Boekbespreking

Randy Alcorn, bekend van zijn boeken Deadline en Het Territorium, heeft een wonderlijk boek geschreven. De omslag meldt dat het een thriller is, zelf spreekt hij in het voorwoord van een bovenaardse roman. We zouden het een allegorie van het leven van een christen kunnen noemen. Een boek dus met een boodschap, wat de schrijver ook uitdrukkelijk wil. De hoofdpersoon, een zekere Nick, bevindt zich in een naargeestige grot. Hij is door eigen schuld totaal vastgelopen met zijn leven. Op de muur van de grot staat echter, met grote letters gekerfd: 'Voorwaarts, rode weg huiswaarts, wees voorzichtig in wie je vertrouwt'. Nick gaat die weg en wordt op zijn reis gedurig herinnerd aan zijn leven, hoe dat is geweest: hij dacht een gewiekste zakenman te zijn; maar zijn huwelijk strandde en hij liet zijn vrouw en kinderen in de steek; hij leefde zonder God. Hij moet op zijn reis een kloof oversteken (die de scheiding tussen God en mens symboliseert), maar kan dat niet. Er is echter, wonderlijk, een Houthakker (Jezus), die met bovenmenselijke inspanning een boom omhakt waardoor de kloof wordt overbrugd. Nick en vele anderen slaan spijkers in de voeten van de Houthakker. De Houthakker sterft en toch blijkt Hij weer te leven. Er komen vele verleidingen, o.a. van een zekere Joshua (de duivel), die hem onder meer alle religies laat zien, die alle waarheid zouden is zijn. Toch komt Nick weer op de goede weg terecht. Ten slotte komt hij bij de poort van Charis, de hemelpoort. Hij wordt echter teruggestuurd om het goed te gaan maken met zijn vrouw en kinderen.
Het boek is vol surrealistische beelden. De Schaduwlanden zijn het land waarin ieder mens zich bevindt, het voorportaal van de eeuwigheid. Erebus symboliseert de hel, die eeuwig grijs is; wie zich daar bevindt kan niet meer terug. De aarde is de kleedkamer, waar de kleren worden aangetrokken die aan de andere kant gedragen zullen worden. Skia is de wereld waarin we ons bevinden, enz.
In zekere zin doet het boek denken aan de Christenreis van Bunyan. Het gaat erom dat harten geraakt worden voor de eeuwigheid, zegt Alcorn dan ook. Toch weet ik niet of dat door dit boek bereikt wordt. Het duurt lang voordat men de draad en de bedoeling van het verhaal te pakken heeft. Bovendien is Bunyans Christenreis doordrenkt van bijbelse beelden en bijbelse taal en dat is Alcorns boek niet. Soms is het zelfs weinig geestelijk, bijvoorbeeld in de wijze waarop Nick met de Houthakker omgaat, het woordgebruik en de alledaagse taal waarmee God met Nick omgaat. Met een heel aantal dingen heb ik moeite. Dat neemt niet weg dat er veel in het boek is om over na te denken, zoals de woorden van de Houthakker: 'Je kunt het oversteken van de kloof niet verdienen. Je kunt alleen het geschenk ontvangen, waarvoor ik heb betaald. Erken dat je mijn huid hebt doorboord met je spijkers. vraag me je te verlossen van de schorpioen binnenin je en het web daarbuiten en het vliegende beest daarboven. Vraag me je de kloof over de helpen' (blz. 125). En de laatste woorden van het boek: 'Ik wandel tussen twee werelden. Ik sta op de rand van de eeuwigheid. Ik dank de Koning voor de tijd die Hij me heeft gegeven. Hier, in dit kortstondige raam van gelegenheid. Hier, in dit land van tweede kansen'.
Huizen              H. Veldhuizen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen