Zending: daar en hier

'Een zendingsreis'
Het was zo rond de klok van tienen. De eerste lessen zaten er op en gezellig deden we ons als studenten en docenten in de schaduw van een boom te goed aan een tussendoortje. Een atol - een soort aftreksel van gekookte rijst - en tortilla's met wat kippenvlees of kruiden ertussen. En dan komen de tongen dikwijls los.

Eén van m'n studenten, Edwin, vertelde hoe hij als jongen van een jaar of 17 een zendingsreis had ondernomen. Samen met een vriend waren ze op weg gegaan om het Evangelie te verkondigen. 'Hoeveel geld heb jij', had hij hem gevraagd. 'Wel, niet meer dan 50 cent.' 'Maar ik heb nog ruim een quetzal', antwoordde zijn vriend. 'Samen moeten we dan toch ergens kunnen komen, een eind richting het oosten.'
Met stropdas voor gingen de twee heren op weg. Met hun geld kwamen ze niet erg ver, maar ze hoopten dat de buschauffeur wel zou vergeten hoe ver ze mee mochten voor hun geld. Maar ruim een kilometer voor de plek waar ze konden komen, galmde het door de bus: 'Die twee heren met stropdas, willen die zich klaarmaken om de bus te verlaten?'
'Welnu, daar stonden we dan. Erg ver waren we niet gekomen, maar we waren vol vertrouwen dat God ons zou helpen. Eigenlijk had ik het niet meer van de dorst. De hitte was afmattend, maar geld hadden we niet meer.'
Ze zochten de eerste de beste kerk op en vroegen of ze er mochten preken. Helaas, die dag was er geen dienst. Maar de predikant had nog wel wat van de collecte, dan konden ze tenminste verder. En zo gingen ze op pad naar een volgend dorp. 'Kom', zei z'n vriend, 'hier bij dit huis, laten we hier het Evangelie brengen.' Beide heren stapten op het huis af. 'Goedemiddag mevrouw, wij komen u het Evangelie van Jezus Christus brengen', zei z'n vriend. Een dame kwam naar buiten. 'Wel beste vrienden, dankzij God ben ik al christin, maar kom binnen, het avondeten staat net klaar.'
'Daar zaten we', vertelde Edwin, 'hadden we gedacht te preken, nu zaten we aan een maaltijd. Maar al spoedig vertelde onze gastvrouw ons dat er 's avonds een dienst gehouden zou worden in de kerk. Daar waren we natuurlijk welkom. En zo gingen we 's avonds naar de kerk van het dorpje. M'n vriend mocht een paar woorden spreken in de dienst en mij werd gevraagd een lied te zingen. En dat was het dan. Enigszins bezorgd was ik over hoe we verder moesten. Maar net voordat de predikant de zegen wil uitspreken, staat een van de ouderlingen op en zegt: "Broeders en zusters, vanavond mochten we enkele jonge broeders in ons midden hebben en een zegen ervaren. Maar dikwijls vergeten we dat wat ze óók nodig hebben. Ik stel voor dat we een collecte organiseren, zodat onze broeders het werk elders voort kunnen zetten".'
'De volgende dag konden we weer verder, om het Woord van God onder de mensen te brengen.'

Ik stond verbaasd. Natuurlijk, het was geen wereldreis, maar toch! Wat een vertrouwen in Gods voorzienigheid. Een vraag naar onszelf: Hoe gaan wij daar zelf mee om? Zouden we ook die moed hebben gehad?

B.Stolk
Secr. Missionaire Vorming GZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen