Namen noemen (15)

MOZES
Een van de meest voorkomende namen uit de Bijbel is die van Mozes. Hij wordt maar liefst 867 keer genoemd. In het Nieuwe Testament komt hij bijvoorbeeld meer voor dan Abraham en David, om twee andere bekenden uit het Oude Verbond te noemen. Het behoeft geen nadere uitleg dat de drager van deze naam in Gods openbaring een sleutelpositie heeft ingenomen.
De naam Mozes wordt afgeleid van het werkwoord 'trekken'. Het Hebreeuwse 'Mosheh' zou daar een vorm van zijn. Uiteraard moeten we dan denken aan de geschiedenis van zijn wondere bewaring, toen hij als kind, dat in Egypte niet mocht leven, door Farao's dochter uit het water werd gehaald. Deze prinses adopteerde het Joodse jongetje tot prins van Egypte, nadat zij het eerst nog enkele jaren door zijn eigen moeder Jochebed had laten verzorgen. We lezen in Ex. 2 : 10: 'En toen het knechtje groot geworden was, zo bracht zij het tot Farao's dochter, en het werd haar tot zoon; en zij noemde zijn naam Mozes, en zeide: Want ik heb hem uit het water getogen'. Dat beeld van getrokken worden uit de dreigende wateren van de dood komt in de Bijbel meer voor. In Psalm 18 : 17 (= 2 Sam. 22 : 17) horen we hoe David zijn redding door Gods machtige hand ervaren heeft: 'Hij (de HEERE) zond van de hoogte, Hij nam mij, en trok mij op uit grote wateren'. Voor het werkwoord 'optrekken' lezen we het Hebreeuwse woord 'masjah'.
Het feit dat Farao's dochter haar adoptiekind deze naam gegeven is opmerkelijk. Kende zij het Hebreeuws zo goed, dat ze hem daarom zo noemde? Wilde ze dat er een blijvende herinnering zou zijn aan zijn armzalige afkomst, Opdat de jongen haar voor altijd dankbaar zou zijn dat zij hem daaruit gehaald had? Heeft ze misschien aan zijn eigen moeder gevraagd hoe de redding uit het water in het Hebreeuws tot naam kon worden van het kind? Of is de naam Mozes uit het Egyptisch te verklaren. Het woord 'mos' betekent in het Egyptisch 'zoon'. We zien dat bijvoorbeeld in de naam van de farao Tutmoses ('zoon van Tut'). 'Mozes' zou dan in de taal van zijn redster een halve naam zijn, waarbij niet wordt ingevuld van wie dit kind de zoon is. Hoe het ook zij, opmerkelijk is dat deze naam zowel in het Hebreeuws als in het Egyptisch een zinvolle betekenis heeft. Het is goed mogelijk om deze naam vanaf de oorsprong te zien als een Hebreeuwse woordspeling op het Egyptische woord voor 'zoon'.
Mozes zou later Gods instrument worden om Zijn volk uit de slavernij op te trekken en in het verbond van Sinaï tot zich te trekken. Voordat hij door God geroepen werd was zijn naam een heilzame herinnering aan zijn afkomst. Calvijns uitleg is het vermelden waard. Hij zegt: God heeft als met een uitgestoken hand Zijn knecht naar Zich en naar het lichaam van de Kerk teruggehaald, toen Hij in de naam de herinnering van zijn afkomst verschafte. (...) De dochter des konings heeft dit weliswaar allerminst verwacht; zij had liever gewild dat de herinnering aan zijn geslacht begraven was. Maar God, die de woorden voorgezegd en geformeerd heeft voor de ezelin van Bileam, heeft evenzo de tong van deze vrouw gedreven, zodat zij een luisterrijk getuigenis zou geven van een zaak, waarvan zij liever had gewild dat ze in het vergeetboek geraakt was. En hoewel zij Mozes liever bij zich wilde houden, was zij hem toch tot leidster en meesteres om weer naar zijn geslacht om te zien'. 

M. A. van den Berg

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen