Boekbespreking

Gerard van den Boomen, De crypte is onze kerk. Tien jaar drugspastoraat, uitg. Meinema, 140 blz., ƒ24,50.
De journalist Gerard van den Boomen liep een aantal maanden mee in het drugspastoraat in Amsterdam. Dit boek is de neerslag van wat hij gelezen, gezien en gehoord heeft. In een inleidend hoofdstuk lezen we over het ontstaan van het drugspastoraat. Er zijn twee pastores, de een rooms-katholiek, de ander Ned. hervormd, voor intensief pastoraat aan druggebruikers (en eventueel aan hun familieleden) en voor de wekelijkse vieringen in de Petrus- en Pauluscrypte (een overblijfsel van een Middeleeuws klooster), waar gemiddeld veertig bezoekers (druggebruikers) komen. Kernwoorden zijn gastvrijheid, ontmoeting en verkondiging. Eén hoofdstuk is gewijd aai hoe het in zo'n viering toegaat, andere hoofdstukken gaan over het spreekuur, waar een druk gebruik van gemaakt wordt, over het op vanghuis, waar ruim honderd mensen, die geen eigen woning hebben, toeven en over de jaarlijkse reis naar Lourdes. De overige hoofdstukken bevatten interviews met de beide pastores, met anderen die nauw bij het drugspastoraat betrokken zijn, met druggebruikers, een aidspatiënt en een ex-druggebruiker annex prostituée die een grote wending in haar leven onderging en christin werd.
Ik moet zeggen dat veel van wat beschreven wordt indrukwekkend is. We lezen van hiv-besmetting, aids, dakloosheid, enz. en van het leven van een druggebruiker dat zich vaak afspeelt tussen verslaving en neiging of poging tot zelfmoord. Amsterdam telt ruim vijfduizend problematische hard-druggebruikers, van wie velen aids blijken te hebben en van wie er in enkele jaren tweehonderd overleden. Druggebruik is dikwijls gevolg van mishandeling, incest, het huis uitgezet zijn na een scheiding, toen er een nieuwe vader of moeder kwam, enz. Daarom mag er zeker de bewogenheid van Christus zijn met mensen die aan de rand van de samenleving terechtkwamen.
Met een aantal dingen heb ik grote moeite, bijvoorbeeld met de principiële openheid voor elke religie. Een van de pastores spreekt uit dat hij advent en ramadan met elkaar wil verbinden en dat hij hoopt dat de oecumene onder christenen zal uitgroeien tot een oecumene van alle geloven en overtuigingen. Ik begrijp dat je in het drugspastoraat niet direct met het evangelie kunt aankomen, maar het uitgangspunt dat Jezus de Christus is mag er toch wel zijn. Het werk blijft zo steken in het solidair zijn met mensen, wat niet niets is, zeker niet als dat gebeurt in de naam van Jezus Christus, maar als het meer niet is wordt m.i. de belangrijkste dimensie gemist. Het tweede is, dat gezegd wordt: 'Ik wil hen niet aansporen om af te kicken, ik wil gewoon samen met hen zijn'. Duidelijk is dat andere hulpverlenende instanties, die met even grote bewogenheid in het drugspastoraat werkzaam zijn, daar anders over denken. Ondanks deze bezwaren acht ik het een boek, goed om te lezen voor ieder die zich in het werk onder drugverslaafden wil verdiepen.

Huizen                H. Veldhuizen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen