Zending: daar en hier

Is uw agenda verstopt?
Hoe zijn wij getuigen? Een prangende vraag, waar je als christen - als het goed is - al zoekend en biddend mee bezig bent. Je kunt dan denken aan allerlei evangelisatiewerkvormen. Zoals lectuur verspreiden, enquêteren, cursussen geven (bijvoorbeeld de Alpha-cursus of de Cursus Oriëntatie Christelijk Geloof) en koffieochtenden organiseren. Elke vorm heeft z'n voor en tegen. Maar over die werkvormen wil ik het nu niet hebben. Bij de vraag 'Hoe evangeliseer je?' denk ik vooral aan de agenda die je daarbij hebt. Je motieven, je houding, je doelen. Evangelisatiewerk heeft een doel. Dat wordt wel eens vergeten. Soms kunnen we het zo druk hebben met al ons vergaderen over het zendingswerk (de agenda staat vol!), dat we het doel - de eer van God en het behoud van mensen - uit ons oog, uit ons hart en ons gebed verliezen. Evangelisatie-evaluatie (hebben onze activiteiten beantwoord aan het gestelde doel? ) is dus van groot belang. Natuurlijk is niet alles te meten. Maar dat ontslaat ons niet van de plicht om kritisch naar onze abreid te kijken. Vergaderen we meer dan dat we eropuit gaan? En ook: gebruiken we de juiste benadering of moeten we zoeken naar iets anders? Hoe staat het met ons gebed, onze bewogenheid, onze toewijding, onze motieven? Zijn we doordrongen van de ernst van de zaak?

Hoe zijn wij getuigen? Daarover had ik onlangs een gedachtewisseling met een van de IZB-evangelisten. De discussie spitste zich toe op de vraag of je als evangelist een verborgen agenda hebt. Verborgen in de zin dat al je diaconale daden gezien moeten worden als aanloop, als franje voor de evangelieverkondiging. Hij zei: 'Getuigen doe je met woord én daad. Ook je daden zijn een getuigenis. Die hebben waarde in zichzelf. Vaak zijn we zo gericht op het "droppen" van de Boodschap, dat enkel het - zonder bijbedoelingen - omzien naar de naaste niet op waarde wordt geschat'. Ik wierp tegen dat daarmee alles natuurlijk niet gezegd is. 'Je wilt toch graag dat de ander tot bekering komt? Je evangeliseert niet als humanist, maar als christen met een opdracht. Natuurlijk, mensen tot bekering brengen is Gods werk. Dat kunnen wij dus niet, maar als evangelist zijn al je handelingen daar wel op gericht.'
De evangelist kon en wilde dat niet ontkennen. Toch voelden wij beiden dat hiermee de discussie niet gesloten is. Want dan zou ik hier met een waarschuwing moeten eindigen. Een waarschuwing aan al die ongelovige buurmannen en - vrouwen, aan al die buitenkerkelijken: pas op met christenen! Hoe aardig ze ook doen, zij willen wat van je! Ze hebben bijbedoelingen. Hun belangstelling is niet oprecht. Zij zien je alleen als evangelisatieobject.
Zo mogen wij als christenen niet te werk gaan. Wij hebben geen verborgen agenda. Maar wij hebben gelukkig (!) wel een agenda. Een agenda, waarin op elke pagina staat: 'De liefde van Christus dringt ons'. Dan is er gebed om getuige te zijn op de juiste wijze.

drs. R. Petri, medewerker voorlichting en fondsenwerving GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen