Zending: daar en hier

Hoe zien we de gemeente?
De toerusters van de IZB doen hun werk ten dienste van de gemeente. Dat kan dan ook alleen in een goede samenspraak met de gemeenten en hun predikanten. Dat laatste is niet zo eenvoudig als het lijkt. De goede wil zal er in de meeste gevallen wel zijn, maar vaak is er het praktische probleem, dat we allemaal even druk zijn. Nogal eens komen IZB-toerusters een groep gemeenteleden begeleiden, die willen groeien in getuigend gemeente-zijn zonder dat hier een duidelijk kerkenraadsbeleid achter zit. Predikanten nemen vaak geen tijd zich te verdiepen in wat hier gebeurt. Dat alles is niet zo vruchtbaar. Vandaar dat we heel blij zijn met die situaties waarin het anders is. Zo begeleidt de IZB sinds een paar jaar enkele gemeenten voor langere tijd, waarbij in eerste instantie ondersteuning geboden wordt aan predikant en kerkenraad. Die ontwikkeling willen we graag stimuleren.

Ontmoeting
Op 24 augustus hadden we als toerusters een intensieve ontmoeting met twee predikanten die inmiddels geruime tijd ervaring hebben met onze begeleiding. Zij zijn beiden predikant in dorpsgemeenten die bekend staan als behoudend en meelevend. Zij zeiden beiden blij te zijn met onze begeleiding om te groeien in missionair gemeente-zijn. Toch hadden ze ook een belangrijke vraag. Gaat de IZB niet uit van een optimistischer kijk op de gemeente dan op grond van de praktijk verantwoord is? Wij ontmoeten, zo zeiden deze predikanten, in onze gemeenten zoveel lauwheid, halfheid, ongeïnteresseerdheid, dat we het gevoel hebben dat een groot deel van de gemeente zelf zendingsterrein is. Veronderstelt de IZB niet te veel geloof in de gemeenten? Wanneer ze de hele gemeente in deze tijd oproept meer zendingsgemeente te zijn voor de mensen om haar heen, overschat ze dan niet de geestelijke draagkracht van de gemeente?

Samen leven
Ik heb de vragen hierboven iets scherper geformuleerd dan ze gesteld werden, maar dat heb ik ook expres gedaan, omdat we deze geluiden meer horen. Soms zijn het geen vragen, maar aanklachten: de IZB is veel te optimistisch over de gelovende gemeente, staat niet achter een onderscheidenlijke prediking, gaat uit van een verondersteld geloof zoals de Gereformeerde Kerken vroeger uitgingen van een veronderstelde wedergeboorte. Dit is echter een misverstand. Dat kwam er in ieder geval in ons gesprek op 24 augustus heel duidelijk uit. Wij zien absoluut niet alle gemeenteleden als ware gelovigen. Wij zijn echter van mening, dat je de roeping tot getuigenis en dienst niet spaarzamelijk aan de orde moet stellen omdat er zo weinig echte gelovigen zijn. De confrontatie met de roeping zout en licht te zijn, zal juist ook ontdekkend kunnen werken. Dat is het eerste.
Het tweede is dit: mensen die steeds wat betreft het geloof in de schemering blijven hangen, kunnen een doorbraak gaan ervaren, wanneer ze ingeschakeld worden. Bonhoeffer spreekt in zijn boek Navolging in dit verband over een eerste stap. Dat is geen oproep tot werkheiligheid, maar de weg waarin God in ons verder kan werken. Onlangs sprak ik een jongen die deze zomer Dabar-werk deed. Ik wist helemaal niet dat het geloof zoveel voor mij betekende, zei hij. Maar door die uitdagende vragen van al die tieners, werd het voor mezelf steeds helderder. Een van mijn leermeesters zei altijd: Al vissende wordt men vis. Dat bedoelen we bij de IZB wanneer we heel de gemeente oproepen tot getuigend christen-zijn. Er worden vaak te snel etiketten geplakt, terwijl we elkaar zo nodig hebben. Laat het gesprek voortgaan. Wij van onze kant zullen er de tijd voor proberen vrij te maken.

W. Dekker,
predikant vorming en toerusting IZB

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen