Kind in de kerk (1)

Priester of prikkeldraad
Zijn wij priester of prikkeldraad, dat is de kwestie, want het gaat in deze artikelen over onze kinderen.
Daarom vertel ik u eerst het verhaal van Japie uit een boek van Else Vlug. Zij schrijft: Wij hielden in een Utrechtse grachtkelder een kindersamenkomst. Toen wij na het bijbelverhaal de uitnodiging deden om de Heere Jezus te volgen liepen twee meisjes van 13 naar voren. En Japie. 'Wat wil jij', vroeg ik hem. 'Ik kom ook naar voren', zei hij resoluut. 'Maar wat wil jij hier dan? "Ik wil ook naar Jezus', zei Japie. Ik dacht: Nou ja, baat het niet, het schaadt ook niet. En terwijl ik met de twee tienermeisjes bad om hen bij de Heere Jezus te brengen, bad de kleine Japie mee. Thuis vertelde ik dat er twee meisjes de Heere wilden gaan dienen. Over Japie geen woord meer...
Tot een paar dagen later een vriendin bij me komt. 'Ken jij Japie?' Ik moest even nadenken. O ja, dat kleine jochie in de kelder. 'Is er wat met hem? ' 'Zijn moeder is bij mij geweest. Japie was stralend thuisgekomen en had alles over de kelder verteld. En toen gezegd: 'Mam, jij moet ook naar Jezus gaan. Hij maakt je hart helemaal schoon. En dan word je zo blij...' Tot zover Else Vlug.

Kinderdoop
In Mark. 10 zegt Jezus: 'Laat de kinderkens tot Mij komen en verhindert ze niet. Want derzulken is het Koninkrijk Gods.' Voor Japie van vijf bijvoorbeeld. Is het wonder dat de kerk in dit bijbelgedeelte een getuigenis vond voor de kinderdoop? Als Christus zulke dingen zegt over zijn Koninkrijk en over de kinderen, zouden diezelfde kinderen dan ook niet het teken en zegel van dat Koninkrijk mogen ontvangen?
Is alles daarmee geregeld voor onze kinderen? Gods rijke beloften werken nooit automatisch. Laat ik dit zeggen: Onze kinderen dragen vanaf hun doop aan hun voorhoofden mee dat ook voor hen de deur wijd open staat. En verder heeft de Heere het voor een groot deel in onze handen gelegd. Met daarbij deze indringende vraag: Zijn wij priester of prikkeldraad? U begrijpt de tegenstelling. Else Vlug zou met haar houding bijna een prikkeldraadversperring rond Jezus geworden zijn. Dertien jaar - dat ging nog. Maar een jochie van vijf?
Zo dachten de discipelen ook. Maar die worden door Jezus bestraft. Daarom vinden wij het allemaal een mooie geschiedenis. En we vinden het een mooi versje: Eens brachten de moeders de kinderen tot Jezus. Maar dat staat er niet. Ook niet bij Mattheüs. Ook niet bij Lukas. Zo gemakkelijk komen vaders niet van de geloofsopvoeding af. En ook de broeders van kerkenraden niet. En ook de HGJB niet. De keuze van dit thema binnen de HGJB is dus niet omdat we zo graag de trends van de andere hervormde modaliteiten willen oppakken. Of omdat we een beetje evangelisch willen doen. Of een beetje modern. Het is eenvoudig omdat kinderen er volgens Christus werkelijk helemaal bij horen.
Dat weten we natuurlijk weL Maar we weten het misschien toch niet goed genoeg. Kinderen horen erbij, zeggen we dan, omdat ze de toekomst van de kerk zijn. Dat is natuurlijk helemaal waar. Zonder kinderen en jongeren sterft de gemeente binnen een generatie uit. Toch is dat sociologische motief christelijk gezien te mager. Kinderen zijn niet de toekomst van de kerk, ze zijn de kerk. Want ze zijn niet alleen een beetje, maar helemaal in Gods genadeverbond opgenomen. Een kind van drie heeft precies evenveel toegezegd gekregen als haar grootvader van 83. Beiden zijn volwaardige leden van Christus gemeente. Onze kinderen zijn natuurlijk van hun vaders en moeders. Dat zullen we zo laten. Maar, zei de Heere bij hun doop: ze zijn ook van Mij! Daarom danken we bij elke doopdienst ook zo hartgrondig als we met het doopformulier zeggen: Almachtige God en Vader, wij danken en loven U dat Gij ons en onze kinderen door het bloed van uw lieve Zoon Jezus Christus, al onze zonden vergeven en ons door uw Heilige Geest tot lidmaten van uw eniggeboren Zoon en alzo tot uw kinderen aangenomen hebt!

Bekering en wedergeboorte
Maar moeten onze kinderen dan eigenlijk niet eerst tot bekering komen wil dat echt gelden? Moeten ze niet eerst gaan geloven? Moeten ze niet eerst wederomgeboren worden? Antwoord: nee. Dat is het hele evangelie omdraaien en Gods genade doorstrepen. Het is juist andersom: Vanwege Gods krachtige toezegging zullen we met reikhalzend verlangen uitzien naar bekering en wedergeboorte van onze kinderen. Sterker nog: we zullen die wedergeboorte ook verwachten en het vreemd vinden als ze erg lang uitblijft. Want onze Heere zal zich toch niet vergissen in wat Hij staat uit te delen bij de Heilige Doop? Toen ik dat verhaal van Else Vlug las kreeg ik iets van een schok. Op haar methode van naar voren laten komen kun je misschien kritiek hebben. Maar geloof ik nog dat de Heere eropuit is om onze kinderen wederomgeboren te laten worden? Ja, dat geloofde ik wel. Maar op mijn tijdbalk begon dat meestal bij een jaar of zestien, zeventien. Wat is nou een jochie van vijf, begrijpt u?
Gelukkig mogen we weten dat onze Heere eropuit is om kinderen van vijf door Woord en Geest tot waarachtige bekering te brengen. Zeker in onze tijd, waar de duivel eropuit is om kinderen van vijf en zes tot waarachtig ongeloof te brengen. Wee ons wanneer wij dan als volwassenen een prikkeldraadversperring vormen zoals de discipelen.
Het zijn niet alleen de bekende kinderzegen gedeelten die ons waarschuwen om kinderen niet te vergeten. Ik herinner u aan Deut. 6 waar opgedragen wordt om 24 uur per dag bezig te zijn met het inprenten van Gods woorden bij onze kinderen. Wat op jonge leeftijd onze harten binnenkomt blijft er het langste zitten. Ook denk ik aan die indrukwekkende boete- en bekeringssamenkomst in Joel 2 : 15, 16, waar zelfs de zuigelingen uitgenodigd zijn om naar de kerk te komen! Ongetwijfeld ook omdat zuigelingen precies dezelfde genade van God nodig hebben als ieder ander.

Nieuwe aandacht nodig
Het is een zegen dat in de tijd van de reformatie weer nieuwe aandacht voor het kind groeide: leerdiensten 's middags waarbij in de kerk de jonge kinderen de Heidelbergse Catechismus werd overhoord en uitgelegd!
Wie regelmatig tv kijkt kan ook beseffen dat het hoog tijd geworden is om onze kinderen werkelijke aandacht te geven. De talloze kinderprogramma's hebben dat allang door. En in veel van die kinderprogramma's heeft de satan al ruim voldoende hellegif gestrooid om onze kinderen voorgoed te verderven. En wie een beetje de kinderreclame's volgt hoeft nauwelijks meer overtuigd te worden van het feit dan in onze samenleving kinderen op allerlei manieren rechtstreeks beïnvloed worden. Ze worden geprogrammeerd om vooral consument te zijn en niet altijd van de beste dingen.
Als gevolg van dit mediabombardement moeten onze kinderen steeds jonger heel belangrijke beslissingen nemen. Tracy, een moeder van dertien jaar werd geciteerd in Readers Digest. Ze zei tegen haar onderwijzer: Toen u elf was speelde u met knikkers, wij gaan met elkaar naar bed.
Stel je nu voor dat onze Tracy's, Eveliens, Jokes, Roelofs, en Willems voor die tijd niet geleerd hebben om hun hart aan de Heere te geven! Maar stel je nu ook eens voor dat wij onze erediensten, preken, geloofsopvoeding thuis en jeugdwerk zo ingericht hebben dat die meest wezenlijke vraag onze Jokes tot hun twaalfde nooit bereikt heeft. Bijvoorbeeld omdat onze taal voor Joke onverstaanbaar is, omdat onze liederen voor haar niet te vatten zijn, omdat een gemeente vindt dat Joke of muisstil moet zitten of liever thuis blijven moet, enz. Maar dan zijn we meer prikkeldraad dan priesterlijk bewogen!

Bergschenhoek              W. Markus

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen