Open Brief aan de synode van de Sow-kerken (3)

Utrecht, september 2000

Geachte zusters en broeders,

Dit is nu reeds de derde brief die ik u schrijf betreffende mijn oproep aan u - namens zeer velen in onze kerken - om in de SoW-kerken op één en dezelfde dag een boetedoening/schuldbelijdenis uit te spreken tegenover het joodse volk en tegenover de God van Israël, over de harde, wrede, onchristelijke manier waarop we in het verleden, tot in het heden, als christenen ons tegenover hen hebben misdragen. Het blijkt dat in het complexe geheel van het synodebestuur brieven zoals de mijne de synodeleden helemaal niet bereiken. Want de moderamina en de raden behandelen dergelijke schrijven en het is aan hen om te bepalen op welke wijze u van mijn oproep zult horen. Er blijft mij dus geen andere weg open dan door u persoonlijk mijn drie brieven toe te zenden. Ik verzoek u dringend om als mondige synodeleden de moderamina te verzoeken dat deze uiterst belangrijke zaak in de synode zelf besproken zal worden.
Ik ben gaarne bereid om deze hele zaak persoonlijk op de vergadering van de synode toe te lichten. Echter, ik kan dit alleen doen als u de moderamina verzoekt om mij als adviseur te laten spreken. Omdat mijn eerste brief in enkele kerkelijke bladen óf verkort óf in zijn geheel is opgenomen, koester ik de hoop dat u in elk geval reeds van mijn oproep gehoord hebt. Nu kunt u de tekst - alsmede de preekschets over Gen. 12 : 3 - zelf lezen.
Tot mijn vreugde heb ik inmiddels - op donderdag 6 juli - een onderhoud mogen hebben met dr. B. Plaisier. Daarbij waren eveneens dr. H. Vreekamp en drs. J. Littooij namens de Raad voor Kerk en Israël aanwezig. Het lijkt mij dat ik zeggen mag, dat we elkaar op een directe, open wijze hebben mogen ontmoeten. Het bleek dat er een paar misverstanden bestonden. Met nadruk verklaar ik daarom dat het zeker niet mijn bedoeling was om het werk van de Raad voor Kerk en Israël de zwarte piet toe te spelen. Ik heb in mijn brieven niet over hun werk gesproken, maar geconstateerd, op grond van persoonlijke ervaring én op grond van diverse ontmoetingen met velen binnen onze kerken, dat de verbondenheid met Israël - want daar liggen onze wortels - niet leeft in heel wat gemeenten. Dat verontrust mij zeer. Het is zeker niet de bedoeling geweest van mijn brieven om deze raden aan te vallen. Verder ben ik dankbaar dat deze raden de gemeenten oproepen tot omkeer in hun houding tegenover het joodse volk op de eerstkomende Kerk en Israëlzondag, 1 oktober 2000. Mag ik het populair aldus verwoorden: het is niet: óf hun oproep óf de mijne, maar: én én. Dan zou 1 oktober 2000 een stap kunnen zijn die ten slotte voert naar deze schuldbelijdenis tegenover Israël.
Het moderamen van de SoW-kerken is bij de boeteviering, uitgaande van de groep: Het millenniumgebed, aanwezig geweest. Ook dat verheugt mij. Maar er is ook toen niet officieel gesproken namens de SoW-kerken. Dat nu is precies datgene waartoe ik u allen met klem blijf oproepen. Het zou grote invloed kunnen hebben op het denken en handelen van de gemeenten binnen onze kerken als u als synode hen oproept om op die ene, nader aan te wijzen zondag officieel schuld te belijden tegenover het joodse volk én tegenover de God van Israël. Zou dit mogelijk tot een bewuste verandering van de houding van veel gemeenten kunnen leiden? Het zou tevens een bemoediging mogen betekenen voor Gods volk Israël als de SoW-kerken van Nederland zich op deze wijze officieel met hen solidair zouden willen verklaren.
Deze schuldbelijdenis is uitermate noodzakelijk. Die mag daarna dan concreet gemaakt worden in een positieve benadering van de SoW-kerken jegens Israël. Deze vloeit automatisch voort uit deze boetedoening! Daartoe stel ik de volgende zaken voor:
1) Het 'Beklag Gods' wordt uit onze liturgie verwijderd omdat we niet meer verdedigen dat dit niet als antijoods bedoeld is, maar omdat als doorslaggevend ervaren wordt wat de joden hierover zeggen en wensen.
2) Het Werelddiaconaat organiseert een collecte voor een bepaald doel in Israël. Tevens organiseren zij een inzameling voor een doel waar jood en Palestijn positief samenwerken.
3) De synode roept de gemeenteleden op om het land Israël te bezoeken, zodat zij met eigen ogen zullen zien waar God aan de wereld de Bijbel heeft gegeven en waar Hij in zijn volk Israël én in de jood Jezus, onze Heer, Zijn 'voetstappen' op aarde heeft gezet.
In de hoop dat u beseft hoe intens belangrijk deze oproep is voor kerk en samenleving, en hoe groot uw verantwoordelijkheid is in deze, groet ik u in broederlijke verbondenheid,

Dr. Willem S. Duvekot,
De Muinck Keizerlaan 13,
3555 JT Utrecht

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen