Zuilvorming en de kerken

Onder deze titel schreef dr. ir. J. van der Graaf in de Waarheidsvriend van 30 november 2000 een artikel. In dit artikel noemt de schrijver een gebeurtenis in Papendrecht, waarbij mijn overleden collega, ds. A. Baars, en ik betrokken zijn geweest. Beiden waren we predikant te Papendrecht in het genoemde jaar 1959. Niet alles van die gebeurtenis staat mij nog helder voor de geest, maar toch wel zoveel, dat ik hierop wil terugkomen. Het was een gebeurtenis, die zelfs in het buitenland aandacht kreeg. De media rolden over de kerkenraad van Papendrecht heen. Het was allemaal zo erg wat de kerkenraad had uitgehaald! De kerkenraad weigerde in te gaan op een verzoek van de gemeenteraad van Papendrecht om op de openbare scholen godsdienstonderwijs te geven. Zoiets weigeren doe je toch niet! Het Evangelie moet immers ook aan kinderen van de openbare scholen bekendgemaakt worden, als daar een kans voor is.
Drs. T. M. Gilhuis schreef in Trouw een artikel over deze zaak. Hierin staat, dat hij de zaak had onderzocht. Met de kerkenraad en met ons als predikanten heeft hij nooit contact opgenomen. Zo duidelijk afkeurenswaardig was blijkbaar de zaak! Ik neem het de media nog altijd kwalijk, dat zij in koor een oordeel uitspraken zonder onderzoek bij de kerkenraad. Nooit is naar buiten duidelijk geworden, wat de eigenlijke drijfveer van de kerkenraad was.
Inderdaad weigerde de kerkenraad op het verzoek van de gemeenteraad in te gaan. Was dat om de kinderen van de openbare scholen het Evangelie te onthouden? Zelf heb ik in mijn eerste gemeenten Dussen-Hank ruim vier jaar godsdienstonderwijs gegeven - zeker niet met tegenzin, al heb ik ook meegewerkt aan de totstandkoming van een christelijke school te Hank. In al mijn gemeenten heb ik dit werk mogen doen met dankbaarheid. Waarom dan de weigering in Papendrecht? Het verzoek van de gemeenteraad was op voorstel van de Partij van de Arbeid. De zaak kreeg zo een politieke lading. Het werd ons duidelijk, dat het godsdienstonderwijs op de openbare scholen die scholen toegankelijk moesten maken ook voor kinderen uit christelijke gezinnen. Dat zou afbreuk kunnen doen aan het christelijk onderwijs. De kerkenraad weigerde daaraan mee te doen. Dit is de kern van de zaak.
De hervormde commissie voor kerk en school kwam bij ons op bezoek en concludeerde, dat de kerkenraad in ieder geval over de zaak had nagedacht, wat veelal in zulke kwesties niet het geval was. Men kan over het standpunt van de kerkenraad van mening verschillen, maar dit is duidelijk, dat hij nooit op het standpunt gestaan heeft, dat kinderen van de openbare scholen het godsdienstonderwijs moest worden onthouden. Dat door ons - toen de storm geluwd was - godsdienstonderwijs op de Papendrechtse openbare scholen is gegeven, illustreert dit. Zelf heb ik op een openbare U.L.O., die niet bevolkt werd door jeugd, die hierom gevraagd had, het Evangelie mogen brengen. Het was zwaar werk, al weet je, dat God ook zulk werk kan en wil gebruiken. Nu in de Waarheidsvriend op dit voorval - meer was het niet - teruggegrepen wordt en het artikel niet alles naar voren brengt, wat gebeurd is, meen ik deze aanvulling te moeten geven.

H. C. Bultman

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen