustmomenten (gezamenlijk als gezin en persoonlijk) van groot belang. Wat is de zondag van uitermate groot belang. Het sociale gebod van God bij uitnemendheid. Wij moeten het aandurven om nee te zeggen tegen een ontwikkeling die ons tot moderne slaven maakt (slaven, die het ondanks goede voorzieningen, zwaarder krijgen dan de slaven van vroeger). Nee zeggen tegen dat proces waarin de gulden, de D'mark en de dollar belangrijker zijn dan een uniek mens.
Gods wijze gebod om te rusten kan niet zonder negatieve gevolgen overtreden worden. Ik pleit voor inzet (in de kerk en op het werk), voor toegewijd bezig zijn, maar niet ten koste van de noodzakelijke rusttijden. Niet ten koste van je eigen mens zijn en van je eigen geestelijke voeding en vernieuwing.

Transparant zijn
Wat in onze cultuur dringend nodig is dat is echt-zijn, transparant. Jongeren hebben mensen nodig die op een waarachtige, authentieke manier de Heere dienen. Mensen die leven uit Christus, omdat ze weten dat hun zonden vergeven zijn en die daarom uit liefde naar zijn geboden leven. Die iets van Christus reflecteren op hun omgeving en anderen jaloers maken. Enkel traditiegodsdienst maakt geen indruk. Dat stoot eerder af. Het wordt als knellend ervaren en niet als aantrekkelijk. Een leesbare brief van Christus, bekend en gelezen van alle mensen, schrijft de apostel in 2 Corinthe 3. Mensen uit een stuk; 's maandags bij Albert Hein, dinsdag op de fitness, 's woensdags op de snelweg, donderdags op het werk... en 's zondags in de kerk. Echt zijn, ook naar onze onkerkelijke buren toe, naar onze jongeren.
Wat zijn jongeren gezegend, als ze met geestelijk denkende en levende mensen omringd worden, in het gezin, op school en in de gemeente.

Getuigend leven
Laten we veel meer doordrongen zijn van de noodzaak van een getuigend leven. Dat begint thuis in ons gezin, als ouders naar onze kinderen toe en omgekeerd. Heel spontaan en ongedwongen. De woorden van Deuteronomium 6 : 6, 7 staan heel nadrukkelijk in de Bijbel. En het opschrift boven het kruis van Jezus stond er in het Hebreeuws, in het Grieks en in het Latijn. U wilde toch niet zeggen dat dat toevallig was? Heel de wereld moet het weten. Als wij belijden dat een mens buiten Christus verloren ligt (en dat is nogal wat!), wanneer wij dat echt menen, kunnen wij toch niet zwijgen over het Evangelie? Spreken op een bewogen en echte manier (soms dwars tegen de tijd, de cultuur en de omstandigheden in), dat vraagt zelfverloocheiling en trouw. Dat trekt ongemerkt een spoor, in de familie, in onze omgeving. En vergeet u ook dit niet: de sterkste werfkracht van de vroege christelijke gemeente ging uit van de levenswandel van de gemeenteleden.

Vreemdeling zijn
Laten we ten slotte beseffen dat wij in deze wereld vreemdelingen zijn. Een christen leeft niet in een gesloten wereld. Hij heeft Pasen gevierd. Hij weet dat Jezus Christus leeft en de dood heeft verslagen en nu bij de Vader is. Hij weet: het beste komt nog: de nieuwe aarde en de nieuwe hemel.
In onze cultuur heb je het gehad als je de 70 gepasseerd bent. Een christen heeft de dood achter zich en het leven voor zich. Caivijn spreekt in zijn Institutie over het christen-leven als een wachtpost. Ik citeer: 'Maar laat ons dit voor vastgesteld houden, dat niemand goede vorderingen gemaakt heeft in de leerschool van Christus, dan hij die de dag yan zijn dood en van zijn laatste opstanding met vreugde verwacht. Want Hij zal komen als onze Verlosser om ons uit deze onmetelijke, poel van zonden en ellenden te trekken en ons te voeren naar dat gelukzatige leven en de erfenis van Zijn heerlijkheid' (III, IX, 5).
Het pelgrim zijn in deze wereld, het vreemdelingschap op deze aarde, verstaan wij dat nog? Beoefenen wij dat ook?
Ik weet dat hier een spanningsveld ligt: er is de navolging van Christus hier, de roeping in ons gezin, de taak in deze wereld, het bezig zijn met onze talenten. We dienen een zoutend zout te zijn in onze samenleving, die in deze 21e eeuw opnieuw op zoek is naar ethiek en moraliteit. Deze wereld is Gods wereld. Maar tegelijk ook: wordt dezer wereld niet gelijkvormig (Rom. 12 : 2). Loop niet mee in het gareel van deze wereld. Een christen is burger van twee werelden.
Wat een uitdaging als christen, als christelijke gemeente in deze wereld te staan. Een kloof... zeker. En wie deze kloof ervaart, hoeft zich niet te schamen. Maar in deze wereld, waarin zoveel onbehagen en onzekerheid is, zoveel leegheid en duisternis hebben we een geweldig Woord. Een trouwe Meester. Geheiligd en afgezonderd leven, en tegelijk er middenin. Hoe houden we het vol? Door Hem die gezegd heeft: in de wereld zult gij verdrukking hebben, maar heb goede moed, Ik heb de wereld overwonnen.

Voorthuizen              G. van den End

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen