Nederlandse kerken en de GOR

Tijdens en na de assemblee van de Gereformeerde Oecumenische Raad, die in september in Yogjakarta is gehouden, is door ondergetekende, als hervormd lid van de Nederlandse delegatie, in het Reformatorisch Dagblad en in de Waarheidsvriend uitvoerig verslag gedaan van wat tijdens de assemblee aan de orde kwam.
Vorige week kwam op de Gereformeerde Synode het delegatierapport aan de orde. Aan elk van de delegatieleden werd gevraagd om kort een persoonlijke impressie te geven van de assemblee. Ondergetekende gaf enkele momenten aan, die ook in bovengenoemde artikelen al aan de orde kwamen. Omdat enkele aspecten echter in de pers werden uitvergroot en hier en daar later vertekend werden weergegeven of geïnterpreteerd (ND), geef ik hier weer wat in kort bestek is gezegd.

1. De bijeenkomst van de GOR kende minder spanning dan de vroegere assemblees van de GOS (Gereformeerde Oecumenische Synode), toen de agenda werd gedomineerd door twee agendapunten: de situatie in de Gereformeerde Kerken in Nederland en de apartheid in Zuid Afrika. Nu is de GOR, omdat ze geen synode meer is maar een raad, veel meer een overlegorgaan. Wanneer nu bijvoorbeeld racisme aan de orde kwam, was deze kwestie niet meer louter toegespitst op de Zuidafrikaanse kerken maar raakte ze alle kerken.
2. Gememoreerd werd, dat de Gereformeerde Kerk in Zuid Afrika (de zogeheten Dopperkerk) - één van de drie kerken, die in de vijftiger jaren de GOS hadden gesticht - weer als waarnemer aanwezig was, na aan het eind van de tachtiger jaren de band met de GOS te hebben verbroken. Het argument voor het waarnemerschap was, dat men in de Dopperkerk meer en meer betrokken was geraakt bij zwarte kerken in Afrika ( soms lid van de GOR), die aangewezen zijn op steun van andere kerken in de wereld, in theologisch opzicht en in de grote sociale problemen (aids en honger).
3. De vraag rijst, zo stelde ik, waar vandaag internationaal de oecumenische relaties liggen voor kerken in Nederland van gereformeerde confessie. Als zodanig stelde ik de vraag of er in deze kerken niet een (gezamenlijke) bezinning op gang zou moeten komen op dit punt. Daarbij noemde ik dat een kerk als de Torajakerk, ontstaan uit het zendingswerk van de GZB en de Christelijke Gereformeerde Kerken, recent is toegetreden tot de GOR. In dat verband noemde ik ook de Christelijke Gereformeerde Kerken, die met de Dopperkerk een zusterrelatie hebben en ook met andere kerken in Afrika in contact staan, die bij de GOR zijn aangesloten.
4. Is de tijd niet voorbij, dat kerken in het Westen het theologisch en beleidsmatig weten hoe het kerkelijk leven in de derde wereld zal (moeten) zijn? Gaat het niet om wederkerigheid? Is niet juist het getuigenis van de kerken in de derde wereld, in een situatie van heel concrete sociale nood en desalniettemin soms van sterke groei, veel-zeggend voor kerken in het Westen in een situatie van secularisatie en neergang? Die vraag kwam bij mij in ieder geval sterk naar voren bij ontmoetingen met andere kerken in Yogjakarta.

v. d. G.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen