Boekbespreking

Ds. P. van der Kraan, ds. A. J. van den Herik, A. Pals, Leren om te leven, thematische lessen voor 14-15-jarigen, deel 2a, 87 blz., ƒ14,95, Uitgeverij Groen te Heerenveen 2000.

In de catechesemethode Leren om te leven is een nieuw deeltje uit. Nadat reeds eerder het eerste deel voor de jongste groep tot 14 jaar was klaargekomen, is er dan nu het tweede deel van het vervolg voor jongeren van 14 tot 16 jaar. De samenstelling van de schrijvers is veranderd. Drs. N. A. Broer werkte mee aan het eerste deel, A. Pals werkte in zijn plaats mee aan de totstandkoming van dit tweede deel. Voor mij ligt het boek dat de jongeren krijgen. Of er ook nu weer een handleiding voor de catecheet bij hoort, weet ik niet. Ik heb het in elk geval niet ontvangen. Ook weet ik niet of er weer een les- en werkboekje is, zoals bij het eerste deel.
In dit tweede deel worden in negentien lessen acht thema's behandeld uit de geloofsleer. Het gaat om de volgende thema's: God leren kennen; De Heere onze God; Christendom en de wereldgodsdiensten; De Bijbel; Onze Schepper en Onderhouder; Wie ben ik? ; Zonde en genade; De weg van Gods heil. Elke les bestaat uit een vaste opbouw. Na een intro, volgen een bijbelstudie, informatie, onthouden, verwerking en gesprek. In elke les zijn illustraties opgenomen. Het taalgebruik sluit volgens mij aan bij de doelgroep. De illustraties zijn wisselend van kwaliteit. Hier en daar zijn er in de lessen overlappingen met het eerste deel. Het geheel maakt op mij een positieve indruk. En toch moet mij iets van het hart. Wat ik nu niet zo goed begrijp is het volgende. In deel 1 van deze methode is gekozen voor een sterk cognitieve aanpak. Dat was - althans zo heb ik het begrepen - een principiële keus van de schrijvers. Daarin onderscheidde deze methode zich van andere methoden in hervormd-gereformeerde kring en zocht ze haar bestaansrecht. Ik heb het goed recht daarvan in een artikel in de Waarheidsvriend beschreven. Dit uitgangspunt is echter in dit tweede deel verlaten. De methodiek is er nu veel meer op gericht om tot een (leer)gesprek te komen met de jongeren over de genoemde thema's. Maar dan denk ik: waarin onderscheidt zich deze methode nu van reeds bestaande methoden onder ons? Te meer daar ze ook in volgende delen de Heidelbergse Catechismus zal behandelen. Er is - ik benadruk dat nogmaals - het gevaar van versnippering onder ons ('Korinthesering') . Of is het gewoon de postmoderne cultuur die ook onder ons is doorgedrongen? Of wil elke uitgever zijn catechesemethode? Afgezien van de vele positieve kanten die deze methode heeft, denk ik toch dat we veel meer de handen moeten ineenslaan en tot een methode moeten komen, die zoveel variatie biedt dat ze in de meeste gemeenten gebruikt kan worden.

Waddinxveen              W. Verboom

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen