Ongelukken in de pastorie... (2)

Aan het slot van het eerste artikel over 'ongelukken in de pastorie' heb ik met name aandacht gevraagd voor twee gebeds-aspecten als wapenen in de preventie met het oog op die ongelukken, namelijk 1. het gebed van de dienaar van het Woord voor Gods aangezicht 2. het gebed van de gemeente vóór de dienaar van het Woord voor Gods aangezicht Over beide wil ik proberen iets te schrijven, tot lering van dienaar en gemeente, gemeente en dienaar.
Eerst dan iets over de stille tijd van de dienaar van het Woord. Juist ook voor een druk bezig zijnde dominee in de aan zijn zorgen toevertrouwde gemeente gelden de bekende woorden van Guido Gezelle:
Gij badt op enen berg alleen,
en... Jesu, ik en vind er geen
waar 'k hoog genoeg kan klimmen
om U alleen te vinden
De wereld (in dit geval m.n. de eigen gemeente, GH) wil mij achterna
al waar ik ga of sta
of ooit mijn ogen sla;
en arm als ik en is er geen; geen één;
die nood hebbe en niet klagen kan;
die honger en niet vragen kan;
die pijne en niet gewagen kan
hoe wee het doet!
O, leer mij, arme dwaas
hoe dat ik bidden moet!

Rumoerig
We leven, anno 2000, allen in een vluchtige, rumoerige wereld, de wereld van het grote geld, van de carrière, van de haast, van de vluchtige contacten, van de mobiele telefoon, de fax en de e-mail. Iedere - met beide benen in deze wereld staande - dominee maakt daarop geen uitzondering (meer). Wat dat betreft vormt een boek als Schetsen uit de pastorie te Mastland, ern en luim uit het leven van den Nederlandschen Dorpsleeraar door C. E. van Koetsveld (met een naschrift uit 1844) in onze beleving qua inhoud nu iets lachwekkends. Dat boek begint met:

'O, mijne kamer! waarbij zal ik u vergelijken? Gij zijt als het klein, maar warm en gezellig nest, dat de spreeuw zich onder de pannen maakt; gelijk de nette woning, die de zwaluw metselt in mijne schuur... de dienstmaagd, wanneer zij met stoffer en blik of met dweil en emmer de trap is opgeklommen, blijft eerbiedig op den drempel staan, en wacht tot ik zeg: "nu ja, maar haastig"... mijn lieve Cornelia zelfs tikt op den deur, eer zij binnen treedt, en zij tikt zachtkens, uit vrees, dat zij mij eene gelukkige gedachte uit het hoofd, en dus eene kleine wond in het humeur kloppen zal'.

Nee; dan anno 2000, de fax ratelt, de telefoon rinkelt of piept, en 'stille tijd' moet bewust worden gezocht en bewaakt! Nu, maar daar is de gemeente (en de dienaar zelf) goed mee! Dus: Zoeken en bewaken! Trouw bewaken! 'Mijn beê, met opgeheven handen, klimm' voor Uw heilig aangezicht, als reukwerk, voor U toegericht, als offers, die des avonds branden'. Juist omdat de dienaar van het Woord in zijn dagelijks bezigzijn zo menigvuldig vaak 'moet' voorgaan in gebed moet er voor hem steeds zijn die heilige oefening in de gebeden, voor zichzelf - persoonlijk en ambtelijk - toegespitst op de vele noden, zorgen en vreugden in dat heerlijke dienstwerk. En dat bij een open Bijbel! 'Spreek, HEERE, want uw knecht hoort'! De veelsprekende dienaar moet met name een horende dienstknecht zijn en telkens worden! Vervuld met de Geest van Pinksteren! 'k Merk zelf hoeveel moeite me dat kost! Ten eerste dat 'zoeken en bewaken', maar als de tijd dan gezocht en gevonden is, die tijd ook vruchtbaar te besteden. (Soms verlang ik weleens naar de stilte van de lege kerk, om daar geknield voor Gods aangezicht op adem te komen!) Wellicht verdient het ook aanbeveling - zoals ik soms met veel vrucht doe - deel te nemen aan een kleine gebedskring in de gemeente, niet als 'dominee', maar gewoon meebiddend, delend in de zorgen en noden van de gemeente, waarvan we zelf deel uitmaken. En hoe heilzaam kan het niet zijn als tijdens een bezoek in de gemeente aansluitend op mijn gebed het bezochte gemeentelid verder bidt, met name bidt voor de door God gezonden dienaar van het Woord om zegen voor hem en zijn gezin, ('k Heb dat nu een paar keer meegemaakt en 't heeft me diep getroffen!)

Eenzaam
Dat brengt me bij een belangrijk aspect om niet te vergeten, 'k Hoor nogal eens verzuchtingen als zou het leven in de pastorie een 'eenzaam' leven zijn. Nu, soms is dat ook zo, maar vaak door eigen schuld. We vergeten maar al te vaak, dat we gedragen worden door de gebeden van velen uit de gemeente, dat ons gebed met name gereinigd en geheiligd wordt door die barmhartige Hogepriester, gezeten aan des Vaders rechterhand. Als trouwtekst geven we nogal eens mee: 'Wentel uw weg op de HEERE, en vertrouw op Hem; Hij zal het maken', of: 'Werpt al uw bekommernis op Hem, want Hij zorgt voor u'. Nu, is dat praktijk der godzaligheid in de pastorie, in de studeerkamer, op zondag en in de week?!
En als er dan gebedsmoeheid optreedt in die studeerkamer, er langdurig geestelijke bloedarmoede wordt geleden, waarom dan ons niet gewend tot een broeder in de HEERE uit de kring van de kerkenraad, tot een collega-predikant die van zwijgen weet, waarom dan onze ambtelijke nood niet gedeeld? Moeten er dan 'ongelukken' komen? Dienaar van het Woord, 'let op uw saeck'! Dat geldt dan vervolgens ook de kerkenraad en - breder - de hele gemeente.

Wierden               G. Herwig

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen