Ongelukken in de pastorie... (3)

Nog steeds zijn er gemeenteleden, die 's maandags beginnen met voorbede voor de dienaren van het Woord, opdat - als het weer zondag wordt - de dienaar vol van Christus mag zijn en uit die volheid mag uitdelen in het midden van de gemeente! 't Kan uitermate bemoedigen, als je dat, rondgaand door de gemeente, soms mag vernemen. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken, dat er wat dat betreft ook onder jongeren een groeiend besef van verantwoordelijkheid is! Zo in de zin van het gedicht, dat me eens werd aangereikt:

Een predikant
Een predikant leeft in een huis
van glas vervaardigd, zonder blinden.
Zo helder en doorzichtig, dat
wie fouten zoekt, ze vlug zal vinden.
Een predikant is ook een mens,
die leeft en werkt met veel gebreken.
Wie liefdeloos hem corrigeert
verlamt zijn werk, doet niets dan breken.
Een predikant, een knecht van God,
kent tijden van ontmoedigd werken:
De mensen zijn zo wreed en hard,
maar God, zijn Zender, zal hem sterken!
't Wordt tijd, dat wij dat glazen huis
versplinteren en veel besteden
aan 't bouwen van een sterke muur:
't gebed van de gemeenteleden.

Gebed
Die wetenschap - dat je door gemeenteleden gedragen wordt door het gebed - voorkomt soms een opduikende nonchalance als het gaat om je plaats als herder en leraar in de gemeente, die van Godswege aan je zorgen is toevertrouwd. Zo in de zin van: 't Helpt toch allemaal niets, ik zie toch geen vrucht, 'k sta er helemaal alleen voor. Juist in die situatie is de duivel soms geweldig vindingrijk in het aanreiken van een 'luisterend oor' van een gemeentelid, terwijl je later met schrik moet constateren, dat er iets 'gegroeid' is wat ernstige schade berokkent aan de dienst van God! Willen we als dienaren van het Woord overigens graag dat de gemeente voor ons bidt, dan zullen we er van onze zijde alles aan moeten doen om te voorkomen dat de gemeente een kloof ervaart t.o.v. de predikant. 't Is juist ook in de dienst des HEEREN nog altijd wel de toon die 't hem doet! Laten we in ons kerknieuws in het kerkblad van tijd tot tijd blijken, dat er in de pastorie ook maar een heel 'gewoon' gezin woont? En proeft de gemeente tijdens de prediking, dat de dienaar van het Woord ook tegen zichzelf preekt, zich dus één met de gemeente weet in de verkondiging van oordeel en genade, van zegen en vloek? Merkt de gemeente, dat ons dienstwerk werkelijk in dienst staat van Hem, door Wie wij ons gezonden weten? In dat verband is de gemeente bijvoorbeeld heel gevoelig voor de sfeer die er is tussen de predikanten in een meermans-gemeente! De gemeente merkt het als die predikanten er - ieder met eigen gaven, talenten en gebreken - samen zijn voor de zaak des HEEREN! Ze merkt het dus ook, als er eigenbelang en eigen eer in het spel is! In dat verband moeten - denk ik - ook de predikantsvrouwen worden genoemd! Soms is de rivaliteit onderling binnen één gemeente oneindig opgeklopt en uitvergroot door de vrouw in de pastorie!

Samen
In dat verband kan samen bidden (en dan niet alleen op een officiële vergadering) van predikanten en predikantsvrouwen voor de ene zaak zoveel leed voorkomen! En als er wrijvingen ontstaan moeten we - net als in de sportwereld - met spoed een 'time-out' vragen! We zijn per slot van rekening dagelijks bezig met de heilige dingen, de dingen van God! En juist ook in de pastorie mag en moet toch gevoeld worden, waarvoor we persoonlijk - en samen - staan? Of moeten we wellicht eerlijk erkennen, dat wij - die zo vaak in het openbaar mogen voorgaan in het gebed - toegespitst op onze eigen situatie niet zoveel van het gebed verwachten? Ons eigen gebed én de gebeden van hen, die meedenken, meedragen, meeworstelen voor het aangezicht van God, opdat er groei en bloei mag zijn in de gemeente?! Te veel worden we geconfronteerd met berichten over predikanten die op non-actief worden gesteld en na kortere of langere tijd de pastorie - en hun gemeente - moeten verlaten! In een aantal gevallen blijkt er geen andere oplossing. Maar in meerdere gevallen was - gezien de kracht van het gelovig gebed - zo'n ingrijpende 'oplossing' niet nodig geweest! Het gebed vergroot namelijk de spankracht van de liefde in de gemeente! Vraag het maar aan de apostel Paulus (zie 1 Kor. 13). In een vierde bijdrage wil ik iets schrijven over (het ontbreken van) de humor in het werk van de predikant en de sfeer tussen predikant en gemeente.

Wierden               G. Herwig

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen