Kind in de kerk (3)

Mogelijkheden
In dit laatste artikel wil ik ten slotte een aantal mogelijkheden aanreiken om kind en kerk nog dichter bij elkaar te brengen. Om te beginnen zou er veel gewonnen zijn als kerkenraden deze dingen naar de gemeenten toe (weer) helemaal duidelijk maken. Misschien kunnen zij er eerst zelf binnen hun eigen vergaderingen over nadenken. En als het besef: onze kinderen horen er helemaal bij - niet met het oog op straks, maar met het oog op nu - als dat weer helemaal helder is dan groeit denk ik als vanzelf echte ruimte voor onze kinderen in de eredienst.
Dan zullen wij kinderen niet alleen halverwege de preek een leuk verhaaltje vertellen, maar zullen we gaan beseffen dat wij door onze prediking kinderen naar Jezus mogen leiden.
Een mooi verhaal mag best, denk ik. Dat hoop ik tenminste, want ik hou daar erg van. Maar belangrijker is dat een voorganger af en toe eens tegen de kinderen zegt: 'Nu jullie, jongens en meiden, de Heere Jezus wil jullie ook helemaal hebben. Daarom doet Hij Zijn armen vanmorgen om jou heen. Maak je maar een beetje klein, zo heel klein, dan voel je het nog beter. En als ik zometeen de hele kerk de zegen van God meegeef dan krijgen jullie die natuurlijk ook. Als je dan ziet dat ik zo doe (zegenende handen) dan mag jij denken: Nou legt de Heere Jezus zelf Zijn hand op mijn hoofd! En als jullie dan vanavond gaan bidden voordat je gaat slapen, zeg dan maar: Heere Jezus dank U wel dat ik helemaal bij U mag horen. Wilt U mij daarbij helpen? Zullen jullie dat bidden vanavond? Steek je vinger maar op!'
Zoiets. Dat hoeft natuurlijk niet in elke dienst. En het kan ook heel anders. Maar laten er regelmatig momenten in de prediking zelf zijn waardoor de kinderen betrokken worden bij de kern van het evangelie.
Om die betrokkenheid te vergroten wordt in Bergschenhoek voor elke morgendienst door de werkgroep Kind en Eredienst een half A-viertje gemaakt met vragen / invuloefeningetjes / ruimte voor een tekening rond het thema en de preek en de liederen van de betreffende dienst. Dat betekent uiteraard dat de voorganger wel op tijd de dingen klaar moet hebben. Maar dat is ook om andere redenen alleen maar aan te bevelen. Voor alle kinderen is een plankje gemaakt met potlood waarop en waarmee zij hun blaadje kunnen invullen. Alle ouders krijgen regelmatig instructie hoe hiermee in de dienst en ook thuis om te gaan (thuis een poosje ophangen, daarna in plakboek, enz.)
Ik hoef hier niet te vertellen dat onze oude psalmen voor kinderen nogal eens onbegrijpelijk zijn. Dat is overigens niet zo erg als sommigen misschien denken. In het leven zijn geweldig veel dingen voor kinderen onbegrijpelijk, terwijl ze er toch van genieten. De wijding en warmte die ervan uitgaat als een gemeente met overgave Psalm 42 : 1 zingt zal het hart van onze kinderen zeker raken. Maar het is natuurlijk niet verkeerd als de dominee een keer uitlegt wat de mooie beelden van dit lied betekenen. Want Joke ziet tenslotte ook niet elke dag een hijgend hert voorbijlopen. 'En, Joke, misschien verlang jij ook wel naar de Heere God, net als zo'n mooi hert dat geweldige dorst heeft maar geen water kan vinden. Weet je, juist als je veel van de Heere Jezus houdt dan verlang je ook erg naar Hem. Dat klopt hè?' En dan zie je Joke 'ja' knikken. En thuis vraagt ze of pappa ook wel eens heel erg naar de Heere Jezus verlangt...
In sommige gemeenten zal er ruimte zijn om kinderen af en toe een kinderlied te laten zingen dat zij op school of op club geleerd hebben. Dat is dan mooi - ook al is het zingen van de schoolpsalm van de week zeker even mooi. Vooral als er van die psalm dan twee of drie verzen gezongen worden, waarbij het schoolvers alleen door de kinderen en de vrouwen gezongen wordt.
Misschien dat er in uw gemeente ruimte kan groeien of al ruimte is om bij de doop de kinderen naar voren te laten komen. Dat heeft iets goeds. Zo kunnen ze het water zien. En misschien af en toe even voelen. En de predikant kan dan letterlijk en figuurlijk heel dichtbij iets over de doop vertellen.
Bijvoorbeeld met twee touwtjes. 'Dat ene touwtje ben jij.. Dat andere touwtje houdt de Heere God in de hemel vast. Nu ga ik ze aan elkaar knopen. Hoe harder ik trek, hoe vaster die knoop! Weet je waar nu de doop op lijkt? De doop lijkt op die knoop!' Af en toe iets laten zien als heel sobere ondersteuning van wat je zegt kan jong en oud helpen. Gods beloften van de nieuwe hemel en aarde werken als een verrekijker. Als je er doorheen kijkt zie je wat dichtbij is even niet meer en wat ver af is komt dichtbij. Daarbij kun je het laten. Maar je zou in zo'n dienst ook een verrekijker op de rand van de preekstoel kunnen neerzetten.
Vergeving geloven is helemaal zwart zijn en het ervoor houden dat je wit bent. Zo'n beeld is duidelijk. Maar een zwart velletje waar je een wit velletje overheen legt, maakt het wonderlijke van Gods vergeving bijna tastbaar.
Als er een keer gecollecteerd wordt voor een doel dat kinderen aanspreekt, spreek kinderen dan ook aan en vertel in hun taal waarvoor het geld bestemd is.
Rondom de gebeden zijn ook mooie dingen mogelijk. Voorbede voor de kinderen zelf / school / ziekte / kinderen die honger hebben in andere landen / kinderen die Heere Jezus niet kennen. Maar dan wel in de taal van het kind! Het aanreiken van speciale voorbeden door een groep van de zondagsschool of club zal de betrokkenheid van kinderen zeker vergroten. Het gemeenschappelijk gebed wordt zo ook voor hen gemeenschappelijk!
In verschillende gemeenten zijn er op bid- en dankdagen 's middags diensten die helemaal afgestemd zijn op de kinderen. Een prachtige mogelijkheid om zo kinderen een keer extra ruimte te geven.
Er is nog veel meer te noemen. Eén ding nog: laten we onze kinderen bij de overgang van zondagsschool naar catechisatie bemoedigen door hen in een dienst naar voren te laten komen, uit te leggen hoe mooi catechisatie is, heel speciaal aan hen op deze zondag Gods zegen te geven en dan Psalm 134 : 3 staande toezingen.
Daarna begint er een ander hoofdstuk: Tieners in dé kerk. Maar in deze artikelen zou ik me beperken tot de kinderen. Daarom ga ik nu een punt zetten. Nog één verhaaltje. Toen Spurgeon thuiskwam van een preekbeurt vroeg zijn. vrouw: 'Hoeveel mensen zijn er tot geloof gekomen? ' 'Tweeënhalf', zei Spurgeon. 'Wat bedoel je daarmee? ', vroeg zijn vrouw. 'Bedoel je: twee volwassenen en een kind? 'Nee', antwoordde Spurgeon, 'ik bedoel, twee kinderen en één volwassene. Want een volwassene heeft de helft van zijn leven al achter de rug. Een kind heeft het hele leven nog voor zich!'

Bergschenhoek               W. Markus

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen